Het Noaberpad: van Nieuweschans naar Ter Apel, 12-15 september 2008

WandelMagazijn > Het Noaberpad: van Nieuweschans naar Ter Apel

De tocht

Inleiding | Van Nieuweschans naar Bellingwolde | Van Bellingwolde naar Harpel | Van Harpel naar Sellingen
Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen | Van Klazienaveen naar Schoonebeek
Van Schoonebeek naar Hoogstede | Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar Agelo

Eerste pagina van deze tocht | De foto's
Van Sellingen naar Ter Apel

Maandag 15 september 2008. Alweer de laatste dag van deze korte wandelvakantie, opnieuw zonovergoten. We nemen afscheid van onze gastvrouw en -heer en wandelen langs de stille zuidkant van Sellingen, langs de fraaie veertiende-eeuwse kerk terug naar de Sellinger Bossen. Over het graspad langs de Ruiten Aa vervolgen we onze tocht tot het natuurgebied Ter Borg.

We maken een rondje in het mooie stille gebied met bossen, heidevelden en vennen. Tenminste, dat proberen we. Al eerder merkten we dat de route van het Noaberpad spaarzaam is gemarkeerd. In Ter Borg lopen of liepen nog andere rood-wit gemarkeerde routes, waardoor we op een gegeven moment van het goede pad raken. Erg is dat niet; het is hier prachtig. De dauw ligt nog op de heide, we zien prachtig beparelde spinnenwebben. Echte kunstwerken van de natuur. In de verte graast een kudde schapen. Marjan's goede richtingsgevoel zorgt ervoor dat we niet echt verdwalen.

Een goed uur verder staan we weer bij de brug over de Ruiten Aa. We volgen nu een ruig oeverpad. Een prachtig stukje natuur, al is het wel oppassen op de zompige oever waar je door het manshoge onkruid makkelijk van het pad in het water stapt.

Door het landbouwgebied ten noorden van het gehucht Laude bereiken we weer het zandpad langs het Ruiten Aakanaal. Ook vandaag volgt weer een kilometerslang stuk langs dit kanaal. Saai is dat overigens in het geheel niet want links en rechts van pad en water is veel te zien: akkers, bossages, fraaie boerderijen en kleine dorpen zorgen voor een afwisselend landschap.

Ter hoogte van de Wischluibrug wandelen we over de weg naar het gehucht Ter Wisch en vandaar over het fietspad langs de Sellinger Straat, een verbindingsweg waar op deze maandagochtend nauwelijks verkeer rijdt, naar Ter Haar waar we een fietspad door de bossen rond Ter Apel inslaan.

De bossen gaan door tot aan de bebouwde kom van Ter Apel. We passeren een villa aan de bosrand en staan, slechts enkele stappen verder, bij het oude klooster. Restaurant Het Boschhuis ziet er verleidelijk uit, maar we willen eerst even kijken hoelaat de bus naar Emmen vertrekt. Die blijkt net vertrokken en om de twee uur te rijden. Dat geeft ons tijd genoeg om nog vijf kilometer door te lopen, naar een volgende bushalte in Munnekemoer. Op de kaart zien we dat daar ook horeca is, dus het Boschhuis slaan we over.

De route voert langs buitenwijken en een racecircuit over paden en paadjes evenwijdig aan het Ter Apelkanaal. Een goed uur later staan we bij de achtste verlaat (schutsluis) tussen Barnflair en Munnekemoer, stille dorpjes die niet meer zijn dan een rijtje huizen langs het kanaal. Oude winkelpanden zijn gesloten, sommige huizen ogen wat verveloos, getuigen van een achtergebleven, of vriendelijker uitgedrukt, een vergeten gebied aan de rand van Nederland.

Omdat er een doorgaande weg langs Munnekemoer loopt, zijn er een benzinestation en een truckerscafé. We eten en drinken er wat. Het duurt toch nog bijna een uur voor de bus komt.

Over lege wegen langs eindeloze kanalen rijden we naar Emmen. Met het boemeltje rijden we westwaarts naar Zwolle en vervolgens naar huis. Einde van een prettige wandelvakantie in Nederlands grensstreken. Het Noaberpad smaakt naar meer! We hopen de route spoedig te vervolgen. Lees verder ...