HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Noaberpad: van Nieuweschans naar Ter Apel

De tocht

Inleiding | Van Nieuweschans naar Bellingwolde | Van Bellingwolde naar Harpel | Van Harpel naar Sellingen
Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen | Van Klazienaveen naar Schoonebeek
Van Schoonebeek naar Hoogstede | Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar Agelo

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Van Harpel naar Sellingen

Zondag 14 september 2008. Vroeg op en na een lekker ontbijt vroeg op weg. In de stralen van de opgaande zon wandelen we over de lange straatweg naar het kruispunt waar we het Noaberpad weer oppikken. Over zandpaden en langs boerderijen gaat het door een kleinschalig coulissenlandschap. Akkers liggen als ruitjes verscholen achter bossages en bomenrijen.

We passeren het Barkeveen en via de Ooster Esch komen we weer in het dal van de Ruiten Aa. Een fraai pad langs het water brengt ons bij een weitje, waar drie paarden nieuwsgierig op ons af komen. Dat is vroeg bezoek, denken ze, en snuffelen aan onze rugzakken om te ruiken of wat te eten inzit. Marjan wordt op de voet gevolgd; als hondjes lopen ze achter haar aan. Ze lijkt net een echte paardenfluisteraar! De dieren lopen helemaal met ons mee naar de andere kant van de wei, waar wij - zonder eten uit te delen - het hek doorgaan en zij zich, toch enigszins teleurgesteld, omdraaien naar twee volgende wandelaars in de verte: de meisjes die met ons op de Elizabeth-Hof overnachtten.

We steken een weg over en wandelen via het gehucht Wollinghuizen naar de Boertangersluis in het Ruiten Aakanaal. Op de steiger voor de brug eten we een boterham. Het is erg druk. Veel fietsers. Er is zeker een of andere toertocht gaande. Het lijkt wel of heel bejaard Groningen vandaag op de pedalen is!

Een lang recht pad langs een hoge bomendijk, water en een onafzienbare stroom fietsers leidt ons naar Boertange. Daar ontdekken we waarom het vandaag zo druk is: het is Open Monumentendag. En nog mooi weer ook! Het bezoekerscentrum is vol met ouders, grootouders, kinderen, kinderwagens. Gepiep van de wielen, gekrijs van de kids, gezucht van pa en ma, opa en oma. Het pad naar de vesting is afgesloten. Er moet een toegangskaartje worden gekocht. Iets nieuws of alleen voor deze dag? Van een vorig bezoek kan ik me niets herinneren over betaalde toegang. Marjan en ik drinken een kopje koffie en besluiten de vesting vandaag maar links te laten liggen.

"Met zoveel mensen is er toch niks van te zien", zeggen we tegen elkaar als we even later Boertange uitlopen en via een weiland het Moddermanspad opgaan. Dit pad, oorspronkelijk een fraai pad langs bosrand en weiland, is door bulldozers grondig omgewoeld. "'t Zal wel verhard worden; vooruitgang hou je niet tegen", mompel ik. Voorlopig betekenen de werkzaamheden echter vooral achteruitgang: het is zwaar lopen in het losse zand. Gelukkig is er nog een smal fietspad waar we over kunnen lopen - tussen de stroom fietsers door.

Op een kruispunt van wegen hou ik de pas in. Opeens herken ik het landschap van een eerder bezoek. "Kijk, hier schuilden we voor de regen", wijs ik Marjan. Ze kan zich er niets meer van herinneren. Het fietstochtje dat we destijds in deze omgeving maakten, was het sluitstuk van onze reis naar Denemarken in 2002.

Door aardappelland wandelen we naar de Wollinghuizersluis, van waar we enkele kilometers het zandpad langs het Ruiten Aakanaal volgen. Het is prachtig weer, fris, maar met een stralende zon aan een hemel vol schapenwolken. Het stille stuk aardappelland langs het kanaal is bij uitstek geschikt om eens even heerlijk in het zonnetje te liggen. Omdat we vanochtend zo vroeg vertrokken, hebben we daar ook alle tijd voor.

Ter hoogte van het plaatsje Rijsdam verlaten we het zandpad en wandelen over de walkant van de Nieuwe Ruiten Aa, een zijtak van de gelijknamige rivier. Een klein stukje over de weg en dan duiken we een smal paadje in.

We zijn nu in de Sellinger Bossen. We volgen het bospad, dat alle kanten op lijkt te kronkelen. Ik vind het nergens zo lastig oriënteren als in een bosgebied in Nederland. In plaats van een of twee paden worden onze bossen doorsneden door een waar netwerk van paden, waarvan de helft niet op de kaart staat en de andere helft niet voorkomt in de routebeschrijving. Gelukkig heeft Marjan een heel wat beter richtingsgevoel dan ik. Feilloos leidt ze ons door de bossen naar een heideveldje met een heuvel. Een stenen gedichtentrap leidt omhoog naar het Theater van de Natuur. Wilt u zien wat dat precies is, bekijk dan eens de diashow van dit traject van het Noaberpad.

Aan de rand van het bos ligt theehuis De Noordmee, een uitgelezen plek om even uit te rusten - met koffie en gebak - voordat we in Sellingen ons overnachtingsadres opzoeken.

Sellingen is een esdorp, dat al vanaf de Middeleeuwen bestaat. Het dorp wordt doorsneden door de provinciale weg, waarlangs de winkels en eethuizen van het dorp liggen. We reserveren in de Herberg van Sellingen en wandelen vervolgens naar ons overnachtingsadres van het onvolprezen Vrienden-op-de-fiets netwerk, waar we gastvrij worden ontvangen. De weg is makkelijk te vinden. Onze gastheer zei het al door de telefoon: "Gewoon de bordjes 'huisarts' volgen".

Een smakelijke maaltijd in de Herberg van Sellingen besluit onze derde wandeletappe van het Noaberpad. Lees verder ...