Deventer Kikkerroutes, 9-10 oktober 2004

De Slodinos > Deventer Kikkerroutes

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Een fietstocht met Dorothée, Marianne, Marjan en Frans in het buitengebied van Deventer. Dorothée organiseerde deze tocht en dat niet alleen: ze zorgde ook nog voor prachtig weer! Normaal gesproken wandelen we in deze maand, maar vanwege een voetblessure van Marianne gaan we deze keer fietsen.

Zaterdag 9 oktober 2004. We ontmoeten elkaar op station Deventer. Ongemerkt zijn de maanden voorbij gevlogen. Het is intussen al zo'n half jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen - het gebeurt niet vaak dat er zo'n lange tijd overheen gaat. In een gezellig café in de Deventer binnenstad praten we bij.

Dan stappen we op de fiets. Het duurt even voor we het drukke Deventer achter ons hebben gelaten en we, ten noorden van de stad, van de landelijke rust kunnen genieten. Pas bij Diepenveen wordt het wat stiller op de weg.

We fietsen vandaag de Landgoedroute. De tocht, ten noorden van Deventer, gaat door twee heel verschillende landschappen. Allereerst is er het rivierlandschap van de IJsselvallei met oeverwallen, uiterwaarden en opgestoven rivierduinen. Verder naar het oosten, later op de tocht, komen we in het dekzandlandschap met van oost naar west lopende dekzandruggen.

De voorgaande informatie komt uit de beschrijving. Maar als je zo door het landschap fietst, zijn de opgesomde kenmerken nauwelijks te herkennen. De bebouwing, het wegennet, het agrarisch bedrijf - ze hebben het oorspronkelijke landschap als het ware 'weggepoetst'. Dat wil echter niet zeggen dat het hier niet mooi is.

Door de IJsselvallei fietsen we naar Olst, waar we achter een lawaaierig winkelcentrum een oude theeschenkerij vinden met een mooie rustige tuin. Het is er goed toeven in het zonnetje. In het gebied ten oosten van Olst liggen van oudsher vele landgoederen. Hun erfenis: een gevarieerd gebied van bos en weide, smalle weggetjes, kloosters en oude pachtboerderijen. De Landgoedroute is slechts 30 km lang; we plakken er maar een stuk aan, want het is jammer om met dit mooie weer al halverwege de middag naar Deventer terug te keren.

Bij een oude boerderij staat een bordje: Snuffelschuur. Daar kunnen we uiteraard geen weerstand aan bieden. De snuffelschuur blijkt een grote verzameling bric-a-brac te herbergen. Marianne vindt er een mooie kan, die na enig afdingen met de boerin van eigenares wisselt. Marjan speelt met een klein katje, dat - zoals we even later horen - pas vanochtend is aan komen lopen. Het jonge dier weet ook nog niet precies wie nu wel of niet bij deze door hem uitgekozen nieuwe woonplaats hoort. Hij rent dus (voor alle zekerheid) maar achter iedereen aan.

Marjan koopt nog een pompoen, voor de soep. Op een of andere manier heeft ze altijd ruimte in haar rugzak, terwijl die van mij altijd bij vertrek al helemaal vol zit. Het is kennelijk een goed pompoenenjaar want overal waar we dit weekend rijden, zien we ze. Op tafels, kraampjes, in kistjes, in het gras langs de weg, overal op het platteland worden ze voor een kleinigheid te koop aangeboden.

Pas rond een uur of vijf rijden we Deventer weer binnen. Eerst maar eens op zoek naar ons overnachtingsadres, een B&B achter het station. We worden er hartelijk welkom geheten met koffie, thee en koek. We bestuderen in Deventer uitgebreid de menukaarten van de verschillende restaurants op en om de Brink.

Uiteindelijk valt onze keus op Hans en Grietje. In dit restaurant dronken we wat toen we het huurcontract van ons eerste gezamenlijke huis hadden getekend, nu al weer veertien jaar geleden. Marjan wist het nog - ik niet.

Zondag 10 oktober 2004. Voor de zondag heeft Dorothée drie Kikkerroutes meegenomen. Ze heten zo, omdat er in het buitengebied veel padden en kikkers voorkomen. What's in a name ... Via Schalkhaar rijden we naar het oosten. Ook deze drie op elkaar aansluitende routes zijn, net als die van gisteren, bewegwijzerd. Dat maakt het fietsen wel zo prettig; steeds afstappen om de juiste weg te zoeken is onhandig.

Het is weer een schitterende dag. En rustig op de weg, dat draagt bij mij altijd wel bij aan het succes van een tocht! Via kleine plaatsjes rijden we kris-kras over het boerenland. In de middag raken we even de route kwijt. Maar ach, écht verdwalen in Nederland is bijna onmogelijk.

Eerst een rust- en eetpauze en een heerlijke sunsnack - het blijft heerlijk om zo laat in het jaar nog eens lekker zonder jas in het gras te kunnen liggen. Dat geeft ons ook tijd om eens rustig de kaart te bestuderen. Een paar kilometer verder, aan de andere kant van een bos, kunnen we de Kikkerroute al weer oppikken.

Door open weidegebied rijden we tenslotte terug naar Deventer, brengen onze fietsen terug naar de verhuurder en gaan na een hartelijk afscheid weer ieder ons weegs, per trein of auto, nagenietend van een welbesteed weekend.