HetMagazijn

De Slodinos > Winterswijk: In de herfst ligt het goud op straat

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Zaterdag 8 november 2008. Vorig jaar rond deze tijd ontdekten we het prachtge Scholtelandschap in de herfst en maakten een prachtige wandeling in het uiterste oosten van ons land. We genoten er van de rust, de landschappelijke schoonheid en de bossen in schitterende gouden herfsttooi. Het wandelweekend blijft ons bij als één van de fraaiste tochten die we de laatste jaren in Nederland maakten. "Niets dat ons tegenhoudt om het dit jaar nog eens over te doen", vond Marianne - en wij dachten er met haar net zo over.

En zo wandelen we op een fraaie zonnige novemberdag opnieuw door het Winterswijkse Scholtelandschap via Brinkheurne en Kotten naar het plaatsje Oeding, even over de Duitse grens, waar we overnachten in het gerenommeerde Burghotel Pass.

Langs het spoor wandelen we Winterswijk uit. Deze keer geen gezoek in de routebeschrijving; het pad staat ons nog levendig voor de geest. Zo'n wandelroute al na een jaar opnieuw lopen; we deden het nog niet eerder. Zou het niet saai zijn?! In dit rustige landschap aan de grens met Nordrhein Westfalen zal het afgelopen jaar niet veel veranderd zijn. Dat klopt ook wel. De oude omgewaaide beuk in het Buskersbos ligt er nog net zo als vorig jaar. We begroeten hem als was hij een oude vriend, een markant herkenningspunt op onze wandelreis.

Dit jaar geen wielerwedstrijd in de bossen. Dat maakt het wandelen een stuk rustiger en aangenamer. In mijn herinnering zit er dit jaar nog net zoveel blad aan de bomen als vorig jaar. Dat kan ook wel kloppen, want net als toen zijn herfststormen tot nu toe uitgebleven. Wat wel anders is, is het weer. Toen was het zwaarbewolkt; nu tovert de zon prachtige warme kleuren tevoorschijn in het bos. Het rood flonkert je tegemoet, geel wordt goudgeel; groen kleurt in het tegenlicht warmer dan groen ooit was. Ja, ook dit jaar hebben we weer precies het goede weekend uitgezocht voor onze wandeltocht!

Door het fraaie coulissenlandschap van Brinkheurne wandelen we temidden van een groot weiland met aan weerszijden koeien. Die zijn blij met ons bezoek en wandelen vriendelijk-nieuwsgierig een stuk met ons mee. Tot aan de waterput, waar de dorst het wint van de belangstelling voor die drie vroege wandelaars!

Langs fraaie Scholteboerderijen voert de route naar de provinciale weg. Daar wordt het landschap opener en ontvouwt zich een groen en blauw schilderij met een rood-bruin-gele (bos)rand. Door fraai gekleurde bossen wandelen we verder in de richting van de steengroeve.

Laat ons geheugen ons nu in de steek? Vorig jaar geen steengroeve gezien! Nu zien we overal bordjes die naar de groeve wijzen. Alhoewel we ons grote delen van de route prima herinneren, zijn er toch ook wel wat details weggezakt. Het is een goede geheugentest, zo'n wandeling-op-herhaling!

Even voor we de steengroeve bereiken, zien we bordjes met het opschrift Boerderij-terras. Dat is nieuw, in twee opzichten: vorig jaar was hier nog geen horeca en een boerderij-terras - dat zagen wij nog niet eerder. Het terras is eigenlijk gesloten maar, zo zegt de gastvrije boer-kastelein, "een kop koffie kunt u altijd krijgen".

Ook al is het terras gesloten, we zijn er toch niet de enigen. Op een bank tegen de schuur koestert één van de boerderijkatten zich in het zonnetje. Het is een vriendelijke zwartwit gevlekte poes, die langzaam één oog opent als wij naderbij komen. Ze gaat rechtop zitten en observeert ons nauwkeurig. Kennelijk worden we goedgekeurd, want ook al gaat ze geen centimeter opzij, wij mogen op het bankje plaatsnemen.

Terwijl de boer de koffie brengt, gaat de poes - die geen naam blijkt te hebben, hoe vreemd - op onderzoek uit in onze rugzakken. Helaas is het brood al op; ze moet het doen met een beetje melk. Nou ja, ook lekker. We praten even met de boer. Het terras is er inderdaad pas, hij hoopt op dat wat meer activiteiten rond de steengroeve, een kleine kilometer verderop, tot meer passanten zal leiden. We wensen hem succes met zijn nieuwe onderneming en vervolgen de wandeling.

Tien minuten later staan we bij de steengroeve. Een groot traliehek biedt een weids uitzicht op een enorme groeve, vele voetbalvelden groot. Hoe is het mogelijk dat we die vorig jaar niet hebben gezien?! Het antwoord is niet moeilijk: vorig jaar was de groeve aan het zicht onttrokken door dicht struikgewas. Daar is nu het hek voor in de plaats gekomen, dat een onbelemmerd uitzicht op de groeve biedt.

We wandelen om de groeve heen en lopen door het weidse landschap van buurtschap Het Woold. Ook zo'n mooie plek waar we goede herinneringen aan hebben van lang geleden gemaakte tochten. We wandelen langs met lange bomenrijen omzoomde wegen en weilanden. Aan een lange rechte weg ligt rozenkwekerij en 'Living Garden' Rosenhaege.

We zijn vroeg begonnen met de wandeling en hebben tijd genoeg om even een kijkje te nemen op het uitgebreide complex. Het weer is nog steeds aangenaam en we kunnen, in het zonnetje, best buiten een kop warme chocolademelk drinken. Zonder trui en jas, wie had dat gedacht in november!

Vorig jaar wandelden we op een zondag; vrijwel alle horeca was dicht. Nu kunnen we na het boerderij-terras en Rosenhage café Scheurs aan de provinciale weg links laten liggen. We steken over en wandelen over onverharde paden door de buurtschap Kotten naar de grens. Vorig jaar zagen we hier een mevrouw haar geit uitlaten. Nu trekken de prachtige gele koolzaadvelden al onze aandacht. Het frisse geel en groen van het koolzaad vormt een opvallend contrast met de herfstkleuren van het geboomte. Het is alsof voorjaar en herfst elkaar hier ontmoeten.

Het wordt nu even zoeken. Al kijkend en pratend gaat het over alles, behalve over de route. We slaan een verkeerd karrespoor in en missen het markante poortje dat de grens met Duitsland markeert. Een zijpad in, om met een omweg toch weer op de route te komen, loopt dood op een boerderijerf. In de verte zoemt de weg van Winterswijk naar Oeding. Daar maar heen dan.

We wandelen een klein stukje langs de weg. Een schoenen- en klompenwinkel wordt natuurlijk met een bezoekje vereerd. Marjan kocht bij een vorige wandeling een paar klompen - het is onvoorstelbaar wat bij haar allemaal in de rugzak past - en is, uiteraard, benieuwd of de klompen hier nóg mooier en goedkoper zijn! Lopend langs de weg is het vandaag voor het eerst druk. Gelukkig kunnen we met behulp van de kaart al snel afslaan. Door Hinterm Busch, de buurtschap waar alle straten dezelfde naam hebben en waar we vorige keer zo grandioos verdwaalden, lopen we in één keer goed naar ons overnachtingsadres.

In Burghotel Pass worden we vriendelijk welkom geheten. Met een biertje en een glas wijn aan de bar nemen we de dag door. We zijn unaniem: de beslissing om deze wandeling voor een tweede keer te lopen, is een goede geweest. Met een uitgebreide maaltijd in het uit 1373 daterende burchthotel beëindigen we deze fraaie dag.

Zondag 9 november 2008. 's Nachts stormt en regent het. De herfst is begonnen! Maar zie, als wij aan het ontbijt zitten, zien we het weer zienderogen opklaren en wanneer we bepakt en bezakt aan het tweede deel van onze wandeling beginnen, komt zelfs de zon alweer door. Dat alles bewijst weer eens dat het weerbericht uiteindelijk niet meer dan een voorspelling is.

Deze ochtend geen uitgebreid omzwervingen door Hinterm Busch zoals vorig jaar. Verbazingwekkend snel wandelen we over de grens langs het poortje. Dan volgen enkele uren over stille maar lange, rechte landwegen. Niet saai, want er is steeds wel wat te zien, maar we vinden dit deel van de tocht toch wat 'minder' dan de route van gisteren. We zijn verwend!

Langs een stukje Bocholtse Baan waar de rails nog ligt. Rechte wegen leiden door Het Woold. De kaasboerderij waar we vorig jaar de route een stukje afstaken, laten we nu links liggen. Langs de groene grens wandelen we langs enkele boerderijen die de grens markeren van een wat kleinschaliger gebied met smalle kronkelwegen.

De grond ligt bezaaid met een dikke laag vannacht afgewaaid blad. Hier bedenk ik de naam die ik deze wandeltocht heb meegegeven: In de herfst ligt het goud op straat.

Zo bereiken we het fraaie Bekendelle, een oud loofbos langs de Boven-Slinge die hier - niet getemd door de mens - in grote kronkels door het natuurgebied meandert. Het is een genot om in dit jaargetijde tussen de fraaie beuken te wandelen. Als ik éé boom mag aanwijzen als de mooiste 'herfstboom', dan is het toch wel de beuk.

Via Bekendelle bereiken we de Molen van Berenschot waar we de wandeling onderbreken voor een kop warme mostersoep in een even warm restaurant. Van de oude watermolen is het nog maar enkele kilometers naar Winterswijk. Na een stuk langs een autoweg wandelen we het bos weer in en komen al spoedig bij het houten bruggetje over de Slinge waar de routes van heen- en terugtocht zich verenigen.

Langs het spoor wandelen we naar station Winterswijk, waar onze trein net komt aanrijden. Vorig jaar beëindigde ik het relaas van de tocht met een zin die nu nog net zo waar is als toen: "Over één ding zijn we het allemaal eens: onze wandeling door de gouden bossen rond Winterswijk was één van de allermooiste herfstwandelingen die wij ooit maakten."