HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Graaf Floris V Pad - Wandelen door het Groene Hart van Holland

De tocht

Het Graaf Floris V Pad | 1, Van Muiden naar Breukelen: De 'verloren etappe' | 2, Van Breukelen naar Woerden | 3, Van Woerden naar Schoonhoven | 4, Van Schoonhoven naar Alblasserdam: Onder de rook van Rotterdam ruikt het in mei naar fluitekruid | 5, Van Alblasserdam naar Dordrecht | 6, Van Dordrecht naar 's Gravendeel | 7, Van 's Gravendeel naar Numansdorp | 8, Van Numansdorp naar Stampersgat | 9, Van Stampersgat naar Steenbergen | 10, Van Steenbergen naar Bergen op Zoom

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Het Graaf Floris V Pad, 8 - Van Numansdorp naar Stampersgat

Zaterdag 3 september 2005. Het luistert nauw, onze reis van Apeldoorn naar Numansdorp met trein, metro en bus. Het kan echter ook goed uitpakken. In Rotterdam is het zo rustig, dat we meteen op de metro naar het busstation Zuidplein kunnen overstappen. Daardoor hebben we een eerdere bus naar Numansdorp, waar we zo'n twee uur na vertreik uit Apeldoorn arriveren.

Numansdorp is het jongste dorp van de Hoekse Waard en nauw verbonden met de Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen. Het ligt aan de rand van het grote landbouw- en veeteeltbedrijf dat Comstrijen is. Aan het haventje langs de dijk staat het witgepleisterde ambachtsherenhuis, nu een restaurant en onze eerste pleisterplaats.

Na de koffie en het gebak pakken we de route op waar we in mei gebleven waren. Numansdorp heeft een drukke haven, die altijd al een belangrijk verkeersknooppunt is geweest. Alhoewel dat de laatste decennia, na het gereedkomen van de Haringvlietbrug, minder is geworden door het verdwijnen van veerdiensten. De pleziervaart echter weet de haven van Numansdorp nog steeds goed te vinden.

Langs en over grasdijken wandelen we in dichte mist naar de Haringvlietbrug over het Hollands Diep. We hebben weinig uitzicht door het weer, maar een voordeel is dat het ook niet warm is. Voor dit weekend is een temperatuur van 27 graden voorspeld. Leuk aan het strand, maar wat minder om te wandelen.

Een laatste stukje bos voordat we de brug bereiken. We lopen over de ventweg, terwijl het verkeer langs ons raast. Het maakt weinig uit, snelweg of ventweg; iedereen lijkt vliegende haast te hebben. Het hele complex van brug met Volkeraksluizen is bijna twee uur lopen, van de ene kant naar de andere. We zien niet veel vanwege de mist, maar de lange wandelduur geeft wel een extra dimensie aan dit reusachtige 'kunstwerk' van de Nederlandse waterstaatingenieurs.

De lange ventweg is saai en eentonig. Pas bij de Volkeraksluizen, aan de Brabantse zijde van het Hollands Diep, wordt het landschap weer interessant. De sluizen horen tot de drukste en grootste van West-Europa en er ligt dan ook een hele rij containerschepen te wachten, de een nog groter dan de andere.

Van bovenaf is het een mooi gezicht, zoals de schepen met de veelkleurige containers hoog opgestapeld op het dek één voor één de sluis passeren. Aanvankelijk werden er hier twee schutsluizen gebouwd, waar in 1968 al 170.000 schepen passeerden. Vanwege het groeiende scheepvaartverkeer op de Schelde-Rijnverbinding moest er - in 1977 - een derde sluis komen.

Voorbij de sluis gaan we het hoge talud af en wandelen langs een dienstweg en door een mooi bosgebied naar Willemstad. Willemstad is een mooie oude vestingstad, de moeite waard om wat uitgebreider rond te kijken. Heel Willemstad binnen de verdedigingswallen, inclusief het schootsveld buiten de omwalling, is in 1970 tot beschermd stadsgezicht verklaard. De wallen en bastions zijn nog grotendeels intact.

We bezoeken de grote koepelkerk, gesticht met steun van prins Maurits, onder de voorwaarde 'dat de kercke in Willemstadt in eene ronde ofte achtkantige forme zal ende behoort gemaeckt te worden'. De koepelkerk was de eerste gereformeerde kerk in Nederland die speciaal voor de protestanten is gebouwd. Het interieur is sober. Er is geen koor, geen krans van kapellen, er zijn geen zijbeuken. De oren moesten worden gericht, niet de ogen. Om die reden werd de kansel het middelpunt en niet het altaar, zoals tot dan toe gebruikelijk.

We verlaten de kerk door hagen van leilindes waarvan de toppen elkaar inmiddels raken en die zo een koele beschaduwde poort vormen. Door smalle straten met eeuwenoude huizen wandelen we naar de vestingwerken die de stad omringen. Over grasdijken wandelen we om Willemstad heen, om dan onze route te vervolgen in de richting van Dinteloord.

Een aardig gevarieerde route tot dusver, maar daar komt nu verandering in. We wandelen een kleipoldergebied in met grootschalige akkers waar vooral suikerbieten worden geteeld. Lange wegen door een open landschap met dijken en kreken met hier en daar een boerderij, en bieten, overal bieten. Dat is het beeld dat de wandeling deze middag biedt, terwijl de zon allengs door de mist weet heen te dringen en de vochtige luchtt tot bijna sauna-achtige temperaturen opwarmt.

Marjan bladert door het routeboekje, een nieuwe druk die we nog even snel uit de bibliotheek hebben gehaald. Verschrikt kijkt ze op. "Ons logeeradres voor morgenavond kan ik niet terugvinden! De route is verlegd!" Inderdaad: ten opzichte van ons eigen exemplaar, al zo'n tien jaar oud, is er heel wat veranderd in deze nieuwe druk. Wouw, waar Marjan reserveerde, ligt inmiddels een heel stuk van de route. Hoever precies weten we niet, want we hebben het 'oude' boekje niet meegenomen. Een beetje dom.

Nou ja, komt tijd, komt raad. We hopen dat er vanavond op de camping een kaart is om te zien hoever Wouw nu van het Graaf Floris V-pad ligt en hoe we er kunnen komen.

Aan het begin van de avond bereiken we Dinteloord. Een klein dorp, waar alles in diepe rust is. Hier gebeurt nooit iets, zo lijkt het. We eten een ijsje terwijl we op onze bus naar Stampersgat wachten, waar Marjan bij boerderijcamping Onder de Dijk een kampeerkeet heeft geboekt. 't Zal mij benieuwen ...

In tien minuten overbrugt de bus de vijf kilometer naar Stampersgat. De vriendelijke busschauffeur doet zijn best ons zo dicht mogelijk bij de camping af te zetten. En dat lukt; we hoeven nog maar enkele honderden meters te lopen door het langgerekte dorp op de dijk naar ons overnachtingsadres.

Op de camping worden we vriendelijk welkom geheten. "Hebben jullie al gegeten?", vraagt onze gastvrouw. Ze heeft een hartige taart gemaakt, en er is nog veel over. "Een biertje erbij?", is de volgende vraag. En zo zitten we tegen achten in het zonnetje op een klein terras voor onze kampeerkeet, een mooi betimmerde pipo-wagen die van alle gemakken (elektra, water, kooktoestel, kachel en televisie) is voorzien.

Waarin inmiddels ook is voorzien, is in vervoer terug naar Dinteloord morgen. De eerste bus gaat hier op zondag pas na elven; dat is - zeker bij deze zomerse temperaturen - wel erg laat voor het traject van 27 kilometer dat we morgen voor de boeg hebben. Om negen uur zal er een auto klaarstaan om ons even weg te brengen. We voelen ons ondertussen uitermate welkom op deze vriendelijke camping!

Op de camping zijn ook kaarten aanwezig. Na het eten pakken we ze er even bij. We zien dat Wouw een kilometer of zes ten oosten van Bergen-op-Zoom ligt. In het 'oude boekje' zal de route vlak langs ons overnachtingsadres hebben gelopen, maar in de nieuwe editie loopt het Graaf Floris V Pad minstens tien kilometer westelijker.

We hoeven niet lang na te denken over een verandering van de plannen. Marjan belt het overnachtingsadres in Wouw af - met excuses - en boekt een hotelkamer in Steenbergen. Tijdens dat laatste telefoontje hoort ze dat in het plaatsje Heen, op onze route enkele kilometers voor Steenbergen, fietsen kunnen worden gehuurd. Met behulp van het kaartmateriaal van de camping stippelt ze alvast een hele fietstocht uit. Naar het eiland Tholen - "Daar heb ik altijd al eens heen gewild", zegt ze. Met het argument dat Tholen, zéker op zondag, het rustigste eiland van de provincie Zeeland is, heeft ze mij snel overgehaald. Lees verder ...

De informatie over Willemstad is afkomstig uit het routeboekje: Floris V Pad / Stichting LAW. - Amersfoort, 1994.