HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Zevenwoudenpad

De tocht

Het Zevenwoudenpad
1, Van Lauwersoog naar Holwerd | 2, Van Holwerd naar Veenwouden | 3, Van Kuikhorne naar Opeinde
4, Van Opeinde naar Donkerbroek | 5, Van Donkerbroek naar Hoornsterzwaag
6, Van de Bûtewei naar Hoornsterzwaag | 7, Van Hoornsterzwaag naar Vledder
8, Van Vledder naar Steenwijk

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Het Zevenwoudenpad

Na het Hanzestedenpad en het Floris V-pad hebben we de smaak van lange afstands wandelpaden goed te pakken. Op zoek naar een volgende route trekken we het routeboekje van het Zevenwoudenpad uit de kast, dat we (veel) eerder al eens kochten. Waar ligt dit pad precies? We lezen in het routeboekje: "Het Zevenwoudenpad loopt vanaf de Waddenzee door het oosten van Friesland en een stukje van zuidwest Drente en noordwest Overijssel tot Steenwijk, waar het aansluit op andere LAW's, lange afstands wandelpaden. De route voert door verschillende landschappen, waarvan de grote openheid van het noordelijk kleilandschap en de betrekkelijke beslotenheid van het Friese Woudengebied het meest in het oog springen.

Het pad begint langs de zeedijk, met aan de ene kant de wijde polder en aan de andere kant het slik van de landaanwinningsgebieden, indrukwekkend door z'n eindeloosheid. Bij Holwerd buigt het pad het land in en doorkruist het typische kleilandschap met verre horizonten waartegen zich af en toe een terpdorp aftekent. Onder Dokkum beginnen de zandgronden, de Dokkumer Walden. Hier overheerst het zogenaamde slagenlandschap: dorpen met langgerekte lintbebouwing en lange rechte kavels, waarbij weilanden worden afgewisseld met elzensingels, houtwallen en kleine bosjes.

Ten zuiden van Drachten bevindt zich het eigenlijke gebied van de Zevenwouden, het stroomgebied van het Koningsdiep, de Tjonger en de Linde. Hier is het patroon van singels en houtwallen minder strak en wordt het landschap verlevendigd door restjes hei, bos met vennetjes en open beekdalen. Na de grens met Drente loopt het pad tenslotte een klein stukje door het typische esdorpenlandschap van zuidwest Drente." Het gebied kennen we niet, maar de route spreekt ons aan en op Koninginnedag 2005 beginnen we aan de eerste etappe.

Het Zevenwoudenpad, 1 - Van Lauwersoog naar Holwerd

30 april 2005. Met de trein reizen we naar Groningen en van daar verder met de bus naar Lauwersoog. Een lange maar relaxte reis. Lauwersoog is een piepklein plaatsje, dat uit niet meer dan een vissershaven en een (vis)restaurant bestaat. Daar kunnen we natuurlijk niet zomaar aan voorbij lopen. We drinken er een lekker kopje koffie en eten een smakelijke pannekoek.

Het weer is wat onbestendig maar verder prima om te wandelen. Niet te warm, niet te koud. Over de dijk lopen we naar het grote gemaal. Aap noot Fries (volgens Loesje) steken we de provinciegrens over naar Friesland.

De hele route voor vandaag loopt langs de Waddenzeedijk, zo'n twintig kilometer gras, basalt, grint en beton tot bij Holwerd. We kunnen steeds kiezen uit twee mogelijkheden. Over de zeedijk met een mooi uitzicht over wad en polder, maar wel over ontelbare hekken klimmen die de dijkpercelen met schapen van elkaar scheiden, of aan de landzijde over de onderhoudsweg aan de voet van de dijk. Hier kunnen we via klaphekjes langs de hekken; dat scheelt een hoop geklauter.

We starten aan de Waddenzeekant. Over de geasfalteerde en met grint bestrooide dijkvoet loopt een fietspad. Dat nemen we. Het is er heerlijk rustig. We genieten van het verstilde uitzicht op het wad. Zeilboten varen aan de horizon, op de grens van water en lucht. Het wordt eb. Vogels strijken neer op de langaam droogvallende zandplaten. Deze eerste vier kilometers langs de dijk zijn een lust voor het oog en een rust voor de ziel.

Bij de buitendijkse polder steken we de dijk over naar de andere kant. Over een met schapenkeutels besmeurd pad van betonplaten wandelen we via een klaphekje de achter elkaar gelegen dorpen Paesens en Moddergat in. Paesens en Moddergat zijn vooral bekend als het gelijknamige radioprogramma - dat ik overigens nog nooit beluisterd heb. Het zijn lintdorpen, een lange slingerende weg omzoomd met pittoreske huizen. Er is geen politiepost, dokter of winkel meer. Alle voorzieningen zijn verdwenen. Wat rest is een stil dorp, zonder vertier. Geen wonder dat er zo veel huizen te koop staan. Alhoewel zo'n doodstil dorp door veel anderen toch weer erg aantrekkelijk gevonden wordt. 't Is maar net wat je wilt.

Bij het gedenkteken van de stormramp van 1883 gaan we de dijk weer op. Tussen en langs de schapen lopen we over de kruin van de dijk naar het volgende dorp langs de Waddenzeekust, Wierum.

Het weer verslechtert wat. Als we even rusten ter hoogte van de Kromme Horne en uitkijken over het wad met z'n vele watervogels is het nog droog. Maar als we even later Wierum binnenwandelen, begint het zachtjes te regenen. Gelukkig is daar Café Kalkman, bekend als startpunt van wadlooptochten. We zitten er de bui uit; met een lekkere kop koffie en appelgebak is dat geen straf. Terwijl het nog wat namiezert, gaan we weer verder.

Ondanks Koninginnedag is het overal doodstil. Geen muziek, geen vertier, geen mensen op straat. We zien trouwens meer Friese vlaggen dan oranje.

De dijk op. Achterom kijkend zien we Wierum met z'n grote kerk, als het ware omarmd door de Waddenzeedijk. Die ligt er namelijk in een bocht omheen. Een apart gezicht.

Al snel dalen we de dijk af aan de landzijde en vervolgen onze wandeling over het betonnen schapepad. Af en toe vlamt in het grijzige landschap een felgekleurd bollenveld op. De boeren hier zijn bezig hun collega's rond Lisse en in de Kop van Noord-Holland naar de kroon te steken.

Zo bereiken we via buurtschappen met kleurrijke namen als 't Schoor, Visbuurt en Drieboerehuizen het plaatsje Holwerd. Ook hier lijkt het wel uitgestorven. Marjan weet op een of andere manier feilloos haar weg te vinden in het dorp; ze loopt recht op ons hotel De Gouden Klok af.

Van buiten ziet het hotel er wat Bommeliaans uit, eenmaal binnen komen we in een rokerige kroeg met lawaaierige stamgasten. Achter het etablissement - gelukkig niet erboven! - bevindt zich het hotelgedeelte: een lange gang met tien kamers. Wij zijn de enige gasten en krijgen - wederom: gelukkig - de kamer die het verst van de gelagkamer is verwijderd.

Een wandelingetje door het dorp. We zien mooie karakteristieke huizen. Verder, zoals al gezegd, is er geen mens te zien. Het blijft merkwaardig, want zó klein is Holwerd nu ook weer niet. We eten in het enige andere hotel in de plaats, Het Amelander Veerhuis. Geen haute cuisine maar voedzaam, voldoende en lekker. Terug in De Gouden Klok kruipen we tussen de lakens. Lees verder ...