HetMagazijn
De Slodinos > Coevorden: de honderdste tocht!
De tocht
Eerste pagina van deze tocht | De foto's
Zaterdag 30 september 2006 - Voor het eerst sinds lang hebben we weer een jaarprogramma. Het lijkt erop dat de langdurige voet- en knieblessures van onze vriendinnen verleden tijd zijn. De eerste tocht van het nieuwe seizoen 2006-'07 is gelijk een heel bijzondere: Het is voor Marjan en Frans de honderdste keer!
Met mooi weer reizen we per trein af naar het oosten voor een fietsweekend in Coevorden en omgeving. Een reis met hindernissen wordt het, want aangekomen bij het plaatsje Mariënberg begeeft onze trein het. Het was nog maar tien minuten naar Coevorden - in het zicht van de eindstreep zijn we gestrand! Na een half uur wachten worden we door de volgende trein 'opgeduwd' naar Coevorden en even later arriveren we in de oude vestingstad.
Ondertussen hebben we via de mobiele telefoon onze reisgenoten al op de hoogte gesteld van onze vertraging.
Ze zitten op een terras aan het marktplein op ons te wachten. Marianne, die ons bij het station komt ophalen, wijst ons de weg.
We begroeten Ruster en onder het genot van een kop koffie maken we kennis met Margreet, vriendin van Dorothée. Zij waren met z'n drieën een weekje in Drente. Dorothée en Margreet sluiten hun vakantie af met de fietstocht in en om Coevorden; Ruster wil liever wandelen en doet dat op eigen houtje in de omgeving van Diever waar zij kamperen. Ruster is inmiddels met vervroegd pensioen en heeft, zoals hij al lang van plan was, een kampeerbus gekocht die deze vakantie is 'ingewijd'.
Naar de fietsenverhuurder in een winkelstraat verderop. Huren is geen punt, terugbrengen op zondag wel. Hoe lossen we dit op?! Uiteindelijk komt de fietsenverhuurder met het idee dat we de fietsen zondagmiddag kunnen stallen bij een van z'n medewerkers thuis. Toevallig woont deze vlak bij ons overnachtingsadres, op minder dan een half uur lopen van het station. Een goed plan, vinden wij.
Marianne heeft twee bewegwijzerde ANWB-routes uitgezocht. We beginnen met de Klenckeroute, genoemd naar de oude havezathe De Klencke uit 1760 bij Oosterhesselen.
We zijn al snel gewend aan de huurfietsen en rijden door het rustige en dorps aandoende Coevorden. De stad is ontstaan op een zandrug in het voormalige moeras. Door haar ligging nam zij lange tijd een strategische positie in. De vesting Coevorden heeft een roerig verleden. De Poorte tot de Lantschap Drenthe moest vele belegeringen en verwoestingen doorstaan. Daar is tegenwoordig echter weinig meer van te merken. De vesting werd na 1870 ontmanteld; het stervorminge patroon van de straten is echter gebleven.
We verlaten Coevorden in noordelijke richting en rijden een stukje langs de weg naar het esdorp Dalen. Door open weidegebied rijden we naar Gees, bekend vanwege de beroemde beeldentuin, de oude Saksische boerderijen en de Steen van Gees, de grootste zwerfkei van Drente (30 ton zwaar). Na de koffie met gebak rijden we een kilometer terug over de Schaapsveensweg naar de beeldentuin die inmiddels haar poorten heeft geopend.
Marianne had de vorige keer enthousiaste verhalen over Beelden in Gees. En ze heeft niets teveel gezegd. Beelden in Gees ligt, als een waar paradijs, te midden van een weids en verstild landschap. Op vier hectaren grond is hier een schitterende tuin aangelegd met een zeer gevarieerde beplanting. Zo is er een slingerend bospad, met hier en daar verrassende doorkijkjes. Er zijn uitgestrekte, soms glooiende gazons, af en toe onderbroken door grote ronde vijvers en pittoreske boomgroepen. Op sommige plaatsen zijn thematuinen gemaakt, met bijzondere collecties grassen, hosta's, geraniums of buddleia's. Verspreid over het hele terrein staan beelden en andere kunstwerken. We bezichtigen allereerst de overdekte museumruimte waar verschillende kunstenaars hun exposities hebben ingericht. Maar de echte attractie is toch de prachtig aangelegde tuin waarin honderden beelden en andere kunstwerken staan.
Bij de ingang lezen we een stukje van de hand van Mannus van der Laan, verschenen in een ons onbekende krant, waarin de geschiedenis van de beeldentuin die officieel Dehullu / Beelden in Gees heet, uit de doeken wordt gedaan. Enkele fragmenten uit het artikel: "Dehullu. Het klinkt Afrikaans, maar het is gewoon de samengetrokken achternaam van oprichters Hieke en Arjaan de Hullu. In 1982 kochten ze in Gees een bouwvallig boerderijtje als tweede huis, zo is het begonnen. Jaren later deden ze hun bedrijf van de hand, want ze wilden een nieuw leven beginnen. Gees bood daartoe volop mogelijkheden. Bij het huis zat een stuk grond van vier hectare groot dat zich prima leende voor de inrichting van een beeldentuin. "Het bijzondere aan deze beeldentuin is dat deze echt is ontworpen om beelden in te plaatsen", legt Hieke uit. Tegel;ijk biedt het ook ruimte aan bijzondere bomen en struiken. "Het gaat om beelden én bomen." Tot zover het krantenbericht. We brengen een groot deel van de zonovergoten middag in de prachtige tuin door, de vele beelden en sculpturen bewonderend.
Vervolgens stappen we weer op de fiets voor de terugtocht naar Coevorden. Via Gees en Oosterhesselen rijden we met een grote bocht naar het oosten door open weidegebied en akkers terug naar Coevorden. We overnachten daar op een Vrienden-op-de-fiets-adres waar we hartelijk worden ontvangen. We besluiten de dag met een gezellige maaltijd bij de Chinees in het centrum van de oude vestingstad.
Zondag 1 oktober 2006 - Het weer is wat minder fraai. In de vroege ochtend valt zelfs een buitje - gelukkig zal het tot aan de terugreis de enige regen van de dag zijn. Na het ontbijt halen we de fietsen uit de schuur en rijden we naar het oosten.
We rijden de Emmelkamproute, die ons via Schoonebeek en Emlicheim in Duitsland weer terug naar Coevorden voert. Ondanks het grijze weer zit de sfeer er goed in. Ook Margreet, voor het eerst met ons groepje op pad, lijkt het weekend goed te bevallen.
Door een wat onbestemd uitziend buitengebied - geen stad maar ook geen platteland - rijden we naar de grens. Marianne vertelt altijd al eens het Stieltjeskanaal te willen zien. Het kanaal en de kleine dorpsgemeenschap (95 huizen, 270 inwoners) spreken al van jongs af tot haar verbeelding. Vandaag heeft ze haar kans; de route komt er langs. Het kanaal werd van 1880 tot 1884 door ongeveer 300 arbeiders met de schop gegraven. De verwachting was dat het kanaal een belangrijke rol zou spelen als waterweg voor de turfwinning en ander vrachtverkeer. Zoals bij zoveel van dergelijke kanaalprojecten kwam daar eigenlijk maar weinig van. De Coevorder opdrachtgevers vernoemden het gegraven kanaal naar T.J. Stieltjes, ingenieur-directeur van de Overijsselse Kanaalmaatschappij.
Hoe oostelijker we komen, hoe meer jaknikkers we ontmoeten. Een jaknikker is de populaire benaming voor het bovengrondse deel van een pomp die aardolie uit de grond oppompt. Ik ken ze natuurlijk van de aardrijkskundeles op de lagere school, maar wist niet dat er nog zoveel van waren. In het plaatsje Schoonebeek, de Oliehoofdstad van Nederland, stoppen we voor een korte pauze. Schoonebeek ligt slechts enkele kilometers van de Duitse grens, die we in het vervolg van onze fietstocht spoedig passeren.
We rijden rond in een soort leiding-land. Overal in het landschap staan jaknikkers en langs de wegen lopen leidingen waardoor het gewonnen aardgas wordt getransporteerd. We bevinden ons hier in de in 1943 ontdekte aardolievelden van de Emlicheimer Wösten. Een surrealistisch gezicht is het, die dikke glimmende aluminium buizen langs wegen en door akkers. Her en der staan grote fabriekscomplexen waar de aardolie en het aardgas worden verwerkt of klaargemaakt voor verder transport (dat laatste is me niet helemaal duidelijk).
We laten het leiding-land achter ons en rijden via Echteler en de Molen van Laar terug naar Nederland. We steken de grens weer over en rijden rechtoe-rechtaan langs een nieuw aangelegd traject van de N382 terug naar Coevorden, een wat saai einde van een mooi fietsweekend.
We besluiten de tocht met een hapje en een drankje op het Coevordense marktplein waar we gisteren begonnen. Dorothée is druk in de weer met haar niet goed werkend mobieltje. Ze wil met Ruster afspreken waar en wanneer ze worden opgehaald. Ondertussen krijgt ze allerlei onheilstijdingen doorgebeld. Hoe moderne techniek tegelijk makkelijk en akelig kan zijn...
Nadat Marjan en ik de fietsen hebben teruggebracht, treffen we Dorothée en Margreet weer bij het station, waar ze op Ruster wachten. Terwijl onze trein er aan komt, kunnen we nog net even een blik werpen op zijn nieuwe kampeerbus.
Het volgende weekend, in november, wandelen we in Twente. Ik spreek met Marianne af om te kijken of ik nog aardige routes heb. Anders lopen we een oude route opnieuw - keus genoeg, want we hebben in het gebied al heel wat voetstappen liggen.
Terwijl wij naar Apeldoorn treinen, valt de regen bij bakken uit de hemel; een nat einde van een gedenkwaardige honderste tocht.
In het tijdschrift Noorderbreedte zijn een aantal interessante artikelen over het gebied en de gaswinning te vinden.
The 100th tour of our little walking group! The first day we cycle in the rural country around Coevorden, with a visit to the Sculpture Garden in Gees. The second day we cycle the Emmelkamproute, which takes us to Schoonebeek and Emlicheim in Germany and back again to Coevorden.
Der 100. Ausflug unserer kleinen Wandergruppe! Der erste Tag ein Fahrradtour in das Land um Coevorden, mit einem Besuch zum Skulpturengarten in Gees. Der zweite Tag folgen wir das Emmelkamproute, nach Schoonebeek und Emlicheim in Deutschland und wieder zurück nach Coevorden.