HetMagazijn

ReisMagazijn > Algerije - Hoggar en Tassili n'Ajjer

De reis

Vooraf | In etappes naar het zuiden |
1, Van Brussel naar Algiers | 2, In Algiers - Aankomst in Tamanrasset |
3, De karavaan gaat op weg | 4, De karavaan gaat voort | 5, De karavaan trekt verder |
6, De karavaan trekt de bergen in | 7, De karavaan neemt afscheid | 8, Tamanrasset |
9, Lekke band in de woestijn | 10, Wereldbol in de woestijn | 11, Regen in de woestijn |
12, Zandstorm in de woestijn | 13, Fata morgana in de woestijn |
14, Oleanders in de woestijn | 15, Orkaan in de woestijn | 16, Beklimming in de woestijn |
17, Djanet | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Vooraf

Op onze eerste reis naar Algerije, in 1989, raakten we gefascineerd door de Hoggar, een bergketen in het zuiden, in het hart van de Sahara. Niet dat we er geweest zijn - wij maakten destijds een rondreis door het noordelijk deel van het land. Onderweg hoorden we echter de meest fantastische verhalen over het gebied van een al wat ouder Belgisch echtpaar, dat daar met een landrover (met geit op het dak als proviand) had rondgereisd. De afbeeldingen die wij, weer thuis, in de openbare bibliotheek van de Hoggar vonden, spraken voor zich. Een fantastisch berggebied met een bijna onaardse uitstraling, dat zeer tot onze verbeelding sprak.

Van een reis erheen kwam echter niets. In de jaren negentig was Algerije verwikkeld in een bloedige burgeroorlog. Reizen naar het land was onmogelijk. De herinnering vervaagde, mede door de overvloed aan andere interessante bestemmingen. Soms lijkt de wereld klein, maar als je een willekeurige reisgids doorbladert, zie je dat hoe de wereld soms ook heel groot is - of misschien beter gezegd, groots.

Nadat eind jaren negentig het geweld in Algerije luwde, kwam ook het toerisme weer op gang, zij het mondjesmaat. Sinds enkele jaren is het weer mogelijk om zonder gevaar het zuiden van het land te bezoeken. Vooral Fransen en later Belgen maakten van die mogelijkheid gebruik. Vanaf 2006 volgde Sawadee Reizen, volgens eigen zeggen als eerste Nederlandse reisorganisatie.

Wij zagen de gids, lazen over de reis, waren verkocht en boekten meteen. Op onze eerste reis naar Algerije ontmoetten wij Dorothée, die ons in contact bracht met Marianne, organisator van een wandelgroepje waar wij nu al zeventien jaar met veel plezier tochten mee ondernemen. Toen Marianne van onze plannen hoorde, wilde ze graag mee om dat land waar ze in de loop van de tijd van Dorothée en ons veel over hoorde, nu ook eens met eigen ogen te aanschouwen. Het is grappig hoe de dingen soms lopen.

Voor het eerst in onze reiservaring kunnen we een reisgids hergebruiken. De Dominicusgids Algerije uit 1989 is natuurlijk niet meer actueel, maar nieuwere edities zijn vanwege de onmogelijkheid het land te bereizen, nooit verschenen.

Het geweld is Algerije is geluwd, schreef ik hiervoor. Maar toch niet helemaal. Vlak voor ons vertrek ontploffen in Algiers enkele bommen, met als triest gevolg meer dan dertig doden en tweehonderd gewonden. Het is voor het eerst in meer dan tien jaar dat er weer bommen ontploffen in de Algerijnse hoofdstad. Na de eerste schrik en treurnis over de slachtoffers denken we aan de reis. "Kan die eigenlijk nog wel doorgaan?" gaat het door ons hoofd.

De toestand is gespannen, maar de vliegvelden blijven open. "De reis gaat gewoon door", verzekert men ons bij het reisbureau. "Per slot van rekening zijn we maar één dag in Algiers en gaan we na een overnachtig meteen door naar het zuiden van het land, waaraan ook nu de gewelddadigheden weer voorbij zijn gegaan." Spannend - en triest - is het allemaal wel.

In etappes naar het zuiden

Wij reizen in etappes naar het zuiden. Onze reis naar Algerije vertrekt vanaf vliegveld Zaventhem bij Brussel. Vandaar dat wij al een dag eerder met de trein naar Belgie gaan. Dat maakt de aanloop tot de vakantie relaxt, ondanks de schrik van de aanslag, de onvermijdelijke drukte van vakantie-aankopen, regelen van oppas voor poes en huis en niet te vergeten het inpakken. Wat wel en wat niet mee te nemen - het is iedere keer weer een heel gepuzzel!

Bij de overstap op Utrecht Centraal ontmoeten we Marianne. Bepakt en bezakt en net als wij al helemaal in vakantiestemming. Samen reizen we naar Mechelen, waar Marjan een hotelletje boekte. Vanaf Mechelen is het morgen nog maar een uurtje naar de luchthaven, die wij gezien onze vertrektijd vanuit Nederland niet in één dag konden bereizen. Het is druk op het spoor maar wonder boven wonder rijdt alles op tijd.

Met de route-aanwijzingen, geprint van de website, wandelen we tegen het eind van de middag door de Mechelse binnenstad naar Hotel-Taverne Muske Pitter. 'n Prima, rustig hotelletje, tegenover de kerk in de Hanswijkstraat. De herbergier gaat ons voor naar twee kleine maar schone kamers boven de gelagkamer. Onze kamers grenzen aan een gezamenlijk terras. Met het mooie weer van vandaag een uitgelezen plek voor een lekker Belgisch biertje!

Later die avond wandelen we door een zomers Mechelen. Op de Korenmarkt vinden we een gezellig restaurant, waar we buiten op het terras kunnen eten - het is uniek voor begin april om 's avonds al zo lekker zonder jas buiten te kunnen zijn. En natuurlijk is het meteen een goede acclimatisatie voor de ongetwijfeld warme Algerijnse Sahara! Lees verder ...