HetMagazijn

Reismagazijn > Centraal-Azië, of: twee tickets naar Frankfurt

De reis

Vooraf | Een lange aanreis | Een bus verdwaald op een vrachtwagen |
Eerste wandeling | Eerste rivierdoorsteek | Eerste kampeerplek |
Naar het Rijk van de Witte Luipaard | In het Paardendal |
Rivieren als zilveren linten | Afdaling in het Ulama-dal | "Niet praten met de bevolking" |
Naar het Sarichelek Meer | Een lastige beklimming | Een ongeluk zit in een klein keteltje |
Te paard door de bergen | Misstap | Het relaas van de reisgenoten |
De laatste trekkingdag | Afscheidsfeest |
Met de truckbus naar Osh |
Grensovergang | Eindpunt Tasjkent |
Zoektocht naar een kliniek | Twee tickets naar Frankfurt |
Voor de verandering een rustige dag |
Terugreis | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Met de truckbus naar Osh

Negende dag, zondag 13 augustus 2006. Het zit er op, de eerste trekking - en voor Marjan en mij gelijk de laatste. Langzaam komt het besef dat verder meegaan geen optie is. Marjan heeft het nog wel over meereizen naar Buchara en Samarkand en dan met een taxi die steden bekijken, maar volgens mij is dat geen haalbare kaart. De wonden op de voet zijn nog steeds open; infectiegevaar in de stoffige steden is zeker niet denkbeeldig. Ze kan ook maar nauwelijks tien meter lopen. En trouwens, in een taxi rondrijden lijkt me nu ook niet de meest prettige manier om de oude Zijderoute-steden te bezichtigen. Zeker niet met de hoge temperaturen die nu heersen. Jammer, maar het is niet anders.

Met de truckbus rijden we naar Osh. Het is een lange, warme rit. We rijden de bergen uit en de Fergana Vallei in. We zitten deze keer op de beste plaatsen, voorin, met voldoende beenruimte. Laat in de middag komen we aan in de tweede stad van Kirgizië. We overnachten in een modern hotel, een groot flatgebouw met winkels en restaurants.

De stad is slecht verlicht. In het halfduister gaan we op zoek naar een restaurant, maar alles blijkt om ons onbekende reden dicht te zijn. Marjan en ik haken af en keren terug naar het hotel. In een winkel in het hotelcomplex halen we wat snacks om onze trek te stillen.

Tot onze verrassing werkt onze mobiel in Osh. Bellen dus, met de alarmcentrale. Het meisje dat de telefoon opneemt, is vriendelijk genoeg. Maar waar Osh of Tasjkent ligt, dat weet ze niet. Op ons verzoek om hulp kan ze niet ingaan voordat wij een medische verklaring hebben opgestuurd. Maar ja, tot nu toe was er geen dokter te vinden en ook in Osh zijn geen (westerse) artsen. Dat zal pas in Tasjkent het geval zijn.

Marjan heeft het al snel begrepen. "Is het niet het handigst als wij zelf de terugreis regelen?" Dan weet het meisje van de alarmcentrale wél snel te reageren. "Als dat zou kunnen ..."

Marjan heeft ook nog een telefoonnummer van de vakantiedokter bij zich. "Ach, laten we die voor de zekerheid maar eens bellen; misschien heeft-ie nog goede tips". Zo gezegd, zo gedaan. Maar wie schetst onze verbazing als we er achter komen dat de vakantiedokter niemand anders is dan het meisje van de alarmcentrale dat we net gesproken hebben?! Het blijkt dat er 's avonds maar één persoon achter de telefoon(s!) zit...

Onder het genot van een biertje en een snackje tekent zich een eerste plan-de-campagne af: We reizen morgen met de groep mee naar Tasjkent. Zo komen we ook makkelijk de grens over; we reizen namelijk met een groepsvisum en hebben dus geen individuele grenspapieren. In Tasjkent zoeken we een hotel, laten Marjan's voet behandelen in de westerse kliniek aldaar en regelen met hulp van lokale reisagent van HT, Asia Travel, vliegtickets naar huis. Yvon kan ons in Tasjkent vast wel helpen met een hotelkamer en een fotokopie van het groepsvisum om zonder problemen door de douane op het vliegveld van Tasjkent te komen.

Met de airconditioning op volle toeren vallen we in slaap. Lees verder ...