HetMagazijn

ReisMagazijn > De Hebriden: The Man with One Arm

De reis

Vooraf | Het doedelzaktoernooi | Naar Skye | Het eiland rond | De MacLeod's Tables in de Quirang |
Een ongeluk zit in een klein steentje ... eh, hoekje | We ronden Loch Plockrapool |
Over Lewis en Harris | Leverburgh | Een tropisch eiland in de Noordatlantische Oceaan |
Tarbert | De moorlands van Scalpay | Terugreis

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Over Lewis en Harris

Dag zeven, vrijdag 16 augustus 2002. Om acht uur staan we op. De zon schijnt, witte wolken drijven langs een blauwe hemel. Het is alweer een mooie dag op de Outer Hebrides. Ondanks een enkele regenbui is er van alle onheilsvoorspellingen over het vreselijke weer op de eilanden nog niets uitgekomen. Gelukkig maar!

Na het ontbijt pakken we onze spullen bij elkaar voor een rondrit over Lewis, waartoe Willie ons uitnodigde. Erg aardig van hem. Hij had wel door dat van onze meer inspannende wandelingen weinig zou komen. Met één arm kan je best lopen, maar in dit ruige terrein heb je wél twee handen nodig voor houvast.

Zo rijden we dus over stille wegen, eerst naar Tarbert en dan over Lewis naar het noorden. Lewis heeft een heel ander landschap dan Harris. Weg zijn de kale rotsen en meertjes; even ten noorden van Tarbert komen we in een bergachtig landschap met hoge pieken. Op hellingen en hoogvlaktes zijn uitgestrekte naaldbossen aangepland. Die aanplant is niet overal even goed gelukt; her en der zien we hele stukken dor geboomte, aangetast door de groene vlieg, volgens Willie een funest beestje voor de hier geplante sparren.

Overal zien we ondiepe geulen in het landschap. Hier wordt nog op de ouderwetse manier turf gestoken.

In het noorden van Lewis liggen de Callanish Stones, een neolitische stenencirkel à la Stonehenge. De cirkel dateert uit 2900 tot 2600 v.C. Het is niet helemaal zeker of er daarvoor ook al bouwwerken op deze plaats waren. De betekenis van de steencirkel is, als bij zoveel monumenten uit de Oudheid waarvan alleen de stenen over zijn, onduidelijk. Was het een plek van aanbidding, een astronomische kalender, een begraafplaats? Ideeën genoeg, maar bewijzen ontbreken ...

Ondanks een bezoekerscentrum annex souvenirswinkeltje heeft het prehistorische moment iets geheimzinnigs en indrukwekkends. Maar als even later een bus met dagjesmensen arriveert en we niet meer op ons eentje tussen de stenen kunnen dwalen, is die sfeer snel verdwenen.

Koffie-met-taart in de Tea and Craftshop en nog een kort wandelingetje door een nabijgelegen dorpje. Op de terugweg komt Willie, die even een boodschap deed, ons al tegemoet. Hoe hij ons zo snel kon vinden? "I just asked for the man with one arm", zegt hij. "Everybody here knows you!".

Nog een stukje noordelijker ligt een broch, een ingenieus gebouwde versterkte vesting uit de IJzertijd. Het is een ronde toren, waarbij de muur bestaat uit twee concentrische wanden van natuursteen, die meer dan tien meter hoog zijn. Onze broch heeft een ronde binnenplaats, omgeven door een muur die gezien zijn ouderdom nog in een wonderlijk goede staat verkeert. De muren zijn opgebouwd uit natuursteen, zonder gebruik te maken van cement of klei.

Van alle brochs zijn alleen de stenen overgebleven. Over hoe de binnenkant van de broch er 2000 jaar geleden heeft uitgezien bestaan vele theorieën, maar niemand weet er echt het fijne van. Ook is niet duidelijk waar zij precies toe dienden. Waren het versterkingen, agrarische nederzettingen of kastelen van lokale landeigenaren? Het is in ieder geval opvallend dat er bij bijna geen enkele broch tekenen van geweld of strijd zijn gevonden.

Het is bijzonder om te zien hoe ingenieus het gebouw in elkaar steekt. We nemen er dan ook ruim de tijd voor. Willie haalt gevaarlijke toeren uit in het door de tand des tijds aangetaste bouwwerk. "You stubborn Scotsman", roept Marjan uit, als de 78-jarige vol bravoure op een wankel stenen muurtje balanceert. Willie lacht onze bezorgdheid weg. "As long as you don't tell Ina", zegt hij vrolijk.

Een rustige rit voert ons terug naar Scadabay. Onderweg komen we dankzij Willie's verhalen veel te weten over het leven op de Hebriden. In Hillhead brengen we met Willie, Ina en kat een laatste gezellige avond door. Voor het slapen gaan pakken we onze spullen voor het vertrek morgenochtend naar Leverburgh. Lees verder ...