HetMagazijn

WandelMagazijn > Het Graaf Floris V Pad - Wandelen door het Groene Hart van Holland

De tocht

Het Graaf Floris V Pad | 1, Van Muiden naar Breukelen: De 'verloren etappe' | 2, Van Breukelen naar Woerden | 3, Van Woerden naar Schoonhoven | 4, Van Schoonhoven naar Alblasserdam: Onder de rook van Rotterdam ruikt het in mei naar fluitekruid | 5, Van Alblasserdam naar Dordrecht | 6, Van Dordrecht naar 's Gravendeel | 7, Van 's Gravendeel naar Numansdorp | 8, Van Numansdorp naar Stampersgat | 9, Van Stampersgat naar Steenbergen | 10, Van Steenbergen naar Bergen op Zoom

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Het Graaf Floris V Pad, 3 - Van Woerden naar Schoonhoven

Donderdag 5 mei 2005. Het weerbericht voor de komende dagen is onbestendig. Maar voor vandaag valt het mee: wat zon en 'overwegend droog'. We treinen naar Woerden. We wandelen rond een enorme bouwput in een verder stil centrum. Alle café's en terrassen zijn gesloten.

Over een fietspad omzoomd met uitbundig bloeiend koolzaad en fluitekruid wandelen we de stad uit. Over een smalle weg langs water en met mooie boerderijen. Overal bloemen, we horen de vogels fluiten. In het water is het een drukte van belang, met meerkoeten, waterhoentjes en eenden die druk bezig zijn met hun nest of met hun kroost.

We wandelen in de richting van Oudewater. We gaan onder het viaduct van de A12 door. Een luidruchtige betonnen moloch in het groene landschap. Aan de andere kant van het viaduct lopen we een prachtige laan in, de Haardijk, omgeven door hoge populieren, allemaal even recht in het gelid. De bermen zijn bedekt met een dikke deken van fluitekruid.

Verder gaat het, over mooie asfaltweggetjes, steeds langs water met in het land oude boerderijen, soms een landhuis of een rijtje arbeiderswoningen. De slootkanten van de Lange Linschoten staan vol met bloemen. Ik zie boterbloemen, margrieten, klaver, zuring, lisdodden, ontelbare grassoorten en verschillende planten die ik niet zo een twee drie kan benoemen.

In Oudewater aangekomen houden we een korte pauze, die we doorbrengen in een antiek café. Koffie, pannekoek, appeltaart. Zó'n etablissement dus. We wandelen door het pittoreske stadje en nemen vervolgens de tiendweg naar Vlist. Het is een prachtige route én: zonder zwanen, die in dit jaargetijde met hun nesten de route kunnen versperren.

We zijn niet de enige op het pad. Deze route is de afgelopen jaren vaak in het nieuws geweest en wordt redelijk druk belopen. Dat zal ook wel de reden zijn dat we er geen zwanen zien, terwijl het volop broedtijd is. In het routeboekje staat een omleiding ingetekend voor het geval zwanen het pad versperren. Maar vandaag is dat dus niet nodig.

Het vaak smalle dijkje waarop de tiendweg is aangelegd, heeft afkalvende slootkanten. Her en der staan pollen gras als eilandjes in het water, dat langzaam maar zeker stukken van het land afknabbelt. Het lijkt hier af en toe wel Pol-ynesië.

De tiendweg is kilometers lang, een rechte weg over een dijkje door de weilanden. Saai zou je denken, maar dat is niet zo. De route is juist bijzonder gevarieerd. Voor het eerste deel vanaf Oudewater is de tiendweg omzoomd met knotwilgen en bermen van fluitekruid en koolzaad. Later verandert het pad in een grasdijk met eikebomen en nog verderop wordt het een lange smalle strook temidden van twee waters, met slechts een enkele struik langs de slootkanten.

In de beschutting van zo'n struik ontdekken we dan toch nog één zwanennest. Moeder is aan het broeden; vader is in geen velden of wegen te bekennen. Ze reageert nauwelijks op onze voorbijkomst.

Onderweg ontmoeten we een rattenvanger. Hij is in het weiland aan de overkant van de sloot druk bezig met het zetten van vallen voor Muskusratten die de kades en dijken ondermijnen en, gezien hun aantal, een reël gevaar voor het waterrijke gebied kunnen betekenen.

Aan het eind van de tiendweg komen we in een polder die deels uit weidegrond, deels uit rietlanden (een natuurgebied) bestaat. Op de grens van gras en riet wandelen we naar de weg langs de rivier de Vlist. Over de kronkelige dijk, waar na iedere bocht wel weer iets nieuws te zien is, komen we in het plaatsje Vlist. Daar ligt restaurant De Vilsterstee, waar we al eerder geweest zijn tijdens onze wandelingen. Na een drankje lopen we verder langs de rivier en de Bonrepas, een van de weinige wipwatermolens in de Lopikerwaard die nog in werking is, naar Schoonhoven.

In het centrum van het stadje is het een lawaai van jewelste. Raar toch, dat nu juist bevrijdingsdag met (geluids)terreur wordt 'gevierd'. We zoeken onze weg om het centrum heen en via een Chinees, een Cyprioot en een Italiaan komen we bij hotel-restaurant Belvedère, aan de oevers van de Lek.

Het is er gemoedelijk druk. Veel mensen uit de omgeving, die gezellig in het weekend uit eten gaan. Marjan en ik bestellen een welverdiend witbiertje en dineren daarna 'op sjiek' in een mooie barokke zaal. We zijn de enigen hier, dus we zitten er lekker rustig. Lekker gegeten.

Terwijl het net begint te regenen, wandelen we naar ons overnachtingsadres, aan de andere kant van Schoonhoven. Daar worden we vriendelijk ontvangen met een kopje koffie. Na een gezellig praatje met onze Vrienden-op-de-fiets-hospita gaan we lekker slapen. Lees verder ...