HetMagazijn

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

12, Zandstorm in de woestijn

Dag 12, dinsdag 24 april 2007. Vandaag hebben we een lange etappe voor de boeg. De ochtendwandeling over rotsen en zandduinen laat ik voor wat ie is. Comfortabel gezeten in één van de landrovers zie ik de reisgenoten even later afdalen aan de andere kant van het rotslandschap waarin wij overnachtten.

De temperatuur is na de regenbui flink gedaald. Het voelt, terwijl de zon al volop staat te stralen, zelfs nog koel aan. De hitte lijkt voorbij - een verademing na de extreme warmte van de afgelopen dagen. Ik voel me een ander mens en zo te zien aan de reisgenoten, ben ik niet de enige.

Tijdens het rijden komt in de verte een nieuw bergmassief in zicht. De toppen lijken wat wazig. Ligt het aan m'n ogen, of is het nevel door de regen van vanacht? Geen van tweëen. Het is een zandstorm! Al spoedig worden we omgeven door wolken van zand en stof. Alle ramen dicht! Het zicht is af en toe minder dan twintig meter en de landrovers rijden dicht bijeen om elkaar niet uit het oog te verliezen.

We komen al spoedig op de grote 'doorgaande' piste, eigenlijk een brede drooggevallen rivierbedding die naar Djanet leidt. Daar is het, ondanks de storm, goed rijden.

Door de rivierbedding gaat het voort. Tussen de middag lunchen we in de luwte van een boom, maar desondanks in stof, zand en wind. Het meeste stuift vlak langs de grond; daar heb je vooral last van als je zit. Wanneer je staat, bevindt je hoofd zich grotendeels 'boven' de storm en zo valt het natuurgeweld toch nog wel weer mee.

In de luwte van een boom schreef ik hierboven. Een kort zinnetje, maar geen gemakkelijke zoektocht. Een eerste plek vond gids Mohammed te winderig en een volgende boom vonden we pas na een uur rijden, te midden van een heldergroen kalebasveld. Het frisse groen vormt een groot contrast met de verder zo dorre en droge omgeving.

De tocht gaat verder, over een uitgestrekte zand- en steenvlakte. Aan de horizon zien we een lage bergketen. Later in de middag verengt de vlakte zich. We komen in een smalle rivierbedding, omgeven door zeker honderd meter hoge rotshellingen. We rijden langs een droogstaande waterput.

Brandhout. Voortdurend zijn onze gids en chauffeurs op zoek naar brandhout voor een kampvuurtje en, uiteraard, voor hun potje thee. Bij het hakken in de droge stronk gaat het er zo hard aan toe, dat het staal van de bijl breekt. Splinters vliegen in het rond! Maar we hebben brandhout, en daar gaat het om.

We kamperen op een kleine vlakte begroeid met acacia's - een acacia-boomgaard, zou je kunnen zeggen, omgeven door grillige en hoge gele rotsformaties. Voor alle zekerheid zetten we hier ook maar de buitentent op, want kijkend naar de donkere lucht ziet het er naar uit dat er nog wel een bui zal vallen. En dat gebeurt ook, al blijft het er bij ééntje.

Ik ga vroeg naar bed, heb geen trek in eten. Lekker slapen dus - ware het niet dat het tot half elf discotijd is, met muziek uit autoradio. Gelukkig staan we een eindje van het eet- en muziekgebeuren vandaan, dus erg veel last heb ik er niet van. Lees verder ...