HetMagazijn

ReisMagazijn > Mali - Een ontdekkingsreis in het land van de Niger

De reis

Van Birma naar Mali (niet naar Bali) | Djenné | Boottocht over de Bani | Tussenstop in Mopti | De Tellem |
Naar Timboektoe | Timboektoe | Hombori | Mopti | Pays Dogon | Ségou | Naschrift | Meer over Mali

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Tussenstop in Mopti

In Mopti maken we een korte omweg langs de werven en de haven voordat we verder varen naar hotel Kanaga. Het ligt aan de Boulevard de la Fleuve langs het water; we kunnen voor het hotel afmeren. Hotel Kanaga is het meest luxe hotel van de stad - van onze hele reis eigenlijk - met een zwembad, airco en mooie kamers. Helaas is nou net in onze kamer de airco stuk en zijn er geen andere kamers vrij. We zijn inmiddels voldoende aan de hoge temperaturen in Mali gewend om er geen punt van te maken.

Pieter en ik wandelen over de boulevard langs de rivier naar restaurant Sigui. Ondanks de duidelijke plattegrond van Mopti die we bij ons hebben, is het is even goed zoeken. Zoals de meeste gebouwen is Sigui ommuurd. Aan de buitenkant hangt slechts een heel klein groen bordje met de naam van het eethuis. We komen binnen in een mooie tuin. Op de eerste verdieping is een overdekt terras, wijst een van de kelners ons. Dat lijkt een mooie plek. We genieten er in alle rust van een heerlijke, vers gevangen Capitaine.

Na de maaltijd wandelen we nog een stukje verder. Naar de haven die hier niet ver vandaan ligt. We lopen over een stoffige weg langs de schuin aflopende kade van basaltblokken. De weg is omzoomd met marktstalletjes. Zouttabletten, bedden, brood, hout, gereedschappen, petroleum, touw, kleding en gedroogde vis. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is hier te koop. Er zijn nauwelijks toeristen in het havengebied. De ambulante verkopers van snuisterijen dringen dan ook om ons heen. Kettingen, beeldjes, boottochtjes, alles is in de aanbieding, en ... speciaal voor ons voor een vriendenprijsje!

Achter de kraampjes, waar de kade afloopt naar het water, is het een onvoorstelbare rotzooi. Dat is namelijk de plek waar vuil en afval worden gedumpt. Het ziet er niet uit alsof er vaak wordt opgeruimd. Plastic, lompen, afvalhout en ander bouwmateriaal ligt er in grote hopen langs het water. Hier en daar zijn dwars door de troep paden gebaand naar de voor anker liggende piroques en pinasses.

We wandelen op ons gemak rond het langwerpige havenbassin. Aan de korte zijde is een speciale plek voor kleding en stoffen ingericht. Met kritische en geconcentreerde blik keuren de vrouwen de koopwaar. Ze zien er prachtig uit in vaak schitterend gekleurde gewaden, die met stijl en gratie worden gedragen. Al te lang blijven we niet kijken. We trekken al snel de aandacht en onze nieuwsgierigheid wordt niet op prijs gesteld.

In gebied waar we zojuist liepen, waren het vooral de mannen die het straatbeeld bepaalden, hier in de kledinghoek zijn het de vrouwen en aan de overzijde aan de lange kade met aan het uiteinde, als 'havenhoofd', Bar Bozo, is het beeld gemengd. Daar wordt vooral vis verkocht, verse en gedroogde. In grote manden en teilen staat de koopwaar uitgestald op de kade. De gedroogde vis is soms nauwelijks als zodanig te herkennen. Zwartgekleurd, ineengeschrompeld, een laagje vet en stof eroverheen - nee, erg appetijtelijk ziet het er niet uit. Toch lijkt deze gedroogde vis populair, want hij wordt veel verkocht.

Langs de kade liggen grote pinasses. Sommigen hebben een opbouw van meerdere verdiepingen, anderen hebben een onvoorstelbare hoeveelheid goederen en bagage aan boord, meters hoog opgetast. Ook op de boten waarvan wij denken dat ze helemaal vol zijn, kan nog altijd een plekje vrij worden gemaakt voor nieuwe passagiers en hun bagage. 'Vol' is een relatief begrip, dat blijkt wel! Deze pinasses zijn vracht- en passagiersboten die op en neer varen langs de dorpjes aan de Niger.

In Bar Bozo genieten we van een drankje maar vooral van het uitzicht op de haven. Voor ons ligt een pinasse die zo zwaar beladen is met vracht en passagiers dat de boorden het water raken. En steeds maar weer stappen nieuwe passagiers aan boord, steeds worden er nieuwe balen vracht aangereikt... Dat kan toch niet goed gaan?! Anderhalf uur lang slaan we vanaf het overdekte terras de bedrijvigheid gade.

Dan is de ergste middaghitte voorbij en vervolgen we onze zwerftocht, over de scheepswerf achter Bar Bozo en terug over de markt die niet alleen langs de haven wordt gehouden, maar zich daar achter nog een heel eind uitstrekt. Terwijl de zon in de rivier zakt, zien we de volle boot die we eerder gadesloegen, vertrekken. De kapitein vindt de boot kennelijk nu pas vol genoeg! Het water klotst over de boorden waarbinnen tientallen mensen hutje mutje zitten samengeperst. De berg vracht en bagage heeft inmiddels werkelijk onwaarschijnlijke proporties aangenomen. Het is een wonder dat de pinasse niet omslaat.

Zonsondergangen in de tropen gaan snel en het is al donker als we bij hotel Kanaga aankomen. Het hotel zit helemaal vol met Amerikanen die een bliksembezoek aan Afrika brengen. Casablanca-Mali-Kaapstad in twee weken! Het is een soort studiereis, begrijp ik van de charmante reisleidster. Het klikt en ze nodigt ons uit voor de dialezing over de Dogon die voor de groep wordt gehouden in het restaurant. Zo slaan we twee vliegen in één klap: We zien een interessante diashow én we zijn - na afloop van de lezing - als eerste bij het buffet!

Na de maaltijd is er in het hotel niet veel meer te doen. In de stad ook niet, horen we van Georgette. Het uitgaansleven in Mopti lijkt niet noemenswaard, ook al is het dan een levendige havenstad en in grootte de tweede stad van het land. Vroeg naar bed dus. Lees verder ...