HetMagazijn

WandelMagazijn > Bloeiend Zijpe

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Zaterdag 3 mei 2008. Vandaag wandelen we niet met z'n tweeën, niet met z'n vieren of, vooruit, met z'n tienen. Nee: we gaan op pad met maar liefst 3000 wandelaars! Zoveel mensen hebben zich ingeschreven op www.bloeiendzijpe.nl voor een tocht langs de bollen.

De Zijpe is de oudste zeepolder van Nederland (drooggelegd in 1551), gelegen aan de Noordhollandse kust tussen Callantsoog en Julianadorp. Samen met de polders Anna Paulowna en Koegras is het het grootste aaneengesloten bloembollengebied ter wereld. Je zou eerder denken aan Lisse en de Keukenhof, maar dat lijkt door de toenemende bebouwing daar nog slechts een nostalgische gedachte en dus echt verleden tijd. Oorspronkelijk bestond de Zijpe voornamelijk uit bouw- en grasland maar de laatste decennia is een groot deel daarvan omgezet in bollengrond. Maar liefst 50 landeigenaren in het Noordhollandse hebben voor één dag toestemming gegeven om over hun bollenland te wandelen om zo het landschap eens van een andere kant te bekijken.

Bloeiend Zijpe wordt dit jaar voor de derde keer georganiseerd en is ondertussen uitgegroeid tot een groot evenement - bol van activiteiten; ik kan de woordspeling niet nalaten! De wandeltocht van vandaag is slechts één van de vele evenementen tijdens het vijfweekse festijn. Meer dan 130 vrijwilligers zijn ingeschakeld om alles in goede banen te leiden, van de bewegwijzering naar de wc's tot de bemensing van de koek-en-zopie tent tot het klaar-overen bij de oversteek over de provinciale weg.

Het evenement was Marjan vorig jaar al opgevallen. We hadden zelfs al ingeschreven maar vanwege het warme droge weer bleek dat op de dag dat de wandeling zou plaatsvinden, de bollen al waren uitgebloeid. Dit jaar dus de herkansing.

Per trein naar Schagen en verder met de bus naar Callantsoog. De buschauffeur kijkt er van op, een hele groep wandelaars die zijn voertuig binnenstapt. "Waar moet dat naar toe?", vraagt hij verbaasd. Meestal rijdt hij zijn rondje met niet meer dan een handjevol passagiers. Na de uitleg knikt hij. "Ja, ik dacht vanochtend al, wat doet al dat volk daar op het bollenland." Hij had de vroege starters dus al zien wandelen. Na enig gepuzzel over welke bushalte nu het dichtst bij het startpunt ligt, vertrekken we.

Het is prachtig weer. Het Noordhollandse polderlandschap ligt te stoven onder de warme voorjaarszon. Bomen en struiken botten uit in alle tinten groen, bermen en slootkanten kleuren geel en wit van paardebloem en schermbloem - in de volksmond zo treffend Hollands Kant genoemd. Even voor Callantsoog komen de eerste bollenvelden in beeld. Kleurige velden trekken gele, blauwe, roze, rode en witte strepen door het vlakke landschap. Een sliert mensen kronkelt door het land. Mannen en vrouwen in kleurige oranje hesjes helpen wandelaars de drukke provinciale weg over. Hier is het dus, zeggen we tegen elkaar. We popelen al om met de wandeling te beginnen en te ondervinden hoe het is om door die uitgestrekte kleurrijke velden te struinen.

Camping Tempelhof in Callantsoog - het startpunt - is snel gevonden. Ondanks het grote aantal deelnemers loopt de inschrijving soepel en snel. Voor ons is het de eerste keer dat we aan zo'n massaal gebeuren meedoen en ik had me al voorbereid op een lange wachttijd. Niets daarvan dus; in nog geen vijf minuten zijn de formaliteiten afgewikkeld en na een korte koffie- en plaspauze gaan we op pad.

De route is prima aangegeven met kleine bordjes - eigenlijk staat er wel één op elke hoek. Om hier nog te verdwalen, moet je het wel heel bont maken!

De route van de wandeltocht is zo gemaakt dat we zoveel mogelijk bloeiende bollenvelden te zien krijgen. Bloembollen, ook als ze industriëel geteeld worden, blijven een natuurproduct en ook de weersomstandigheden laten zich niet sturen. Er worden dus geen bloeigaranties afgegeven. Maar omdat de bollenboeren in Zijpe een zeer grote variëteit aan rassen en soorten telen, is er in april en mei altijd kleur op de velden. We boffen dit jaar. De bolbloemen staan precies dit weekend nog volop in bloei. Het zogenaamde koppen, waarbij de bol van z'n bloem wordt ontdaan, is nog maar nauwelijks begonnen.

Over een grasland wandelen we langs geparkeerde auto's naar een boerderij. Slootje over, en daar liggen de eerste bollenvelden voor ons. Witte en blauwe hyacinten; de lucht komt ons al tegemoet. In het heldere Noordhollandse licht zijn de kleurrijke velden een feest voor het oog. Van wandelen komt de eerste kilometers niet veel. We hebben allebei onze camera's mee en zijn drukker met vastleggen van alle bloemenpracht dan met de wandeling.

Maar goed, hoeveel hyacinten en tulpen kun je fotograferen? Na enige tijd richten we onze blik weer op de horizon en vervolgen de route. Over de dijk, met fraaie uitzichten op de landerijen en de duinen langs de Noordzeekust. Na enige tijd dalen we weer af en wandelen tussen tulpenbedden naar een boerderij, midden in het land. Onderweg genieten we van de prachtigste kleurencombinaties. Geelrode naast roze papegaaitulpen, een bijna zwarte variëteit en wat verderop, nadat we een plank over een slootje zijn overgegaan, een veld blauwe druifjes, dat zich tot aan de duinenrij in de verte uitstrekt. Zo intens blauw zijn de bloemen, dat het blauw van de hemel er maar bleekjes bij af steekt!

Verderop in de velden, op een rustig stukje, eten we een boterham. De grote massa wandelaars lijkt ons al te zijn voorgegaan - niet onlogisch, want voordat wij na onze lange reis in Zijpe arriveerden, was het al na elven. Her en der lopen kleine groepjes wandelaars. Vreemd genoeg zien we nauwelijks eenlingen lopen - zouden die niet op een evenement als dit afkomen? In ieder geval hebben we geen enkele last van drukte, iets wat ik van te voren toch wel had verwacht.

We wandelen langs het natuurgebied het Zwanewater, verscholen achter de duinen. Door de steeds wisselende kleurenpracht verveelt het vlakke en verder toch wat eentonige landschap van akkers en bloembollenschuren niet gauw. Bij het plaatsje St. Maartenszee - we zien enkele rode daken boven de dennenbomen uitkomen - is een stempelpost. Om het idee van niet gestempeld is niet gewandeld, dat sommige 'aflopers' van georganiseerde wandelevenementen lijken te hebben, geven wij niets. Maar het is natuurlijk onaardig voor al die vrijwilligers om er zomaar langs te lopen. En trouwens, de stempelpost is gekoppeld aan een koek-en-zopie tent. De limonade, het snoep en de appels laten we natuurlijk niet aan onze neus voorbijgaan!

Even voorbij St. Maartenszee draait onze route naar het binnenland. Langs de drukke autoweg gaat het dan weer noordwaarts naar het startpunt. Wij kiezen voor rust en wandelen verder zuidwaarts naar Petten langs de rustige duinkust.

Het landschap blijft boeien, ook na uren wandelen. Er komen af en toe wat wolkjes over, die voor een steeds wisselende lichtval zorgen. Ook het perspectief van de lange stroken grond met bloeiende bollen verandert met iedere stap. Pal naast de route door het bollenland liggen enkele interessante natuurgebieden. Ze zullen zeker een bezoek waard zijn, maar voor een gevariëerde wandeling is dat vandaag beslist niet nodig.

Zo wandelen we naar Petten, langs de niet op de kaart aangegeven maar in het landschap duidelijk zichtbare kerncentrale en hoge windmolens die de laatste jaren overal op het platteland verrijzen. Even voor Petten wandelen we naar de weg en beklimmen de smalle duinenrij, vanwaar we nog een laatste blik werpen op het uitgestrekte bollenland dat zich in al z'n kleurenpracht aan ons ontvouwt.

Na een kort ommetje over het strand - vanuit Oost-Nederland naar de kust komen zonder de zee te zien, dat kan natuurlijk niet - nemen we de bus en reizen tevreden terug naar huis.