HetMagazijn

ReisMagazijn > Mali - Een ontdekkingsreis in het land van de Niger

De reis

Van Birma naar Mali (niet naar Bali) | Djenné | Boottocht over de Bani | Tussenstop in Mopti | De Tellem |
Naar Timboektoe | Timboektoe | Hombori | Mopti | Pays Dogon | Ségou | Naschrift | Meer over Mali

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Van Birma naar Mali (niet naar Bali)

Birma! Een bestemming die, ook al is het niet de eerste keer dat ik er heenga, niets van z'n magie heeft verloren. Ik heb me ingeschreven op een mooie trektocht in het noorden van het land van HT Wandelreizen.

Helaas ... zoals de afgelopen jaren regelmatig gebeurt: de reis gaat niet door wegens gebrek aan belangstelling. Dat betekent dus opnieuw denken over een bestemming, zoeken in reisgidsen en op het web, speuren in de atlas. Erg lang duurt dat zoeken deze keer overigens niet. Ik heb al een tijdje een oogje op een West-Afrikaanse bestemming. Marjan heeft geen belangstelling voor dit gebied, dus de keuze is snel gemaakt. Ik ga naar Mali.

Bij gesprekken over de reis merk ik al spoedig dat de toevoeging 'niet naar Bali' geen overbodige luxe is. Tot mijn verbazing kunnen heel veel mensen het vlindervormige land in West Afrika niet plaatsen op de wereldkaart. De meesten verstaan niet Mali maar Bali. En de locatie van dat tropische eiland blijkt geen enkel probleem.

Meer over Mali kunt u hier lezen.

Eerste dag, zaterdag 26 november 2005. Ik doe de deur open en sta tot m'n knieën in de sneeuw. Een vreemd begin van een reis naar één van de warmste landen ter wereld. Na een rare dag met ongekend zware sneeuwbuien, uitval van stroom- en internet en een écht crisiscentrum in ons Apeldoorns stadhuis, begint de reis dan toch. Ik heb geen enkele informatie over weer en vliegverkeer kunnen bemachtigen en ben dan ook benieuwd of ik wel uit Apeldoorn zal kunnen vertrekken.

Dat blijkt echter reuze mee te vallen. Als ik tegen half negen op het station aankom, zie ik dat alles op tijd rijdt. En eenmaal in de trein blijkt dat het sneeuwgebied niet verder reikt dan Amersfoort.

Omdat ik het zekere voor het onzekere heb genomen, kom ik hardstikke vroeg op Schiphol aan. Er is dan ook nog niemand van de reisgenoten. Wel zie ik al meteen dat er vertraging op komst is. Onze reis wordt overgeboekt naar een volgende vlucht. Gelukkig gaan er genoeg op een dag. En ik hoor al snel dat ook op het Charles de Gaulle-vliegveld in Parijs vertragingen zijn. Dat betekent dat onze doorgaande vlucht naar Bamako, de hoofdstad van Mali, ook wel vertraagd zal zijn.

Langzaam komen de reisgenoten binnengedruppeld. Een gemengd gezelschap van jong en oud. Zoals altijd is het bij de meesten moeilijk om direkt een eerste indruk te geven. Of het leuke reisgenoten zijn, zal vroeg of laat onderweg wel blijken.

In plaats van de videoschermen aan het vliegtuigplafond heeft ons toestel voor iedere passagier een eigen scherm, gemonteerd in de stoel ervoor. De techniek staat voor niks. Het schermpje biedt behalve speelfilms ook tv-programma's (de Love Boat), spelletjes en de bekende vluchtgegevens. De meeste tijd ben ik in gesprek met reisgenote Ine die naast mij zit. In gesprek verstrijkt de tijd snel en voordat we er erg in hebben, zet het vliegtuig de daling in naar het vliegveld van Bamako waar we omstreeks elf uur 's avonds landen.

Mali is één van de warmste landen ter wereld. Ik heb me van te voren dan ook geen enkele illusie gemaakt over de temperatuur: het zal er warmer dan warm zijn. Eenmaal op de betonnen vlakte van Bamako Airport blijkt dat nog wel mee te vallen. Ik schat dat het zo'n 25 graden is.

In het drukke stationsgebouwtje sluiten we geduldig aan achter de reeds lange rij. Er zijn allerlei formulieren in te vullen en paspoorten worden zonder uitzondering aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Dat kost natuurlijk tijd.

Buiten, op het onverharde plein voor het vliegveld, is het ondanks het late uur een drukte van belang. Kruiers verdringen zich om hun diensten aan te bieden, taxichauffeurs bieden tegen elkaar en tegen toekomstige passagiers op met de beste prijzen, opgewonden vaders, moeders, ooms en tantes zwaaien hun familieleden uit en toe. Temidden van al het gewoel staat één westerse vrouw op haar gemak te wachten. Het is onze reisbegeleidster, Georgette. Madame Tranquille is - zo horen we later - haar bijnaam. Vanaf de eerste kennismaking maakt ze die al waar. Enkele helpers nemen de bagage over en stouwen die op het dak van een busje, dat aan de rand van het plein naast een paar bomen geparkeerd staat.

Door een stoffig Bamako rijden we naar ons overnachtingsadres Hotel des Colibris, gelegen in een van de sjiekere buitenwijken. Het hotel is eigenlijk een dorp op zich, een hoofdgebouw omgeven door allerlei bijgebouwen. Na de verwelkoming kunnen we van ons geld af - dat wil zeggen, terwijl de hoteleigenaar drankjes haalt, maken de geldwisselaars hun opwachting. De tafel waar zij kantoor houden, ligt vol met stapels geld. Een paar honderd euro leveren een enorme stapel francbiljetten op. Ik weet niet waar ik alle biljetten moet laten. Ik verdeel ze zo goed en kwaad als dat gaat over m'n bagage. We overnachten in de bijgebouwen, bungalows. Ik deel er één met Pieter, boer uit Friesland. De vakantieboer noemen zijn collega's hem, vanwege de verre reizen die hij maakt. Ook hij vindt dat de ventilator in onze kamer maar het best op volle kracht kan blazen. Hij lijkt me een prima kamergenoot, een eerste indruk die tijdens de rest van de reis ruimschoots wordt bevestigd. Lees verder ...