HetMagazijn

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

13, Fata morgana in de woestijn

Dag 13, woensdag 25 april 2007. Mooi helder en koel weer. Na het ontbijt is er een korte wandeling; ik maak van de tijd gebruik om m'n reisverslag bij te werken. De keukeninventaris wordt ingepakt en de chauffeurs maken de landrovers klaar voor vertrek.

We rijden over uitgestrekte vlakten waar geen begroeiing te bekennen is. Later op de ochtend komen we in een smalle oued, omgeven door rotsen. Hier is een waterput die, in tegenstelling tot die van gisteren, wel gevuld is. We maken van de gelegenheid gebruik om onze haren te wassen. Heerlijk, zo'n conservenblik met koud water over je hoofd! We vullen gelijk onze 'douche'-waterflessen, zodat we het feest vanavond nog eens kunnen herhalen.

Terwijl wij rond de put staan, komt in de verte een kamelenkaravaan aan. De dieren moeten worden gedrenkt. Langzaam komen ze dichterbij. De kamelen dringen op; ze hebben dorst. Weg met die toeristen! Het is interessant om eens te zien hoe zoiets in z'n werk gaat. Een van de kamelendrijvers gaat bovenop de put staan en hijst de mand met water omhoog, die wordt uitgestort in een oud roestig olievat pal naast de put. Daar kunnen de kamelen uit drinken. Het is een grappig gezicht hoe de dieren hun hoofd heffen als er vers water in het vat wordt gestort en hoe gretig ze daarna hun koppen omlaag bewegen om maar niets van het frisse vocht te missen.

Na de ontmoeting met de karavaan en hun begeleiders rijden we verder, de oued uit, opnieuw over een grote vlakte. Bij een volgende waterput, met veel groene algen, nemen we een voetenbad en wordt er wat met water gespat. Zo vaak is daar hier geen gelegenheid toe, midden in de droge woestijn, dus we nemen het ervan.

Het is lang zoeken naar een geschikte lunchplaats. Schaduw is hier schaars, maar uiteindelijk vinden we toch een mooi plekje onder enkele tamarisken, die uit het niets lijken op te doemen. Hoe onze gids zich in deze immense woestenij - en zonder hulpmiddelen - weet te oriënteren, is me een raadsel. Knap is het in ieder geval wel.

Zandduinen aan de horizon. Of is het een fata morgana? Daar zien we er hier wel heel veel van. Alsof we voordurend op weg zijn naar een groot blauw meer. Maar nee, deze keer is het geen gezichtsbedrog. We bereiken de grens van een erg, een echte zandwoestijn zoals we die kennen uit de schoolboekjes.

Aan de voet van een hoog duin zetten we onze tenten op. Een prachtige omgeving, de ronde vormen van het zand, laag stuivend over de zandhellingen in de wind. Een enkele halfverdroogde pol gras is de enige begroeiing. Met Marjan en Marianne klimmen we naar het hoge duin. Een dunne korst op het zand maakt de beklimming makkelijk, alleen het laatste stukje, door mul zand, is wat lastig. Gezeten op de graat genieten we van het prachtige landschap.

Naarmate de avond valt wordt het uitzicht alleen maar mooier. Er zit veel stof in de lucht, dat voor een lichte nevel zorgt. In het koude blauwachtige licht van de maan lijkt het wel of we ons in een sneeuwlandschap bevinden. Lees verder ...