HetMagazijn

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

8, Tamanrasset

Dag 8, vrijdag 20 april 2007. We bewegen ons in het ondertussen gebruikelijke ritme van opstaan, wassen, tent afbreken en ontbijten. Het voelt wat 'kaal' aan, zonder de kamelen en hun drijvers. Als het kampement is opgebroken, wandelen we over de trail naar de refuge. Tot daar is de weg zelfs voor landrovers te slecht om te rijden - in ieder geval voor volgeladen landrovers.

Bij de refuge stappen we in voor de 82 kilometer lange tocht terug naar Tamanrasset. Over een kronkelige weg, nu eens zand, dan weer een stuk asfalt, rijden we de bergen uit. We maken een stop bij een meertje met bloeiende oleanders. Op zich niks bijzonders voor ons Nederlanders, gewend als we zijn aan een vochtig klimaat, maar in deze droge omgeving is open water natuurlijk wél een zeldzaam verschijnsel. Het meertje is, zo horen we, de favoriete plek voor een uitstapje of picknick. We wandelen wat rond langs de oevers en rijden verder.

In the middle of nowhere stopt de voorste auto. Akoulam gaat ons hier verlaten. Hij wuift met z'n arm. Ergens achter de heuvels ligt het dorp waar hij woont. We zien hem weglopen. Een lange, magere gestalte die na verloop van tijd opgaat in het dorre landschap.

Enkele kilometers voor Tamanrasset lunchen we in de schaduw van een grote acacia. De wind is opgestoken en we zitten wederom in het stof. In de verte zien we verschillende zandhozen. Het terrein rond Tamanrasset is verrassend groen. Ik meldde het al eerder en ook nu valt het meteen weer op. Het lijkt erop dat het in dit gebied toch wat meer regent dan elders; op een andere manier zou ik de plantengroei niet kunnen verklaren.

Weer thuis laat de vraag me niet los. Op de website van Weer.nl lees ik een mogelijk antwoord: "Bij het vinden van een verklaring voor het groener worden van de Sahara wordt door verschillende deskundigen naar de klimaatsveranderingen op aarde gewezen. Door de sterke opwarming van de laatste jaren van vooral de poolgebieden komt de straalstroom boven het Noordelijk Halfrond noordelijker te liggen dan vroeger het geval was. De warme en droge klimaatgebieden, die in Afrika de aanwezigheid van de Sahara verklaren, schuiven dan automatisch ook een stukje naar het noorden op. Op die manier ontstaat aan de zuidkant ruimte voor de tropische onweerszones om noordelijker te komen en daarmee is verklaard waarom het ook in de Sahel de laatste jaren duidelijk harder is gaan regenen." Weer een vraag beantwoord.

We overnachten opnieuw in het gerieflijke huis van de eigenaar van het lokale reisbureau Tarakeft. Ik zou liegen als ik het niet prettig vond na een week weer eens lekker te douchen! We pakken de bagage opnieuw in zodat we helemaal klaar zijn voor het vervolg van de reis. De rest van de middag luieren we in de zon op het terras. Ook leuk, voor een keertje.

Omstreeks vijf uur 's middags brengen we met de jeeps een bezoek aan de kamelenmarkt van Tamanrasset. Door de brede drooggevallen bedding van de rivier die de stad doorsnijdt, rijden we naar de markt. Ook nu valt weer op hoe nieuw alles er hier uitziet. We horen ook, dat er bijna geen enkel oud gebouw meer overeind staat. Van een oud centrum is dan ook geen sprake. Het hoe en waarom daarvan wordt ons niet duidelijk.

De kamelenmarkt wordt gehouden op een grote ommuurde zandplaats. Overal in het rond groepen kamelen en geiten. De ruimte is immens en lijkt daardoor bijna leeg, ondanks dat er zich toch tientallen mensen en honderden dieren ophouden. Er wordt druk gehandeld. Handjeklap, net als op de Hollandse veemarkten. We lopen een hele tijd rond op de markt. Er is veel te zien. Her en der staan groepjes mannen in blauwe, witte en okerkleurige djellaba's bijeen. Zo'n markt is natuurlijk ook een ontmoetingsplaats. Er is zelfs een terrasje. Onder een rieten afdakje staan wat tafeltjes. Mensen genieten van (zo te zien) water en cola. In de felle zon worden balen hooi, voedsel voor de dieren afgeladen. In een hoek van de markt is een soort kraamkamer ingericht; hier zijn jonge kamelen te koop. Ik weet er te weinig van om te zien hoe jong; maar het lijkt me dat sommige dieren nog maar net op hun poten kunnen staan. Ze worden trouwens wel met alle zorg omgeven, krijgen ruim voedsel en hebben een beschaduwd plekje.

De jeeps rijden ons vervolgens naar de binnenstad, het pleintje voor het kantoor van Tarakeft. We wandelen er de winkelstraat op en neer en bezoeken de overdekte markt. Daar koop ik voor te veel geld een blauwe touaregdoek - dat vond ik op dat moment hard nodig, want wie weet hoeveel zand- en stofstormen we nog tegenkomen op onze verdere reis door de Sahara!

In de winkelstraat zien we de gebruikelijke handeltjes. Kleding, onderdelen voor allerhande technische apparaten, autobanden. Op straat worden kleine smakelijke pannekoekjes gebakken. Marianne kan er niet aan voorbij gaan zonder er één te proeven. En uiteraard zijn er de nodige souvenirszaken met ansichten, poppetjes, beeldjes, doeken en wat al niet. Marjan en ik verkennen nog enkele steegjes achter de winkelstraat. Veel is daar echter niet te zien. We wandelen getweëen terug naar ons overnachtingsadres.

Na enig zoeken vinden we ons hotel terug - Tamanrasset kent geen straatnaambordjes, en al waren ze er wel, dan nog waren ze voor ons onleesbaar, want in het Arabisch. Voor het hotel lopen enkele zwarte vrouwen, kindjes op de rug. Ze schrikken als ik ze vraag of ik een foto mag maken, maar als ze eenmaal doorhebben wat precies de bedoeling is, zijn ze enthousiast. Ze krijgen er geen genoeg van zichzelf op het cameraschermpje te bekijken. Alhoewel we elkaar niet verstaan en dus geen verstaanbaar woord kunnen wisselen, is het toch een leuke ontmoeting.

Een straatje verder ligt de moskee die ons 's morgens vroeg met gebedsoproepen uit de slaap haalt. We nemen er een kijkje. Er gaat net een dienst beginnen; erg welkom zijn we op dit moment niet. We wandelen terug naar het hotel, waar we de rest van de avond met praten en foto's kijken doorbrengen - handig toch, die digitale camera's met lcd-schermpjes. Lees verder ...