HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Graaf Floris V Pad - Wandelen door het Groene Hart van Holland

De tocht

Het Graaf Floris V Pad | 1, Van Muiden naar Breukelen: De 'verloren etappe' | 2, Van Breukelen naar Woerden | 3, Van Woerden naar Schoonhoven | 4, Van Schoonhoven naar Alblasserdam: Onder de rook van Rotterdam ruikt het in mei naar fluitekruid | 5, Van Alblasserdam naar Dordrecht | 6, Van Dordrecht naar 's Gravendeel | 7, Van 's Gravendeel naar Numansdorp | 8, Van Numansdorp naar Stampersgat | 9, Van Stampersgat naar Steenbergen | 10, Van Steenbergen naar Bergen op Zoom

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Het Graaf Floris V Pad, 5 - Van Alblasserdam naar Dordrecht

Zaterdag 7 mei 2005. Onze gastvrouw houdt ons lang aan de praat met haar reisverhalen. 't Is wel gezellig ontbijten zo, terwijl het gesprek over één van onze favoriete onderwerpen gaat. De tijd verstrijkt ongemerkt. Het is al over tienen als we vertrekken.

Het is bewolkt weer met hier en daar nog net een klein stukje blauw. Vanochtend vroeg regende het even, maar nu is het droog. We wandelen naar de grasdijk waar we gisteren onze tocht eindigden en pakken het pad weer op. Over de dijk met schapen lopen we naar een brug over de vaart en het begin van een tiendweg. Alweer zo'n prachtige route door uitbundige natuur, maar lang duurt ons genoegen niet.

Na enkele honderden meters zien we een zwaan op het pad. Precies midden op de tiendweg heeft ze haar nest gebouwd. Het mannetje komt snel aangezwommen. Om het nest heen, door de landerijen, lukt niet omdat niet alle weilanden van bruggen voorzien zijn. En de sloten hier zijn te breed om even over te springen. Terug dus, maar niet helemaal: we kunnen via een houten bruggetje oversteken.

Langs een bosrand lopen we een alternatieve route, via het dorpje Kortland. Later bedenkt Marjan dat we eigenlijk beter terug hadden kunnen lopen naar het begin van de tiendweg. Van daar liep namelijk nog een ander wandelpad, het Kinderdijkpad, in de goede richting.

Nou ja, de route via Kortland is óók mooi. We wandelen langs huizen en boerderijen langs de rivier de Alblas. Bij iedere bocht in de kronkelige weg hebben we weer een ander uitzicht. We vervelen ons geen minuut.

Een volgend stukje tiendweg, dwars door de weilanden. Halverwege broedt een zwaan langs het dijkje. Ons pad loopt er een paar meter vandaan. Net ver genoeg kennelijk. Met veel gesnater laat ze ons uiteindelijk ongemoeid passeren.

De tiendweg wordt smaller en smaller; de slootkanten kalven steeds verder af. We lopen voorzichtig verder over het smalle pad tussen de twee sloten, dat af en toe wel wat weg heeft van een evenwichtsbalk. Dan zijn we alweer bij de asfaltweg - die zijn in ons volle land nooit ver verwijderd - naar het dorp Oud Alblas.

Helaas is het café daar gesloten. Over de weg wandelen we verder. Het is zo'n zelfde mooie kronkelweg als die we eerder vandaag in de buurt van Kortland beliepen. Onderweg worden we overvallen door een fikse bui. Gelukkig net bij een tuin met grote bomen, waar we even onder kunnen schuilen. In de regen (want veel geduld te wachten tot het weer helemaal droog is hebben we niet) lopen we verder, de vaart over. In een bushokje eten we een krentebol. Zoals zovaak: zodra je beschutting vindt, wordt het droog.

Een stukje verder komen we bij café De Krom, in een bocht van de dijk, zoals de naam al aangeeft. Krantje, koffie, appeltaart. Buiten valt een volgende bui. Binnen een ploeg natte en modderige maar desondanks jolige fietsers, die toch ook wel blij zijn om even binnen te zitten. We wisselen informatie uit over onze routes.

Als het weer droog is, gaan we verder. We lopen naar het Alblasser Bos, een jong bos van populieren en wilgen met een prachtige ondergroei van fluitekruid en koolzaad. Bloemen vervelen nooit!

Op een driesprong aan de andere kant van het bos gaat Marjans mobiel. Tante To uit Rijswijk. Ze moest eens weten hoe dicht we bij haar in de buurt zijn!

We vervolgen de asfaltweg en steken de A15 over, een verwoestend litteken in het groene landschap. Dit gebied, de stadsrand van Dordrecht, wordt doorkruist met hoogspanningsleidingen. Het viel me gisteren ook al op hoeveel van die leidingen hier lopen. Het moet in dit stukje Nederland wel héél ongezond wonen zijn.

Door het plaatsje Matena gaan we naar de spoorbrug over de Lek. Aan de overzijde wandelen we naar de bushalte. Met het openbaar vervoer reizen we verder naar ons overnachtingsadres in het centrum van Dordrecht.

Overnachten bij particulieren is iedere keer weer een verrassing. Het adres blijkt een zeventiende-eeuws pand, dat wat verloren is komen te staan in een stadsvernieuwingsgebied. We worden er niet bijzonder gastvrij ontvangen, maar kunnen ons wel even omkleden.

Met schone kleren de stad in. Dordrecht heeft een prachtig oud centrum, met mooie binnenhavens en pittoreske straatjes en huizen. Tegen sluitingstijd treffen we in de winkelstraat Adri nog even, druk bezig met opruimen en afsluiten van de boekwinkel. We eten in Knollen en Citroenen - we vielen voor de naam, niet voor het menu hoewel het er goed eten is, in een gezellige sfeer.

Terug op het overnachtingsadres gaat onze gastvrouw ons voor naar boven. We hebben een sfeervolle ouderwetse kamer met eigen badkamer aan de achterkant van het huis, waar het heerlijk rustig is. Lees verder ...