HetMagazijn

Reismagazijn > Centraal-Azië, of: twee tickets naar Frankfurt

De reis

Vooraf | Een lange aanreis | Een bus verdwaald op een vrachtwagen |
Eerste wandeling | Eerste rivierdoorsteek | Eerste kampeerplek |
Naar het Rijk van de Witte Luipaard | In het Paardendal |
Rivieren als zilveren linten | Afdaling in het Ulama-dal | "Niet praten met de bevolking" |
Naar het Sarichelek Meer | Een lastige beklimming | Een ongeluk zit in een klein keteltje |
Te paard door de bergen | Misstap | Het relaas van de reisgenoten |
De laatste trekkingdag | Afscheidsfeest |
Met de truckbus naar Osh |
Grensovergang | Eindpunt Tasjkent |
Zoektocht naar een kliniek | Twee tickets naar Frankfurt |
Voor de verandering een rustige dag |
Terugreis | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Terugreis

Dertiende dag, donderdag 17 augustus 2006. In alle vroegte op. Het blijkt dat de bus die ons naar vliegveld brengt, er al een uur staat!

Waarom zijn we niet gewaarschuwd, vraag ik. "U stond niet op m'n lijstje". Ik ben inwendig woedend op de receptionist. Gelukkig zijn wel al gepakt en gezakt en is het maar een korte rit door nachtelijk Tasjkent naar de luchthaven.

De chauffeur en z'n bijrijder helpen ons een handje met de bagage. Dat komt goed uit, want Marjan heeft genoeg aan zichzelf en met ruim dertig kilo bagage slepen valt niet echt mee. Het vliegveld blijkt veel moderner dan ik dacht. De vertrekhal is helemaal nieuw. Waarschijnlijk staat renovatie van de ouderwetse aankomsthal waar wij twee weken geleden waren, nog op het verlanglijstje.

Alle opschriften zijn in cyrillische lettertekens; het is lastig de weg te vinden. Bij het inchecken wordt mijn dagrugzak te groot bevonden voor de cabine. Gauw overpakken van kwetsbare spullen, dus. Inwendig vervloek ik die vervelende vliegbitch die om niets zo moeilijk doet.

Omdat Marjan moeilijk loopt, krijgen we ongevraagd voorrang bij de douane. De kopie van het groepsvisum die we van Yvon kregen, wordt zonder problemen geaccepteerd. Het vliegveldgebouw is een doolhof van trappen en gangen - zoals ieder vliegveldgebouw. We lopen trap op, trap af, wachten, ondergaan bagagechecks, wachten opnieuw. Eindelijk kunnen we in de bus stappen die ons naar ons vliegtuig brengt. Zonder problemen vliegen we naar Frankfurt.

Schiphol is groot, maar Frankfurt is daar een overtreffende trap van. Met een shuttlebus rijden we naar andere terminal, waar ook het treinstation is. Daar kopen we treintickets naar Arnhem, net zo makkelijk en comfortabeler dan het vliegtuig. En waarschijnlijk nog sneller ook.

We hebben even tijd, onze aansluiting is net vertrokken. Een mooi moment voor een smakelijke brunch en een telefoontje naar Apeldoorn dat we eraan komen.

Met enige vertraging treinen we naar Arnhem. Vandaar gaan we met een halflege bus naar Apeldoorn. Een taxi haalt Marjan op op busstation. En zo zijn we aan het eind van de middag weer thuis! Pjuh is er meteen, gelukkig.

Naschrift

Vrijdag gebeld met het werk en zorgverlof opgenomen. Zo heb ik nog een heerlijk weekje vakantie, ondanks alle beslommeringen van koken, wassen, strijken, pappen en nathouden! We komen er allebei helemaal van bij.

De genezing van Marjan's voet gaat voorspoedig. Op bezoek bij de huisarts valt ons wel op hoeveel kaler het er daar uitziet in vergelijking tot de kliniek in Tasjkent. De verzekering komt binnen een week al met bericht van goedkeurig van onze claim.

Marjan is al snel druk met het zoeken naar een nieuwe vakantiebestemming. We krijgen immers geld terug van de verzekering! Het wordt Cuba, in januari. Restaurant De Brandwond is een succes en blijft twee weken open. Daarna gaat Marjan weer aan het werk en keren we langzaam terug in ons gewone doen.

Verschillende reisgenoten onderhouden na terugkomst nog contact met ons via e-mail. Zo horen we hoe de rest van de reis is verlopen. Daar waren we best nieuwsgierig naar. Paul Boslooper van HT belt om te horen of wij goed zijn aangekomen en of alles verder goed gaat. Aardig.

Het rustige weekje thuis is een mooie afsluiting van een in alle opzichten bijzondere reis.