HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Noaberpad: van Nieuweschans naar Ter Apel

De tocht

Inleiding | Van Nieuweschans naar Bellingwolde | Van Bellingwolde naar Harpel | Van Harpel naar Sellingen
Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen | Van Klazienaveen naar Schoonebeek
Van Schoonebeek naar Hoogstede | Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar Agelo

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Van Klazienaveen naar Schoonebeek

Vrijdag 16 oktober 2009. Het weer is beter dan voorspeld. Het heeft weliswaar vannacht geregend maar terwijl wij ontbijten, wordt het droog en verschijnen tussen de grijze wolken alweer de eerste stukjes blauw.

We wandelen door de buitenwijken van Klazienaveen naar een graskade, waar we de route weer oppikken. De kade komt uit op de Hoge Weg, die ons naar natuurreservaat Het Bargerveen voert. Alhoewel de dag beter begint dan verwacht, is het geen mooi weer. Donkere wolkenluchten jagen langs een grijze hemel. Er staat veel wind, een kleine storm, ongewoon voor deze oostelijke uithoek van ons land. Maar het belangrijkste: Het is en blijft droog!

Bij het begin van het natuurgebied lezen we een stukje geschiedenis op een informatiebord: "Voordat de turfstekers in de vorige eeuw het Boertanger Moeras ontgonnen, bedekte een metersdikke veenlaag - van soms wel tien meter dik - ongeveer 160.000 ha in Oost-Drente en Oost-Groningen en 140.000 ha in Duitsland. Na de ontvening was er in Drente nog slechts 66 ha levend hoogveen over. Het behoud van dat laatste stukje werd in de jaren zestig van de vorige eeuw veilig gesteld door Staatsbosbeheer. Het huidige hoogveenreservaat Het Bargerveen is 2300 ha groot." Het doel van het natuurreservaat is dat levende hoogveen weer terug te krijgen - voor zover mogelijk, want niet overal in het gebied zijn de omstandigheden daarvoor gunstig genoeg.

Het eerste deel van Het Bargerveen, het Meerstalblok, is een prachtig gebied. Hier ligt het enige stukje onvergraven hoogveen en er zijn een aantal meerstallen, kleine veenmeertjes met actief, levend hoogveen, voor Nederland een unieke situatie. We wandelen over een veendijk en later over brede, gemaaide lanen van gras en riet. Een veehek door, een heideveld op, omzoomd door prachtige berken, al in stemmige herfstkleuren getooid. Het pad door de heide komt uit bij een zanddijk, waar we vanaf een bankje genieten van het wisselende spel van zon, wind en wolken, weerspiegeld in een met hoog riet omzoomd meertje.

Het natuurgebied is prachtig, een hoogtepunt van de wandeling en waarschijnlijk ook wel van het hele Noaberpad. Terwijl we verder lopen over de veendijken in het drassige gebied van riet, elzen, berken en water, klaart het weer wat op. De donkere luchten blijven, maar er verschijnt wat meer blauw aan de hemel en af en toe komt zelfs de zon door. De storm blijft. Passend weer eigenlijk, bij dit woeste gebied.

Een stuk verderop heeft een kudde geiten de luwte van een berkenbosje opgezocht. Ons pad loopt er midden doorheen. De dieren lijken de aanwezigheid van mensen gewend. Ze zijn waakzaam maar verroeren zich niet, terwijl wij voorzichtig onze weg door de kudde zoeken.

Bij het Amsterdamse Veld aangekomen, beklimmen we de heuvel die een fraai uitzicht over het gebied geeft. Het is vreemd te bedenken dat de laag hoogveen op dit uitgestrekte heidegebied eens net zo hoog was als de heuvel waar we nu op staan. Het enige - detonerende - blijk van menselijke aanwezigheid is het windmolenpark in het oosten. Over verende veenpaden wandelen we over de vlakte met heide en mos.

Aan de overkant van het Amsterdamse Veld wandelen we over de oude spoordijk, vanwaar we nog een tijdlang een prachtig uitzicht hebben op het mooie Bargerveen. Het spoor, ooit gebruikt voor de turfwinning, is inmiddels verdwenen en de dijk, vroeger op de hoogte van het maaiveld, steekt nu metershoog boven de omringende velden uit.

Een onbegaanbaar geworden pad leidt tot een omleiding door het dorpje Weiteveen - drie café's zijn er zie ik op het kaartje. Helaas zullen we even later merken, dat ze alledrie gesloten zijn ... Bij het laatste maken we even gebruik van de terrasstoelen om in de luwte van het etablissement ons brood op te eten. Af en toe vallen wat regenspatten, maar de nattigheid zet gelukkig niet door. Nu nog niet tenminste. Een stuk verderop moeten we toch even schuilen voor een korte maar heftige bui.

Langs het Dommers Kanaal wandelen we naar een graspad dat ons dwars door uitgestrekte weilanden leidt. Als Marjan onderweg een foto van een kudde koeien maakt, komen de dieren nieuwsgierig naderbij. De achterste dieren komen in galop aangesneld, om toch vooral maar niets te missen van die twee vreemde figuren in het weiland.

Door de Oostindische Landen, een uitgestrekt akkergebied, wandelen we langs enkele bossages naar de buurtschap Oosterse Bos, een schilderachtige nederzetting met enkele prachtig gerestaureerde Saksische boerderijen. Terwijl een nieuwe regenbui dreigt, vinden wij beschutting bij zelfbedieningsterras De Boomgaard. Een geweldige uitvinding, zo'n overdekt terrasje zonder bediening maar mét waterkoker en koffieapparaat, koeken en zelfs een koelkastje voor de frisdrank.

Als we uitgegeten en -gedronken zijn, is de bui over. Het is niet ver meer naar Schoonebeek en het overnachtingsadres ligt vanaf de wandelroute precies aan de goede kant van het dorp. Wat vroeger dan gewoonlijk bellen we aan. Ondanks dat de kamer nog niet klaar is, zijn we hartelijk welkom - zoals zovaak eigenlijk op de VODF-adressen. Na de thee en een praatje wandelen we naar het centrum van Schoonebeek, voor een biertje en met het avondeten bij cafe De Buur'n besluiten we onze tweede wandeldag. Lees verder ...