HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Noaberpad: van Nieuweschans naar Ter Apel

De tocht

Inleiding | Van Nieuweschans naar Bellingwolde | Van Bellingwolde naar Harpel | Van Harpel naar Sellingen
Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen | Van Klazienaveen naar Schoonebeek
Van Schoonebeek naar Hoogstede | Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar Agelo

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Van Munnekemoer naar Klazienaveen

Donderdag 15 oktober 2009. Het water van de IJssel lijkt wel te koken. In de vroege ochtendzon kolken mistflarden in de lucht boven het rimpelloze water. Langzamer dan gewoonlijk rijdt de trein over de brug over de rivier. Het is alsof ook de machinist even wat langer wil genieten van de bijzondere aanblik van het contact tussen de koude lucht en het warme water.

Na een drie en een half uur durende reis met trein en bus komen we aan op het punt waar we in september 2008 onze eerste reeks wandelingen over het Noaberpad eindigden: in Munnekemoer, bij Sluis 8 - een verzameling huisjes langs een kanaal, een brug, een benzinepomp en een café.

In de Esso-winkel kunnen we geld pinnen. Dat komt goed uit, want we hadden wat te weinig meegenomen. In het café, dat sinds de jaren '70 onveranderd lijkt - goedzo! - drinken we warme chocolademelk met slagroom, het drankje voor een koude morgen als deze.

Langs een asfaltweg, overgaand in een graskade langs het riviertje de Runde, wandelen we naar Roswinkel. Links van ons ligt de Leidijk, vroeger de grens van een uitgestrekt moerasgebied, de Boertanger Moor. We genieten van de frisse buitenlucht en het fraaie herfstweer met veel zon en weinig wind. Het lopen over de hobbelige graskade is wat zwaarder dan over normale paden, maar de weidse omgeving van weilanden en akkers, zover het oog reikt, maakt veel goed.

Vanaf Roswinkel zijn de graskaden en zandpaden vervangen door een fonkelnieuw fietspad. "Het beton is net gestort", vertelt een meneer die zijn hondje uitlaat. Het is even zoeken tussen hopen zand en aarde, bouwmateriaal, hekken en verbodsborden, hoe we onze route kunnen vervolgen. Gelukkig hebben snelle Noaberpad-vrijwilligers de nieuwe route al provisorisch aangegeven. Het nieuwe fietspad blijkt grotendeels de oude route te volgen, alleen gaat het nu wat sneller. Betonplaten zijn nu eenmaal makkelijker te belopen dan hobbelige rivieroevers.

Zo wandelen we naar het dorp Emmer Compascuum. Compascuum, zo lezen we in het routeboekje, duidde oorspronkelijk op het gemeenschappelijk weiderecht in het veen van de ingelanden van Emmen en Bargeres. Vlak voor de bebouwing lopen we, door het ontbreken van een routesticker, verkeerd. Bouwers en wandelroutes gaat niet goed samen. Waarschijnlijk weten de wegwerkers niet eens wat die rood-witte rechthoekjes betekenen.

Aan de eerste weg in het dorp, langs een rijtje nieuwbouwwoningen, wijst een vriendelijke Compascumer ons de weg terug naar de goede route, of beter gezegd, hij vertelt ons hoe we het best kunnen afsteken naar de visvijver van Emmer Compascuum, het eerste grote herkenningspunt op onze route. Twee andere wandelaars die ons achterop lopen, luisteren mee.

Ook bij deze visvijver - buitenproportioneel groot voor zo'n klein dorp - wordt aan een nieuw fietspad gewerkt. Het wordt een doorgaande fietsroute van Emmen naar Ter Apel, horen we. Het beton is vandaag net gestort en een bouwvakker komt haastig aangelopen om te voorkomen dat we er al over lopen en zo onbedoeld onze voetstappen in het beton vereeuwigen. Langs het talud zoeken we ons een weg langs de vijver, waarvan de westelijke oever tevens de dorpsgrens is.

Over asfalt en even later alweer een fietspad - in ons routeboekje nog als zandpad aangegeven - lopen we door de Westelijke Dwarsplaatsen en de Westelijke Blokplaatsen naar Foxel. We buigen ons over deze namen - en hebben werkelijk geen idee wat ze betekenen!

We wandelen inmiddels weer langs de Runde. Door de naar deze rivier genoemde vallei, een brede vlakte met akkers en graslanden en huisplaatsen - herinneringen aan vroegere huisjes van een verdwenen nederzetting op het hoogveen - wandelen we naar het Veenpark aan de rand van Borger Compascuum.

In dat dorp aangekomen, vinden we het eigenlijk wel welletjes voor vandaag en stappen op de bus naar onze eindbestemming Klazienaveen. Deze eerste wandeldag met flink wat bepakking en warm, zelfs een beetje zwoel herfstweer viel ons, ongetraind als we zijn, best zwaar.

Klazienaveen heeft een verrassend uitgebreid winkelhart, waar we op ons gemak even rondkijken. "Ja, Klazienaveen is het grootste dorp onder Emmen", zo wordt trots gereageerd als we in een winkel daar onze verwondering over uitspreken. We worden ook gelijk geadviseerd eens met de Kerstdagen te komen kijken. "Dan is er hier altijd wat te doen".

We overnachten op een van de onvolprezen Vrienden op de Fiets-adressen. Wat een mooi netwerk is dat toch! Na een ongedenkwaardige maaltijd bij een van de plaatselijke Chinezen trekken we ons terug voor een verdiende lange nachtrust. Lees verder ...