HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Graaf Floris V Pad - Wandelen door het Groene Hart van Holland

De tocht

Het Graaf Floris V Pad | 1, Van Muiden naar Breukelen: De 'verloren etappe' | 2, Van Breukelen naar Woerden | 3, Van Woerden naar Schoonhoven | 4, Van Schoonhoven naar Alblasserdam: Onder de rook van Rotterdam ruikt het in mei naar fluitekruid | 5, Van Alblasserdam naar Dordrecht | 6, Van Dordrecht naar 's Gravendeel | 7, Van 's Gravendeel naar Numansdorp | 8, Van Numansdorp naar Stampersgat | 9, Van Stampersgat naar Steenbergen | 10, Van Steenbergen naar Bergen op Zoom

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Het Graaf Floris V Pad, 9 - Van Stampersgat naar Steenbergen

Zondag 4 september 2005. Na het ontbijt - een heerlijk vijgenbrood, meegenomen uit Willemstad - worden we per auto naar Dinteloord gereden. De campingbeheerder zet ons keurig af bij het busstation, vanwaar we de route langs de Stoofdijk weer oppikken.

Het is zonnig en, vanwege het vroege uur, nog lekker fris. We wandelen door open land maar toch in de schaduw. De dijkwegen waarover onze route loopt zijn namelijk bijna allemaal omzoomd met hoge populieren.

Het is een echt dijkenpad vandaag. De Stoofdijk gaat over in de Oudlandse Dijk. Vervolgens slaan we af, de Smallendijk op en na een viersprong komen we op respectievelijk de Kleine, de Koningsoord- en de Vlietddijk. Het landschap oogt hetzelfde als gisteren: uitgestrekte kleipolders doorsneden door dijken en kreken met hier en daar een boerderij - en overal bieten.

Achter de Koningsoorddijk ligt echter een heel ander landschap: de vlakte van de Dintelse Gorzen. Met het sluiten van de Philipsdam in 1987 kwam een einde aan eb en vloed op het Krammer Volkerak. De schorren kwamen voorgoed droog te staan en nieuwe natuurgebieden waren geboren: de Dintelse Gorzen en aan de overzijde van het Rijn-Scheldekanaal, de Slikken van de Heen.

Er kwamen steeds meer zoetwaterplanten, maar de oorspronkelijke natuur liet zich niet zomaar verdrijven. Daarom is er op de ruige vlakte nu een mooie overgang te zien tussen zout en zoet milieu. Vanaf dit punt op de route kunnen we er niet veel van zien maar later op de dag hebben we vanaf de overkant een mooi uitzicht op de Dintelse Gorzen.

Ook aan de uitgestrekte polders komt een eind. Voor ons schittert het blauwe lint van de Steenbergse Vliet in het zonlicht, vol met pleziervaartuigen. Een vrolijk gezicht. Over een oude sluis wandelen we naar een jachthaventje. Er is daar veel volk op de been en er lijken wat winkels te zijn - misschien ook wel een terras. "Misschien kunnen we daar ook wel fietsen huren", zegt Marjan, terwijl ze het smalle paadje langs het water naar de jachthaven opgaat.

Dat blijkt een gelukkige gedachte. De firma die hier bootjes verhuurt, is ook de fietsenverhuurder waar Marjan gisteren van de hotelier over hoorde. Alleen: de fietsenverhuur is een kilometer verderop, langs de Heense Molenweg. Wel in Heen dus, maar twee kilometer buiten de bebouwde kom. Ben je met een auto, dan maakt dat weinig uit. Maar te voet zou het vanaf Heen een omweg van vier kilometer geweest zijn. Of we dat er met dit warme weer wel voor over hebben?

Maar voor alles is een oplossing. Met een stel Steenbergenaren die toevallig die kant uit moeten, mogen we meerijden. En zo stappen we dan een kwartier later op de fiets naar Tholen.

Het eiland Tholen is voor ons een onbekend gebied. Geen van beiden zijn we er ooit eerder geweest. Onterecht, want rust, ruimte, mooie oude dorpen en prachtige natuur - waaronder akkers met bloemenvelden - vormen er de boventoon. We maken een grote rondrit over het eiland, van het plaatsje Sint Annaland - met uitzicht op de Dintelse Gorzen en een prettig havenrestaurant - naar het meest westelijk gelegen Stavenisse en met een grote boog langs vette klei-akkers en weilanden naar Sint Maartensdijk.

Op het grasveld bij de kerk eten we onze krentebollen, terwijl binnen de dominee z'n volgelingen flink op hun donder geeft. Althans, zo klinkt het op ons grasveldje. De woorden zijn niet te verstaan, de toon des te beter. De psalmen zijn hier nog in hele tonen getoonzet. Marjan zingt ze mee. "Het is voor het eerst dat ik in hele tonen hoor zingen", constateert ze verbaasd.

We zetten de fietstocht voort. Van Scherpenisse rijden we via Poortvliet naar Tholen, de pittoreske 'hoofdstad' van het eiland. Na een welverdiend terrasje fietsen we het laatste stuk terug naar het vasteland en onze fietsverhuurder aan de Heense Molenweg.

De laatste loodjes wegen zwaar. Het is nog zo'n zeven kilometer wandelen naar ons hotel in Steenbergen. Wat op de fiets een lekker temperatuurtje was, is lopend een stuk minder goed te doen. Gelukkig begint het, in de namiddag, al een beetje af te koelen. Over de Langeweg - een kilometer lang asfaltpad dat zijn naam eer aandoet - bereiken we het dorpje Heen. Over de oude Vlietpolderdijk (alweer een dijk) wandelen we rond het voormalige fort Hendrik uit 1626 naar Steenbergen.

Steenbergen was via de Steenbergse Vliet verbonden met het Volkerak. Dankzij haar ligging maakte het stadje in de veertiende eeuw een bloeiperiode door. Er ontwikkelde zich een haven van betekenis. In die tijd werd gehandeld in regionaal gewonnen zout. Later nam de stad deel aan veelomvattende handel op Engeland, Vlaanderen en Frankrijk. Men kreeg tolvrijheid en andere faciliteiten op de Schelde, in Holland en in Zeeland. Deze gunstige economische toestand is tot midden vijftiende eeuw in stand gebleven.

Tijdens de tachtigjarige oorlog is de stad - een zwakke plek in het Brabantse vestingstelsel - verschillende keren in andere handen overgegaan. Tegenwoordig is Steenbergen een kleine stad met een drukbezochte jachthaven, waar de herinnering aan het glorieuze verleden nog altijd levend wordt gehouden.

Langs de jachthaven lopen we naar het hotel. Het is er afgeladen vol. Het is de laatste dag van de jaarmarkt in Steenbergen en de goede afloop daarvan wordt uitbundig en op z'n Brabants gevierd. De sfeer hier is een heel contrast met het stijve gereformeerde Tholen, waar zeker op een zondag als vandaag orde en rust de boventoon vieren.

Ook op onze kamer is het een herrie van belang. We zitten net boven de eetzaal. We dumpen onze bagage en wandelen naar het gezellige restaurant Z'onder Zeil, dat Marjan al bij het binnenkomen van de stad aan het water zag liggen. Buiten op de kade genieten we in alle rust van een heerlijke maaltijd. Eenmaal terug in het hotel is het ook daar weer rustig; de feestgangers zijn vertrokken en wij doen in no time de naam van het restaurant van vanavond (zonder Z') eer aan. Lees verder ...

De informatie over de Dintelse Gorzen en Steenbergen is afkomstig uit het routeboekje: Floris V Pad / Stichting LAW. - Amersfoort, 1994.