Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer, 13-30 april 2007

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's
1, Van Brussel naar Algiers

Dag 1, vrijdag 13 april 2007. Om kwart voor acht staat een uitgebreid ontbijt al voor ons klaar. Via de kortste route wandelen we met onze bagage van de taverne naar het station. Met een overstap op Brussel-Noord bereiken we in de loop van de ochtend de luchthaven. Daar is net vandaag een wilde staking van brandweer- en veiligheidspersoneel uitgebroken. Dat hebben wij weer!

De vertrekhal is vol met wachtende passagiers. Vluchten zijn vertraagd of geannuleerd. Boze, vermoeide, gefrustreerde mensen - een vertrekhal vol... Ik zie minstens vijf verschillende tv-stations die het nieuws over de syndicale stakingen, zoals dat hier deftig heet, aan het filmen zijn. Het valt me op dat ondanks de drukte de sfeer rustig is. Geen taferelen met boze of schreeuwende passagiers zoals je dat in Nederland al snel ziet.

Om tien uur op het verzamelpunt in de vertrekhal, was de afspraak. We zijn de eersten en maken kennis met onze reisbegeleidster Liesbeth, terwijl de overige reisgenoten één voor één aankomen. Liesbeth informeert regelmatig bij het luchthavenpersoneel maar de situatie is onoverzichtelijk. Niemand die ons kan vertellen hoe lang de staking nog gaat duren en, belangrijker, wanneer we kunnen vertrekken.

We zitten voorlopig dus nog wel vast op Zaventhem. Met Marianne begeven we ons naar het restaurant, waar we wat drinken en lezen en een interessant gesprek over onze aankomende reis aanknopen met een Marokkaanse ober.

De staking duurt en duurt. Eerst tot één uur, zo horen we van luchthaven-officials. Maar de tijd verstrijkt en er gebeurt niets. "Om drie uur is het over", horen we bij een volgende keer vragen. Dat wordt dus echt een enorme vertraging - of toch niet?

Bij Air Algérie, de maatschappij waarmee we vliegen, zit men niet stil. Is het omdat men reizen naar Algerije wil promoten, wat nog niet zo erg wil lukken? Of werken er gewoon heel slimme mensen? Hoe het ook zij, men heeft een oplossing bedacht. We checken in en gaan met bagage en al met de bus naar het een uur verderop gelegen vliegveld Charleroi. Ons vliegtuig wordt daarheen gedirigeerd. "Charleroi, dat is Brussel-Zuid", zeg ik tegen Marjan. Ik word onmiddelijk gecorrigeerd door een Belgische reisgenote, die dat een heel foute opmerking vindt. "Charleroi is Charleroi", zegt ze enigszins gepikeerd, "met Brussel heeft dat niets te maken". "We spreken elkaar nog op het vliegveld", reageer ik. Ik herinner me dat 'Brussel-Zuid' prominent op het bord van de luchthaven staat.

Het is nog een heel gedoe om met de bagage bij en in de bus te komen. Maar uiteindelijk zit iedereen, wordt de motor gestart en gaan we op weg. De chauffeur heeft wel zin in de extra rit - een leuke afwisseling - maar weet niet precies de weg. Zo staan we dus een half uur later ergens op een landweg in de weilanden.

Een kwestie van een verkeerde afslag. Eenmaal weer op de autoweg verloopt het resterende deel van de rit voorspoedig. Omstreeks vier uur arriveren we in Charleroi, waar ons vliegtuig net is geland. Met heimelijk genoegen wijs ik onze Belgische reisgenote op het bord 'Brussel-Zuid' bij de ingang tot de luchthaven. Opnieuw inchecken, snel een broodje eten en wat drinken, en dan het vliegtuig in. Wat gaat dat toch lekker snel op zo'n kleine luchthaven! Nog geen uur na aankomst in Charleroi vliegen we.

Na een rustige vlucht landen we om half acht lokale tijd in een nat en groen Algiers. Een heel andere aankomst dan bij onze eerste reis. Toen was het winter en was het landschap kaal; nu arriveren we op het hoogtepunt van de lente en laat de Algerijnse noordkust zich van haar mooiste kant zien. Het verschil is opvallend. Geen grote gele vlaktes, maar groene. Beneden ons geen dorre struiken en bomen maar een weelderige begroeiing.

Het is onverwacht koud in Algiers. Op het beton van het vliegveld staan we te kleumen. Zodra we bij de bagage kunnen, gaan de jassen en truien aan.

Ook de luchthaven lijkt helemaal anders. Weg is het oude gebouw met z'n krikkemikkige plafonds, dat we ons nog goed kunnen herinneren. We komen in een nieuw, modern, airconditioned gebouw dat in niets onderdoet voor de luchthavens in Europa. Wat nog wel gebleven is, is het vele papierwerk nodig om het land binnen te komen en om onze waardevolle bezittingen aan te geven. Maar als dat eenmaal in orde is, kunnen we zonder verdere bagagecontrole naar de aankomsthal. Geld wisselen is helaas niet mogelijk; de bank op het vliegveld is al dicht. Straks in het hotel maar eens proberen.

Buiten zien we dat het vliegveld zwaarbewaakt wordt. De weg voor de aankomst- en vertrekhal is afgesloten; het verkeer komt niet verder dan de parkeerplaats verderop, waar alles en iedereen door veiligheidstroepen nauwgezet gecontroleerd wordt. De militairen en beveiligers leggen ons overigens geen strobreed in de weg. Men lijkt veel te blij dat er toch nog toeristen komen. Dat wordt door sommigen ook duidelijk gezegd: "Hartelijk welkom in Algerije, goed dat jullie er zijn!"

We wandelen naar de parkeerplaats, waar al spoedig een hotelbus komt aanrijden. Er komt een lading wit-gesluierde dames naar buiten. Het zijn Hadj-gangers, die met het vliegtuig naar Mekka vertrekken. Bagage inladen, instappen, vertrekken; het is in een handomdraai gebeurd. In een kwartiertje rijden we over moderne asfaltwegen naar ons hotel in Bordj El Kiffan, één van de buitenwijken van Algiers. Het Hotel Adghir, een luxueus flatgebouw, ligt aan het strand en ook onze kamer is aan de zeekant.

We brengen de bagage weg en verzamelen in de eetzaal voor een late avondmaaltijd. Het is inmiddels na negenen en iedereen heeft trek. In de grote eetzaal zitten vooral veel mannen. Gezellig is het er niet. De oorspronkelijke sfeerverlichting is vervangen door ontelbare spaarlampen. Fel, wit licht dringt tot in alle uithoeken van de ruimte door.

Voor het eerst deze reis zitten we met z'n allen aan tafel. We reizen met een groep van negen, behalve mij allemaal vrouwen. De enige andere man in het reisgezelschap heeft vlak voor vertrek afgehaakt vanwege problemen met de gezondheid.

Na het eten is er een korte bespreking van hetgeen morgen te gebeuren staat. Daarna zoeken we onze kamer op en bij het geluid van de golven die stukslaan op het strand vallen we al spoedig in slaap. Lees verder ...