HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Overijssels Havezatenpad

De tocht

Het Overijssels Havezatenpad | Eerste etappe, van Oldenzaal naar Drienerlo | Tweede etappe, van Drienerlo naar Delden | Derde etappe, van Delden naar Goor | Vierde etappe, van Goor naar Rijssen | Vijfde etappe, van Rijssen naar Nijverdal | Zesde etappe, van Nijverdal naar Ommen | Zevende etappe, van Ommen naar Dalfsen | Achtste etappe, van Dalfsen naar Zwolle | Negende etappe, van Zwolle naar Zwartsluis | Tiende etappe, van Zwartsluis naar Giethoorn |
Rondwandeling Vollenhove

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Negende etappe, van Zwolle naar Zwartsluis

Vrijdag 14 mei 2010. Met de bus rijden we op een lenteachtige vrijdagochtend naar de halte waar we de vorige etappe beeindigden. Langs het Sophia-Ziekenhuis wandelen we tussen kantoren door naar een gloednieuw aangelegd park, de overgang tussen stad en land.

Langs de Nieuwe Vecht wandelen we over een met hoge bomen omzoomd laantje richting Berkum. De Nieuwe Vecht is is al in 1600 gegraven om Zwolle een betere toegang tot de Vecht te geven. Het watertje ziet er uit als een gewoon slootje, maar dus wel een met historie.

We gaan het plaatsje Berkum door. Op de kaart ziet het stratenpatroon eruit alsof het heel oud is. Dat is in werkelijkheid niet zo. Berkum lijkt meer op een groene nieuwbouwwijk dan op een oud dorp. Alleen in de lintbebouwing langs de snelweg staan huizen die ouder zijn dan wij! In het nabijgelegen Van der Valkrestaurant drinken we een kop koffie. Dan lopen we onder de snelweg door en gaat het over de zomerroute door landelijk gebied naar het voetveer over de Overijsselse Vecht.

Het veer Zwolle-Haerst is een zogenaamde trekpont. Dat is een een pont die, het woord zegt het eigenlijk al, aan een kabel wordt voortgetrokken. Het is rustig en stil bij de pont. Langs de oevers van de Vecht liggen enkele vrachtschepen en woonboten voor anker. Er is geen mens te zien, behalve dan de pontbaas, die ons vriendelijk welkom heet. Hij vindt het net druk genoeg vandaag - nu is het stil, maar eerder kwamen al verschillende groepen fietsers langs, zo vertelt hij.

Voor 65 cent vaart hij ons naar de overkant. Dat varen ziet er curieus uit. De pont zit, zoals gezegd, aan een kabel vast. Door aan twee houten klossen te trekken, beweegt de pont zich naar te andere oever, een karweitje dat de pontbaas wel enige zweetdruppeltjes kost.

Aan de overzijde nestelt een meerkoet, pal naast de aanmeerplek van de pont. "Vorig jaar broedde hij wat meer in het struikgewas", vertelt de pontbaas. "Maar dit jaar heeft hij voor het uitzicht gekozen!" "Het dier werd aanvankelijk wel wat zenuwachtig van het heen en weer varen van de pont, maar is daar ondertussen helemaal aan gewend, en blijft rustig op haar eieren zitten terwijl de pont zijn werk doet", antwoordt hij op onze vragen.

Aan de overzijde voert een smal pad van een met bloemen begroeide oever met enkele roestige roeiboten aan de waterkant onder een grote bloeiende kastanje door, langs een oud dijkhuisje. Wat een fraai en pittoresk plekje!

Langs de Doornweg richting Hasselt wandelen we over het fietspad langs de Vecht naar het noorden. Helaas zijn de fraaie bloemdijkjes langs de rivier verboden terrein voor wandelaars en moeten we dus enkele kilometers over het asfalt stappen.

Voorbij Huis Doorn zoeken we onze weg over de dijk. Rondom het landhuis zijn geen routetekens aangebracht; waarschijnlijk is dat gebeurd op verzoek van de bewoners die er niet bij stil staan dat het ontbreken van merktekens op een verder gemarkeerde route niets meer of minder dan een uitnodiging tot ronddwalen is - en dan vooral op plekken waar ze eigenlijk geen vreemden willen zien ...

Over de dijk lopen we naar het gehucht Genne. Even verderop mondt de Overijsselse Vecht uit in het Zwarte Water. De uiterwaarden hier vormen een prachtig natuurgebied. Het weidse land is bezaaid met witte en gele voorjaarsbloemen. De wilgen langs watertjes en meren komen net in het blad. Takken met licht groen wuiven in de wind. Het gebied is favoriet bij water- en weidevogels, die hier in grote getale fourageren op het gras, tussen het riet of op het water. Boven dit alles torent een prachtige Hollandse blauwe lucht vol stapelwolken. De afwisseling tussen zon en schaduw maakt dat het landschap er ieder moment net weer even anders uitziet. Op een lentedag als vandaag is het in de Genninger Buitenlanden goed toeven!

Verder over de dijk langs het gemaal in de richting van de volgende buurtschap, met de bijzondere naam Streukel. Ik heb helaas niet kunnen achterhalen wat dat betekent, of waar de naam vandaan komt. Onderweg worden we begroet, of beter gezegd, begromd, door een oude hond. "Hij verdedigt de brievenbus", vertelt z'n bazin opgewekt. "Hij wacht op de postbode, die niet alleen post bezorgt, maar ook altijd even met de hond speelt en een lekkernij geeft. Het dier heeft dat alles met de brievenbus geassocieerd, die in zijn beleving alleen voor hem is!"

Van Streukel lopen we langs de Stenen Dijk naar Hasselt, waarvan de skyline met molen, kerktoren en brug in de verte achter de rietlanden al opdoemt. Die Stenen Dijk is bijzonder, want het is een van de zeer weinige gemetselde waterweringen die er nog zijn in Nederland. Aan het metselwerk kun je goed zoen dat de aangrenzende landeigenaren ieder hun eigen deel van deze stenen dijk moesten onderhouden.

In Hasselt wandelen we langs de molen naar de bakkerij, waar we genieten van een taartje en biologisch vruchtensap. De terrassen zitten vol en de bakkerij was leeg - vandaar onze keuze!

Hasselt ligt aan het Zwarte Water nabij de monding van de Overijsselse Vecht. Het Zwarte Water had vroeger een open verbinding met de Zuiderzee. De eerste inwoners vestigden zich al omstreeks 1000 v.C. op de hoger gelegen zandruggen aan de rivierzijde. Door de ligging aan een knooppunt van land- en waterwegen werd Hasselt een belangrijk handelscentrum. Tegenwoordig is het toerisme in Hasselt, met zijn fraaie oude stadskern, de belangrijkste inkomstenbron.

Terwijl donkere wolken komen aandrijven, steken we de brug over het Zwarte Water over.

Over dijkpaden wandelen we door de polder naar Genemuiden. Het eerste deel gaat door verstild polderlandschap, met fraaie uitzichten op het water. Halverwege komt de bebouwing van Genemuiden in zicht, of beter: de bedrijvigheid, want het is het bedrijventerrein met z'n vele werven en tapijtfabrieken dat zich kilometers lang evenwijdig aan ons pad uitstrekt.

In Genemuiden aangekomen, fotografeer ik de overzichtskaart. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo'n klein stadje met zo'n enorm industrieterrein ben tegengekomen! Werkt men hier om te leven of leeft men om te werken!?

De binnenhaven van Genemuiden, waar we omheen wandelen, ligt vol zeilboten waar de luxe vanaf spat en wordt omzoomd door streng uitziende, degelijke huizen - rijk, zonder het te tonen. Alweer zo'n contrast.

Met de pont over. Aan de overkant wandelen we over een modderig dijkje temidden van verbaasde koeien naar Zwartsluis. Aan de overkant van het Zwarte Water de fabrieken van Genemuiden. We liepen hier al eerder, tijdens de rondwandeling door het Land van Vollenhove. Toen vond ik dit stukje al niet mooi en ook de wandeling van vandaag brengt mij niet op andere gedachten.

Het dijkje komt uit bij een bushalte en volgens de dienstregeling komt de bus in vijf minuten. Kijk, dat zijn nu eens aansluitingen! Via het busstation van Zwartsluis, waar het zo te zien groot feest is, rijden we naar Hasselt en eindpunt Zwolle, vanwaar we na een mooie wandeldag tevreden op de trein naar huis stappen. Lees verder ...

Informatie over Hasselt is afkomstig uit de Wikipedia.