Ommen: Langs de Steile Oever, 18-19 maart 2006

De Slodinos > Ommen: Langs de Steile Oever

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Zaterdag 18 maart 2006. Op een frisse zaterdagmiddag in het koudste voorjaar sinds mensenheugenis stappen Marjan en ik in de auto. Naar Dalfsen gaat het deze keer, waar we 'het nieuwe huis' gaan bewonderen. We arriveren er net iets eerder dan Dorothée, die door Marianne is opgehaald van het station. Zo komt het dat wij al vriendelijk voor het huis staan te zwaaien als de dames komen aanrijden.

Marianne heeft eer van haar verbouwingswerk, dat moet gezegd worden! Maar wél een klus ... 's Avonds heerlijk gegeten en gezellig bijgepraat in het knusse restaurant bij de brug over de Vecht.

Vanwege de knie- en enkelproblemen waar al lange tijd mee wordt getobt en die nu gelukkig iets afnemen, maken we zondag een kortere maar daarom niet minder mooie wandeling.

Zondag 19 maart 2006. We rijden met de auto naar station Ommen. Daar begint de tocht. We nemen direct naast het station de oprijlaan naar landhuis 't Laer, een havezate uit de achttiende eeuw. Over een breed pad wandelen we tussen hoge eiken en beuken.

Het miezert een beetje, maar verder is het goed wandelweer ondanks het wegblijven van de zon, die schuilgaat achter een dikke grijze wolkendeken. Voorbij het grote witte landhuis slaan we af, een bospad in. Er is hier veel gekapt en versleept, dat is goed te zien aan het pad dat hobbelig en modderig is van de vele tractorsporen.

Door het bos wandelen we naar het riviertje de Regge. In 1850 was de Regge nog een woeste stroom die in de winter buiten zijn oevers trad, een gegeven dat de zompvissers de nodige kopzorgen gaf. Kronkelend zocht de Regge zich een weg langs boerengehuchten met dromerige namen als Hulsen, Notter en Zuna, Elen en Rhaan.

In de loop van de tijd werd de rivier door mensenhanden getemd tot een braaf stroompje, maar gelukkig is het tij gekeerd en is de kanalisering deels ongedaan gemaakt. De Regge mag tegenwoordig weer wild zijn, weer buiten z'n oevers treden. Soms weet de natuur toch ook weer eens iets heroveren op de mens - gelukkig maar.

Over een smalle houten klapbrug steken we over en nemen de graskade langs de rivier. Langs de oevers wandelend volgen we de Regge, die met grote bochten door het landschap glijdt.

Na een korte stop voor koffie, chocola en pannekoek vervolgen we de tocht. Door fraaie en stille bossen gaat de route. Na een verkeersweg wandelen we langs de Steile Oever. De Steile Oever is een uitloper van de Besthemerberg, waar de oever door een inmiddels afgesloten Regge-arm is uitgesleten.

Het is een prachtig pad, dan weer op gelijk niveau met het water, dan weer over heuvels een stukje daarboven. Het pad laat nog weer eens zien hoe mooi het in de natuur kan zijn - ongeacht het jaargetijde. Het is nachts nog flink koud in de streek, want op verschillende plaatsen ligt nog ijs en hier en daar zien we zelfs nog sneeuwresten van het dikke pak dat bijna twee weken geleden in Nederland viel.

In de boswachterij Ommen liggen twee vennen, het Besthmenerven en het Zeesserven, beter bekend als De Meertjes, een drassig gebied met vennetjes, vergraste heide en dennenbossen. Het is af en toe een hele toer om de moerassige stukken droog over te komen, maar zonder natte voeten doorkruisen we het gebied.

Door een donkere dennenlaan komen we uit op een kruising. Het pad begint te stijgen. We beklimmen de Besthemerberg. De dames genieten van het uitzicht vanaf het bankje onder de imposante eikenboom die op de top staat; ik zoek het nog wat hoger op en beklim de uitzichttoren, vanwaar ik een onbegrensd uitzicht heb op nevelige bossen die zich tot aan de horizon uitstrekken.

Vanaf hier lijkt Nederland wel één grote wildernis; behalve de huisjes van Ommen is er geen teken van menselijke bewoning zichtbaar. Dat is natuurlijk ook dankzij de veel verhullende voorjaarsnevels.

Over een mooi pad door een heide met jeneverbessen wandelen we naar de es ten zuidoosten van Ommen. Over het ons van eerdere wandelingen in deze omgeving welbekende pad langs de es lopen we naar het station, vanwaar Marianne ons naar Dalfsen rijdt.

Na nog een uurtje gezellig napraten rijden we terug naar huis. Een kort weekend, een korte wandeling, maar niks minder leuk dan onze langere tochten.