Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer, 13-30 april 2007

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's
15, Orkaan in de woestijn

Dag 15, vrijdag 27 april 2007. Na het ontbijt maken we een wandeling in de omgeving. Langs de rotsmassieven en zelfs er doorheen. Eén van de massieven lijkt welhaast door de bliksem doormidden gekliefd. Een smalle donkere kloof leidt ons naar de andere kant. Al spoedig klinkt het geraas van de landrovers weer achter ons. Instappen en verder gaat het, op onze odyssee door de woestijn.

Voor de witte landrover is de tocht duidelijk een slijtageslag. Om de haverklap stoppen we om kleine reparaties uit te voeren. Aan het gesleutel te zien, lijkt het alsof de 4x4-aandrijving het niet meer goed doet. Tenminste, dat hoor ik de reisgenoten tegen elkaar zeggen.

We bereiken de asfaltweg naar Djanet, dezelfde weg waar we gisteren ook al op stuitten. Bij de aftakking naar de stad en oase staan reclameborden langs de weg, we rijden over mooi zwart asfalt - alsof het gisteren is gelegd - en er is zelfs wegverlichting. Alles ziet er mooi en nieuw uit.

Djanet komt in zicht. Een kleine witte stad, die zich vanaf een heuveltop uitspreidt in het dal en de naastgelegen palmenoase. De hoofdstraat is in het centrum omzoomd met arcaden en een aantal winkels en café's met terrassen. Onze eerste doel is het kantoortje waar we onze permits voor het Tassili n'Ajjer Nationale Park kopen. Daarna worden de inkopen gedaan: water en proviand. Ik maak van de gelegenheid gebruik om bij de groenteboer een flesje cola te kopen. Ai, dat is na een weekje zonder best wel weer even wennen, zo'n koude cola in je buik!

We rijden Djanet weer uit voor het vervolg van onze tocht, naar het Tassili n'Ajjer Nationale Park. We lunchen een stuk buiten de stad op een winderige vlakte in de schaduw van een grote acacia. Daarna vervolgen we onze tocht naar het Nationale Park - nog slechts een uurtje rijden.

Onze kampeerplaats ligt in de beschutting van enkele oude acacia's. In de verte doemt de grote rotswand op die morgen (door de liefhebbers) zal worden beklommen. In de avond, tijdens het eten, begint het te waaien. De windvlagen worden heftiger en groeien uit tot een heuse storm.

In onze tent klinkt het natuurgeweld zeer onheilspellend. De stugge acaciatakken geven weinig mee, met veel gekreun en gekraak van de oude bomen tot gevolg. Het klinkt als een orkaan - dat is het natuurlijk niet echt, maar los van het lawaai voelt het, zeker in het donker, wel zo. Ons koepeltentje wordt alle kanten op geblazen. Het is een wonder dat-ie blijft staan. Marianne is minder gelukkig, haar tent houdt het niet in de storm en stort ineen. Ook de keukentent waait midden in de nacht uit elkaar. Een onrustig nachtje! Lees verder ...