HetMagazijn

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

6, De karavaan trekt de bergen in

Dag 6, woensdag 18 april 2007. Op het gebruikelijke vroege uur staan we op, breken de tent af, wassen, ontbijten. We zitten al helemaal in het ritme. Ik help met het opladen van de kamelen. De bepakking is bevestigd met allerlei losse eindjes touw, veter en kabel. Het vraagt heel wat inventiviteit om alles zodanig vast te maken, dat het een hele dag blijft zitten. De kameel die ik oplaadt, draagt het brandhout voor het vuur waarop de thee wordt gezet. Droge, grillig gevormde takken van olijf en acacia. Het is een heel gepuzzel om de takken zodanig in elkaar te steken dat ze op de rug van de kameel blijven zitten, zonder met hun scherpe punten en knoesten het dier pijn te doen. Zonder de hulp van Akoulam had ik het niet voor elkaar gekregen.

Om kwart over acht gaat de karavaan lopen. Het pad voert door een steenwoestenij en gaat keer op keer omhoog en omlaag. Langzamerhand komen we nu echt in de bergen. Akoulam wijst in de wazige verte naar enkele grillige rotspieken, de hoogste toppen van de Hoggar.

Ik krijg wat meer zicht op de kamelen en hun begeleiders. Van de laatste kan ik nu alle gezichten uit elkaar houden, alhoewel ik nog niet van iedereen de naam weet. Ook bij de kamelen, die de eerste dagen allemaal op elkaar leken, ontdek ik nu de verschillen. In uiterlijk - de een is groter, of zwaarder dan de ander, maar vooral in karaktereigenschappen. De ene kameel is volgzaam en gewillig, de ander protesteert bij het minste of geringste. De een maakt het niet uit wat voor last hij draagt maar de ander wil onder geen voorwaarde een van de reisgenoten op z'n rug.

Er is één kameel bij onze karavaan die dol is op salade. Hij is de enige, de anderen raken het voedsel niet aan. Na afloop van iedere maaltijd slobbert hij het overgebleven groenvoer inclusief olijven en tomaten met graagte naar binnen. Nu ik ze wat beter ken, zie ik dat de dieren, net als mensen, allemaal hun eigen persoonlijkheid hebben.

We stoppen voor de middagpauze onderlangs een grote rotswand waar in nattere tijden een rivier stroomt. De bedding is duidelijk zichtbaar. Er is slechts een smal reepje schaduw, dus het is een beetje dringen voor een plekje.

Ik maak voor en na het eten een wandelingetje door de omgeving van steenplateau's. De kamelen zijn bevrijd van hun last en zwermen uit, op zoek naar het spaarzame gras of een acaciatakje. De wind die vanochtend bijna was gaan liggen, is weer opgestoken en waait nu harder dan tevoren.

Het zand uit de droge rivierbedding waait op. Rook uit het vuur waait over de plek waar het 'eetkleed' is neergelegd. Ook voor degenen die een plekje in de schaduw hebben veroverd, is het zitten geen pretje. Het opwervelend zand en stof blijft laag en is vooral lastig voor degenen die tegen de rotswand zitten. Ik blijf dus maar liever staan.

In de wijde omgeving is eigenlijk geen andere of betere rustplek te vinden, vandaar dat we hier blijven. Al zie ik Akoulam wel af en toe bedenkelijk kijken. Een verkeerde wind en zand, stof en roet waaien in het voedsel, dat daardoor feitelijk oneetbaar wordt - behalve voor onze salade-kameel, maar dit terzijde. Het valt in de praktijk allemaal wel mee en na enige tijd genieten we van een lekkere salade met aubergines en eierpannekoeken. Het blijft een klein wonder hoe met zulke primitieve middelen zulke lekkere maaltijden kunnen worden gemaakt.

Na de middagpauze worden de kamelen verzameld. Dat duurt even, want ze kunnen hier in vrij korte tijd een eind weg komen, ondanks de beenkluisters. Waffie en Akoulam komen naar enige tijd aanzetten met ieder een 'bosje' kamelen. We wandelen verder.

Steeds dichter naderen we de hoge rotsformaties die we in de loop van de ochtend al in het zicht kregen. Vandaag hebben we voor het eerst echt het idee dat we in de bergen lopen. De weidse plateau's liggen achter ons, het terrein waar we nu zijn is geaccidenteerder en vaak meer omsloten door bergen of rotswanden.

We kamperen vandaag in een dal voorbij een indrukwekkende grillige rotsformatie die uitzicht biedt op een volgende vallei. Onze tentplek op een bultje halverwege een helling is wat ongelukkig gekozen; we worden letterlijk weggeblazen door de harde wind. Maar snel een andere plek gezocht, wat meer in de luwte, in een kleine dalkom aan de voet van een indrukwekkende rotswand.

Roofvogels zweven hoog boven ons hoofd, onzeker of er bij die felgekleurde tenten wat te halen valt of niet. Het wordt steeds stoffiger in de atmosfeer. De sterke wind wervelt veel zand en stof op en langzaam maar zeker kleurt de hemel van blauw naar roze. We hoesten en proesten, de ogen prikken. Stof, stof, overal stof. Er is weinig tegen te doen; we hopen dat de wind tegen de avond wat gaat afnemen, zoals tot nu toe meestal het geval is. En inderdaad, na verloop van tijd gaat de wind liggen en het stof daalt langzaam neer, alhoewel het 'heiig' blijft. Vanavond dus geen mooie sterrenhemel.

Na het avondmaal wordt het donker. De temperatuur daalt sterk. Marjan slaapt buiten, vlak naast onze tent, in navolging van enkele reisgenoten die inmiddels zeggen niets anders meer te willen. Ik verkies toch maar liever het 'veilige' tentdoek om mij heen. We kruipen in onze slaapzakken, inmiddels bedekt met een dikke laag stof. Lees verder ...