HetMagazijn

De Slodinos > Het Dalfser Kastelenpad

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Zaterdag 15 maart 2008. Weer naar Groesbeek - tenminste, dat was het plan, nadat onze eerste poging in januari strandde in een mist van regen. Halverwege de week lijkt het weer bezig aan een herhaling van zetten. Dorotheé neemt, heel verstandig, het intitiatief en stelt voor af te zeggen. Een tweede verregend weekend op dezelfde plaats - dat is teveel van het goede!

Op donderdag lijkt de weersvoorspelling voor het weekend iets te verbeteren. Marianne nodigt ons uit om haar richting uit te komen. Is het weer te slecht om te wandelen, kunnen we altijd nog lekker gaan eten! En zo gezegd, zo gedaan. Op een bewolkte zaterdagochtend stap ik uit op station Dalfsen. Een half uur te vroeg - ik hou nu eenmaal graag wat speling aan als de overstaptijden maar twee of drie minuten zijn. En gelukkig is het gezellige grand café op het station open.

Na een half uurtje arriveren Marianne en Dorotheé. Onder het genot van (nog) een kop koffie nemen we de wandelplannen voor vandaag door. Het Kastelenpad gaan we lopen, een route langs drie van de kastelen of landhuizen die de omgeving van Dalfsen rijk is.

Vanaf het station wandelen we over een laantje met gekapte bomen - wat een kaal gezicht - in de richting van het Rechterense Veld, een afwisselend natuurgebied ten zuidoosten van Dalfsen met kleine heidevelden, naald- en loofbos en enkele poelen. Ooit was het Rechterense Veld een stuifzandgebied met heuvels, die in het landschap nog altijd zichtbaar zijn. We bereiken het gebied na een mooie tocht langs weilanden en akkers, vaak omzoomd met bomen.

Zoals gewoonlijk zijn we aan het begin van de wandeling druk met elkaar in gesprek. Zo druk zelfs, dat we 'ons eerste kasteel' op de route missen! Nu moet ik er wel eerlijk bij zeggen, dat Kasteel Rechteren een stuk van de route afligt - we hadden eigenlijk een kleine omweg moeten maken om het kasteel goed te zien. Tegen de tijd dat we er erg in hebben, zijn we alweer een half uur gaans verder. En ach, Rechteren kennen we alledrie al van eerdere tochten; geen reden om terug te lopen dus.

Ook al is het pas maart, bomen en struiken botten uit, knoppen staan op springen. In de berm bloeit het klein en groot hoefblad. En kijk, langs de slootkant bloeien de wilgenkatjes al - heldergele meeldraden op pluizig grijs bolletjes. Het wordt weer voorjaar!

We zwerven door het uitgestrekte Rechterense Veld in zuidelijke richting, tot we de grens tussen bos en landerijen bereiken. Over de Bosrandweg, een oude zandweg, wandelen we naar het westen, waar we na enige tijd het bos weer inwandelen. Her en der zien we stuwwallen, begroeid met varens en gras. Hieronder bevinden zich de vroegere stuifduinen, die nu door onkruiden en bossen voor altijd op hun plek zijn vastgelegd.

We doorkruisen enkele fraaie heidevelden en steken de route af naar restaurant Boskamp, voor een korte pauze.

Van Boskamp wandelen we over fraaie bospaden door het Sterrenbos naar het noordwesten. Over de asfaltweg wandelen we naar de grens van het landgoed Den Aelshorst. Den Aalshorst dateert uit 1644. Toen bouwde Jacobus Vriesen daar een ruime spieker (oorspronkelijk een graanopslagplaats), die hij Aalshorst noemde naar de boerderij in de omgeving. Die spieker werd het middelpunt van 'het erve ende goet Veldink offte Aelshorst', dat in de loop van de tijd uitgroeide tot een aanzienlijk bezit.

We wandelen over een prachtige laan met statige oude beuken. Marianne vertelt dat dit landgoed heel goed wordt onderhouden. En inderdaad, alle paden zijn aangeharkt, de gebouwen verkeren in uitstekende staat van onderhoud. Op dit landgoed ligt geen blaadje scheef!

We passeren het landhuis. Kleinzoon Jacob Vriesen liet de oude spieker van zijn grootvader afbreken en bouwde op dezelfde plaats (de spiekerbelt) in 1720 het huidige landhuis. Jacob was burgemeester van Zwolle en die status vereiste uiteraard een statig huis met een fraai tuinencomplex, dat thans vele oude fruitrassen kent.

Tegenover het mooie huis ligt een kanaal - een grand canal met onregelmatig verlopende oevers, passend in de landschapsstijl van de laat-achttiende eeuw, bedoeld om het landgoed groter te laten lijken - of beter gezegd, nóg groter, want Den Aalshorst beslaat vele hectares.

Van Den Aelshorst wandelen we naar Huis Den Berg. We hebben de bossen achter ons gelaten en wandelen nu door een gebied met weilanden en rietkragen. Langs de boerensloten staat het speenkruid uitbundig in bloei. De voorbode van een mooie lente, hopen wij.

"Laten we even het graf van de graaf bezoeken", stelt Marianne voor. In een heuvelachtig bosgebiedje ligt in een kleine dalkom het natuurgraf van de bijna honderd jaar geworden laatste heer van landgoed Den Berg. Even verderop heeft een misschien wel net zo oude beuk het onderspit gedolven.

De beuk is er een van vele rond een waterpartij. We wandelen over het voetpad rond het meertje en lopen zo op Huis Den Berg af.

De oudste vermelding van Huva Ten Berghe dateert uit 1483. In 1700 werd het gekocht door baron Willem Jan van Dedem, dezelfde die het kanaal de Dedemsvaart liet graven. Het huis ontleent zijn naam aan een nabij gelegen rivierduin. Ook dit huis is niet voor publiek toegankelijk, al hoewel het tegenwoordig wel te huur is voor feesten en partijen van wat sjieker gehalte. In het bospark bewonderen we de prachtige bomenkronen die zich hoog boven onze hoofden in de grijze lucht verheffen.

Den Berg ligt slechts een kilometer van ons eindpunt, station Dalfsen verwijderd. Over hetzelfde laantje als we deze tocht begonnen, wandelen we naar het station. De hele dag was het zwaarbewolkt maar droog - we prijzen ons gelukkig dat het weer zich van een iets betere kant heeft laten zien dan aanvankelijk voorspeld.

Later op de avond sluiten we de dag af met een gezellige maaltijd in Dalfsen's onvolprezen restaurant De VII Deugden.

De informatie over de kastelen op deze route is afkomstig van de website Kastelen in Nederland.