HetMagazijn

De Slodinos > Uitwaaien op Ameland

De tocht

Eerste pagina van deze tocht | De foto's

Woensdag 24 december 2003. Op een grijze woensdag reizen we - Marjan en Frans - met trein en bus naar het hoge noorden. In Zwolle ontmoeten we Marianne. Na een voorspoedige reis naar een regenachtig Holwerd schepen we ons in op de Oerd van veerbootonderneming Wagenborg. Met de bus rijden we vervolgens naar de westpunt van Ameland.

Even buiten Hollum, bij de vuurtoren, bevindt zich de Stayokay, voorheen de jeugdherberg. Daar halen we de sleutel op van het appartement dat Marianne heeft gereserveerd. Het bevindt zich op loopafstand van de jeugdherberg, aan de voet van de vuurtoren.

Als we aan komen lopen, is een mevrouw - de eigenares blijkt later - nog druk bezig met de schoonmaak. De zeeplucht komt ons tegemoet. Het appartement is klein maar van alle gemakken voorzien. Na het uitpakken gaan we er op uit voor een eerste wandeling. Het is flink mistig op het eiland. Gelukkig kon ik in de Stayokay een goede kaart van het eiland kopen; zeker met deze mist is het wel handig om ons een beetje te kunnen oriënteren.

Na het uitpakken gaan we direct op pad. Natuurlijk eerst naar het Noordzeestrand. Via een duinpad lopen we naar zee. Het is goed te zien dat het strand hier bij de westpunt van Ameland steeds breder wordt. Achter het strand ligt een soort kwelder, dicht begroeid met een zoutwatervegetatie. Veel vogels scharrelen er rond. We wandelen enkele kilometers over het verlaten strand. Het zicht is niet meer dan een meter of vijftig. Voorbij die grens is het landschap in dichte mist gehuld.

Na enkele grote zandplaten nemen we een pad het duingebied in. De duinen zijn hier nog nat, zo langzamerhand een zeldzaamheid in Nederland. Er groeit veel riet en de duindoorn zit vol met mooie oranje bessen die kleur geven aan het grauwe mistige winterlandschap.

De overgang naar het weidegebied, dat een groot deel van Ameland omvat, wordt gevormd door een klein heideveld. Via dat heideveld en enkele campings bereiken we de grote weg. Vandaar wandelen we naar het plaatsje Hollum, waar we geen enkele moeite hoeven doen om een gezellig café met lekker bier te vinden.

Ook op Ameland slaat de nieuwe modetrend van het versieren van huis en tuin met lichtjes toe. Vrolijk verlichte sleeën, kerstmannen en kerstklokken alom.

Terwijl wij genieten van onze Leffe, valt de duisternis in. Een uurtje later zoeken we in het donker onze weg terug naar het appartement. Dat is minder moeilijk dan het lijkt, met de grote vuurtoren als baken.

Marjan kookt vanavond. Boerenkool met worst. Lekker. 's Avonds lekker lezen en kastje kijken.

Donderdag, Eerste Kerstdag, 25 december 2003. Het weer is nog steeds grijs maar de mist is verdwenen. Na een uitgebreid ontbijt maken we een lange wandeling naar Nes. Over het fietspad achter ons appartement wandelen we langs een bijna eindeloze strook vakantiehuisjes. Door de duinen gaat het naar het strand. Ook bij deze strandslag is de landaanwinning goed zichtbaar. Bijzonder is dat het gebied al zo dichtbegroeid is. De vogels, in grote getale aanwezig, profiteren van de voedselrijke begroeiing van de nieuwe zandplaat.

Wat verderop is te zien hoe de laatste herfststormen de duinenrij hebben afgekalft. Er is flinke schade toegebracht aan de zeewering. Het strand op Ameland is niet overal recht, zoals dat van de provincies Zuid- en Noord-Holland. Regelmatig lopen we in flinke bochten om geulen en inhammen heen. We houden een korte pauze in een duinkom, met mooi uitzicht op het strand. Zeemeeuwen fourageren in de stormachtige branding.

Na een uurtje steken we de duinen door en vervolgen onze tocht over het strand, tot we de bossen ten noorden van Nes boven de duinrand zien opdoemen. De wandeling van het bos naar het centrum van Nes neemt toch nog wel een klein uur in beslag.

In een snackbar drinken we wat en vervolgens nemen we nog een kijkje in Nes. Nes is een aardig plaatsje, met verbazingwekkend veel zeventiende-eeuwse huisjes.

Dan, met een gure wind tegen, beginnen we aan een koude en winderige terugtocht naar Hollum. We wandelen langs het bos, door een duingebied en over de Mochdijk die de weilanden van de duinen scheidt. Het zal hier in het voorjaar best mooi zijn, maar nu met dit bewolkte en gure weer ziet het er allemaal wel erg grijs en grauw uit.

Na enige tijd verlaten we de lange Mochdijk en wandelen door bossen naar Ballum. Vandaar gaat de route over een weg door de weilanden naar Hollum en naar ons appartement. Het is al lang en breed donker als we daar aankomen.

We komen bij met een lekker tomatensoepje van Marjan. Wat later maakt Marianne macaroni. Voordelig hoor, zelf koken. "Thuisblijven is duurder", merkt Marjan treffend op. 's Avonds kijken we naar een mooie 'kerstfilm', The Sound of Music. Pas tegen enen zoeken we onze bedden op.

Vrijdag, Tweede Kerstdag, 26 december 2003. Op Tweede Kerstdag nemen we de bus naar Nes voor een wandeling via het plaatsje Buren naar en in het natuurgebied Het Oerd. Het is nog wat kouder en winderiger dan gisteren. Onhandig dat ik geen handschoenen en muts heb meegenomen; ik had ze vandaag goed kunnen gebruiken!

Via weiden met kleumende paarden en schapen bereiken we het dorpje Buren. Vandaar lopen we over de Strandweg naar zee en na warme chocolademelk met appeltaart in een restaurant gaat het over het strand verder. Op het strand ten noorden van Buren wandelen we door stuivend zand langs een stormachtige zee. We lopen met de wind mee. En dat is maar goed ook want door de harde wind waait het zand behoorlijk op. Ik had er niet graag tegenin gelopen; je wordt gezandstraald! Zelfs de sterke zeemeeuwen hebben moeite met de harde wind.

Na enkele kilometers over het strand wandelen we over een strandslag naar de stuifdijk die het duingebied scheidt van de Waddenzeekwelder, die het grootste deel van het natuurgebied Het Oerd uitmaakt. Vanaf de stuifdijk werpen we een blik op het natuurgebied, een uitgestrekt slikkengebied met geulen en prielen. In de verte een klein bultje, het Hooiglopje. Een mooie naam.

In de luwte van de stuifdijk wandelen we terug. Via duinen en bos keren we terug naar Nes. In een sfeervol café in Kerstsfeer komen we met een goed glas bier bij van de wind en de kou. Met de bus rijden we terug naar ons appartement De Wulp bij de vuurtoren.

Zin in uit eten gaan in het naburige pannekoekenrestaurant - het aanvankelijke plan - hebben we eigenlijk niet. Na de soep en wat restjes hebben we wel genoeg. 's Avonds wederom leuke televisie: My Fair Lady is op de buis.

Zaterdag 27 december 2003. De laatste dag staan we vroeg op om het huisje schoon te maken. Zo hebben we nog tijd voor een laatste strandwandeling. Op weg naar de Stayokay om de sleutel in te leveren, valt een klein regenbuitje. Maar daarna klaart het helemaal op. Voor het eerst op deze trip wandelen we in de zonneschijn.

Het is nu prachtig aan het strand, met een stralende, nog laagstaande zon. Na drie grijze dagen lijkt het alsof het landschap weer tot leven komt. De lange schaduwen laten het relief van de verschillende afzettingslagen op het strand prachtig uitkomen.

Maar ook al schijnt eindelijk de zon, de wind is nog steeds niet gaan liggen. Het droge witte zand stuift alle kanten op. De hoge golven zijn nu diepblauw in plaats van grauw-grijs. We genieten van een korte, maar prachtige strandwandeling.

Dan halen we onze bagage op en rijden met de bus naar de veerhaven. De lange terugreis verloopt even voorspoedig als de heenreis en onderweg genieten we in alle rust na van het uitwaaien op Ameland.