HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Overijssels Havezatenpad

De tocht

Het Overijssels Havezatenpad | Eerste etappe, van Oldenzaal naar Drienerlo | Tweede etappe, van Drienerlo naar Delden | Derde etappe, van Delden naar Goor | Vierde etappe, van Goor naar Rijssen | Vijfde etappe, van Rijssen naar Nijverdal | Zesde etappe, van Nijverdal naar Ommen | Zevende etappe, van Ommen naar Dalfsen | Achtste etappe, van Dalfsen naar Zwolle | Negende etappe, van Zwolle naar Zwartsluis | Tiende etappe, van Zwartsluis naar Giethoorn |
Rondwandeling Vollenhove

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Vijfde etappe, van Rijssen naar Nijverdal

Zondag 31 januari 2010. Op een winterse morgen stappen we op de trein naar het oosten. De temperatuur komt niet boven het nulpunt uit, maar desondanks is het een fraaie dag. De zon schijnt en het landschap ligt onder een vers laagje sneeuw. Hagelwit ziet het land er uit, als nieuw. Meestal is het het voorjaar dat doet denken aan een nieuw begin. Maar zo'n maagdelijk nieuw sneeuwdek zonder voetstappen of moddersporen doet, midden in de winter, dezelfde gedachten bij mij opkomen. In de trein bedenk ik mij, hoe weinig wij eigenlijk de afgelopen twintig jaar in de sneeuw hebben gewandeld. De keren zijn op de vingers van een hand te tellen.

In het centrum van Rijssen - het stadje waar we vorig jaar onze vierde etappe van het Overijssels Havezatenpad eindigden - staat een fraaie fontein, nog volop in werking. Aan het begin van de winter is waarschijnlijk vergeten de kraan dicht te draaien; het spuitende water is aan de randen tot ijs gestold. Een mooi beeld, zo aan het begin van een winterse wandeling!

Rijssen is groter dan gedacht en het duurt een tijdje voordat we de stenen omgeving voor een groene verwisselen. Een witte, moet ik eigenlijk schrijven; het sneeuwdek buiten de stad lijkt wel wat dikker. Met een vinger gemeten is het een laagje van toch nog vijf centimeter.

Langs de pelmolen met een haventje voor boten, zompen, die vroeger de rivier bevoeren, komen we uit bij de Regge. De Regge onstrpingt op de hogere gronden van Twente en baant zich vervolgens door stuwwallen, stuifduinen en dekzandplateau's een weg naar Ommen, waar zij in de Vecht uitmondt. Een pad is hier door de sneeuw niet meer te herkennen, maar de grasoevers zijn ook goed beloopbaar. Een bocht in de rivier is beplant met hoge populieren. De langgerekte boomkronen rijzen als raketten omhoog in het vlakke landschap. Ernaast een leeg ooievaarsnest - een winters symbool of een belofte voor het voorjaar?

Voorbij de bomenrij komen we in een weiland. Prachtig is het hier, sneeuw zo ver als je kunt zien! Langs het water wuivende rietstengels, die ook in verdorde toestand hun schoonheid niet hebben verloren. In de Regge dobberen eenden en waterhoentjes, op zoek naar onder deze winterse omstandigheden schaars voedsel.

We steken via een brug een snelweg over en vervolgen het mooie bochtige wandelpad langs de Regge. De oevers zijn hier meer begroeid. Her en der vliegen vogels op, hun veilige plek verstoord door twee eenzame wandelaars. Het lijkt, alsof de sneeuwlaag hier nog wat dikker is en alsof het hier kouder is dan elders. De sneeuw ligt niet alleen nog op de takken, maar is ook tegen de stammen van de oude bomen langs het pad geplakt. Dat zagen we dichter bij Rijssen niet zo. Het levert een sprookjesachtige aanblik op. Jammer dat we na een paar kilometer de Regge alweer verlaten.

Door boerenland, tussen maisakkers door, wandelen we naar de auto- en spoorweg die de grens met de buurtschap Notter markeren. Er voorbij keert de rust alweer snel terug in het landschap. De sneeuw, die alle geluiden dempt, helpt daar zeker aan mee.

Langs akkers en door bossen wandelen we over het uitgestrekte Notterveld verder in de richting van Nijverdal. Het is overal stil; het verse pak sneeuw lijkt voor veel mensen een onoverkomelijke hindernis om naar buiten te gaan. En soms is dat ook terecht - kijk bijvoorbeeld eens naar de spekgladde, niet bestrooide binnenwegen. Gelukkig voor ons is er altijd wel een berm of een niet betreden deel van de weg waarlangs we zonder gladheidperikelen kunnen wandelen.

Als we de N35 bij Nijverdal naderen, horen we door gekraak van takken. Voor ons springen opgeschrikte herten uit de bosrand, de weilanden in. Omzoomd door autoweg en industrieterrein zijn deze weilanden eigenlijk wel de laatste plaats waar je als hert open en bloot zou willen vertoeven, maar ja, schrik is een slechte raadgever! De dieren draven langs de snelweg, buigen af bij de bedrijfsgebouwen en keren, na enige malen te zijn gestopt om zich te oriënteren, in een grote boog weer terug naar de veilige bossen. Gelukkig maar.

De korte episode met de herten drukt onze neus weer eens op het feit hoe vol ons land toch is, en hoe weinig ruimte we met onze bouwsels, wegen en bedrijvigheid overlaten voor andere dieren dan de mens.

Een tunnel leidt ons onder de snelweg door naar de Wierdense Venen, een uitgestrekt natuurgebied. We lopen hier een gekke route. Als je op de kaart kijkt, dan zie je dat we twee kilometer op de ene landweg naar het noorden lopen en dan op de naastgelegen landweg weer twee kilometer terug. Thuis de route bekijkend, kwam al snel de gedachte op dit stuk eventueel maar over te slaan. Maar nu we er zijn, zien we al snel dat de Wierdense Venen een prachtig natuurgebied is, het restant van het langgerekte hoogveengebied dat eens tussen Twente en Salland lag.

De weg waarover de route voert, is de grens vormt tussen agrarisch gebied en de overblijfselen van de oude hoogveenvlakte. Het uitzicht vanaf de stille weg verveelt dan ook geen moment. Dan weer kijken we uit over uitgestrekte met sneeuw bedekte landerijen, met een weids uitzicht tot aan de horizon, dan weer zien we aan de andere zijde de paarsbruine heidevelden, okergele rietlanden en zilver-zwarte berkenbosjes van de Wierdense Venen.

Op een parkeerplaats eten we onze laatste boterhammen op, met uitzicht op zonovergoten witte weilanden.

Op de terugweg, langs een wegens de Q-koorts gesloten schaapskooi, staat de wind ons recht in het gezicht en terwijl de zon achter dichte bewolking verdwijnt, daalt de temperatuur snel. Nu voelen we weer dat het winter is!

Over een fietspad langs de spoorbaan en en slinger langs boerderijen ten noorden van Nijverdal bereiken we tenslotte het stadje. Langs de provinciale weg die Nijverdal doorsnijdt, bereiken we het station, waar we de trein naar huis nemen. Eind van een prachtige etappe van het Overijssels Havezatenpad door het zonovergoten Sallandse sneeuwlandschap. Lees verder ...