HetMagazijn

WandelMagazijn > Van Hanzestad naar Hanzestad over het Hanzestedenpad

De tocht

Van Hanzestad naar Hanzestad over het Hanzestedenpad
1, Van Kampen naar Zwolle | 2, Van Hasselt naar Zwolle | 3, Van Zwolle naar Wijhe
4, Van Wijhe naar Deventer | 5, Van Deventer naar Zutphen | 6, Van Zutphen naar Brummen
7, Van Brummen naar Doesburg

Eerste pagina van deze tocht | De route | De foto's

Het Hanzestedenpad, 4 - Van Wijhe naar Deventer

29 januari 2005. We vervolgen het Hanzestedenpad van Wijhe naar Deventer (24 km). Het is droge, nevelige winterdag, net na een korte vorstperiode - één van de weinige in de kwakkelwinter van 2005. We laten het gezellige centrum van Wijhe achter ons en verlaten het dorp in zuidelijke richting. We wandelen door de Rankenberg, een weidegebied met enkele oude boerderijen. 1610, lezen we bij één ervan op de voorgevel. Dan maakt de IJssel een grote bocht naar het westen. Op de landtong, die aan onze kant is ontstaan, bevinden zich enkele belangrijke natuurgebieden. Als eerste komen we in de Duursche waarden.

Dit gebied bestond vroeger uit grasland, restanten van een oude rivierarm, enkele kleiputten en een grote zandwinningsplas. Rond de kleiputten is een dicht wilgenbos gegroeid. Het is het oudste en grootste - en vrijwel ondoordringbare - ooibos van Nederland en daarmee een waar vogelparadijs. Zelfs in januari is het er een gekwetter van jewelste. We hebben net enkele winterse dagen achter de rug. In de wilgenbossen, die half onder water staan, ligt nog steeds ijs en sneeuw: een bevroren landschap van grillige takken, ijsvlakten en besneeuwde boomstammen is het resultaat. Het is hier prachtig! Vanwege de modderigheid blijven we op de 'hoogwater- route'. Dit is zeker een gebied om nog eens naar terug te gaan in een ander jaargetijde en dan zullen we zeker ook de laarzenpaden uitproberen die in deze omgeving zijn uitgezet.

Nog zo'n mooi gebied: Fortmond. Vanaf een uitkijktoren hebben we een panoramisch uitzicht over de landtong en de rivier. Onder ons schuurt een Schotse Hooglander tegen een kampeertafel; hij heeft verschrikkelijke jeuk. De toren staat pal naast de overblijfselen van één van de steenfabrieken in deze omgeving. We wandelen door Fortmond naar de Roetwaarden, een grote kolk achter de dijk. De lucht boven het weidegebied is vol met vogels, die in enorme zwermen luid krijsend over ons heen vliegen. Indrukwekkend om te zien hoe die grote zwermen zwaaien en zwenken in de lucht, zonder ook maar één botsing ...

Voorbij Olst wandelen we weer een stuk het 'binnenland' in. Via het landgoed Groot Hoenlo komen we in het bos- en weidegebied van landgoed De Haere. Hier lopen we gelijk op met een deel van de Bunkerroute. Deze route opent onze ogen voor een stukje geschiedenis waar wij eerlijk gezegd niets van wisten: de IJssellinie, een verdedigingsgordel die in de jaren vijftig en zestig werd ontwikkeld om in het kader van de koude oorlog het gevaar uit het 'Rode Oosten' te kunnen keren. We wandelen langs commandobunkers, ingebetonneerde gevechtswagens en vierlingmitrailleursbunkers. Bordjes met foto's en teksten geven een beeld van het leven in deze linie. Ook al zijn de bunkers tegenwoordig overgroeid met gras en bomen, het geheel geeft een grimmig accent aan de verder zo lieflijk aandoende omgeving. Op één van de bordjes lazen we de volgende tekst:

Bij een gevreesde derde wereldoorlog zou het opgestuwde rivierwater binnendijks worden gelaten als hindernis voor de aanvallende Russen. Voor deze zogenaamde IJssellinie zijn zeven grote militaire sluizen gebouwd en konden dijken worden opgeblazen of weggegraven. Daarnaast waren er zeven kleine sluizen om het water binnendijks te verspreiden. Alle inwoners zouden dan geëvacueerd moeten worden en vele dorpen raakten weggevaagd. Duizenden inwoners zouden kunnen verdrinken, daarom weigerden polderdistricten mee te werken aan de bouw en de voorgenomen onderwater zetting. Met gedwongen medewerking is de IJssellinie gerealiseerd en bij de Cuba-crisis (1962) gedeeltelijk uitgevoerd.

Wij zijn er van onder de indruk. Terwijl langzaam de schemering begint in te vallen wandelen we verder, naar een volgend landgoed, Rande, dat zijn oorsprong heeft in de vijftiende eeuw. Leuk om te weten, maar verder zegt het ons weinig. Vijftig jaar geleden zijn de laatste zichtbare resten van de havezathe die hier ooit stond, opgeruimd.

In de verte zien en horen we de drukte van Deventer. Bij de Schobbenwaarden wandelen we naar de oevers van de IJssel. Over een laag dijkje lopen we pal langs het water. Hier en daar is het een beetje glibberig, niet van de modder maar van de uitwerpselen van de vele ganzen en andere vogels die hier fourageren.

Vlak voor de jachthaven en de buitenwijken van Deventer houdt het graspad op. Het laatste traject naar het station loopt langs een drukke autoweg, met uitzicht op huizen en de spoorbrug. Na een tussenstop in Zutphen zijn we tegen achten in weer terug in Apeldoorn. Lees verder ...