HetMagazijn

ReisMagazijn > Lapland: Een wandeltocht door Indre Troms

De reis

Vooraf | 1. Treinreis naar het hoge noorden, deel een | 2. Treinreis naar het hoge noorden, deel twee
3. Treinreis naar het hoge noorden, deel drie | 4. Met de bus naar Skibotn
5. Langs het Kilpisjävri en het Galdajävri naar de Galdahytta | 6. Door het Galdajävri-dal naar de Gappohytta
7. Over de Njärrejakka en door het Isdalen naar de Rostahyttene
8. Over de Rostaelva naar de Daertahytta in het Øvre Dividal Nasjonalpark
9. Over het Jerta-gebergte naar het Dividalen
10. Dividalen | 11. Door het Anjavasdalen naar de Vuomahytta | 12. Door onherbergzame streken naar de Gaskashytta
13. Door de berkenbossen van de Lifjellet naar de sledehondenman van Innset
14. Langs het Lappenkamp naar de Lappejordhytta | 15. Rustdag bij het Torneträsk
16. Naar het treinstation van Björkliden | 17. Thuisreis | Nawoord

Eerste pagina van deze reis | De foto's

16. Naar het treinstation van Björkliden

Zaterdag 5 september 1992. Om zes uur op. Het is niet erg koud, maar het heeft vannacht wel gesneeuwd. Een bijzonder gezicht is het, die combinatie van felle herfstkleuren en bloemen met het dunne laagje witte poedersneeuw op de bodem. Ook de bergtoppen rondom het meer zijn met witte hoeden getooid, hetgeen het landschap een heel ander aanzicht geeft dan gisteren. Er wordt dan ook weer heel wat afgefotografeerd.

Een snelle, steile afdaling door de besneeuwde berkenbossen en langs een prachtig blauwgroen meer. Wat lager op de helling is de sneeuw al weer verdwenen en loopt de temperatuur op. Bij de eerste de beste stop gaan jassen en truien uit.

Door uitgestrekte, af en toe drassige berkenbossen voert het pad, dan weer hoog langs de helling, dan weer vlak langs het water van het Torneträsk. er is hier een weelderige ondergroei van planten, die wij nog niet eerder zagen op deze tocht. Jammer dat er weer zoveel haast gemaakt wordt. Vooral Marjan heeft daar nu, en ook de vorige dagen, moeite mee -e n terecht. We zijn hier niet voor de sport maar om te genieten van èn de wandeling èn de natuur.

Omdat we ons dicht bij de bewoonde wereld bevinden, is het drassige gebied overvloedig van loopplanken voorzien. Wat verderop merken we dat deze planken niet alleen in moerassen maar ook over rotsblok-hellingen gebruikt kunnen worden. Het wordt ons vandaag wel erg makkelijk gemaakt!

Regelmatig hebben we uitzicht op het grote meer. Na het oversteken van de brug over de Njuoraeatnu-rivier is het nog slechts twee kilometer naar de autoweg.

In het laatste berkenbos voor de weg houden we nog een korte stop, de laatste van onze tocht. Daarna volgt een wandeling van een uur over de weinig bereden tweebaans asfaltweg naar Björkliden. Het dorp dankt zijn naam aan de berkenbomen, die zich in de kalkrijke bodem uitstekend thuis voelen. Op het kleine station is een supermarkt gevestigd. We komen net op tijd aan om nog wat inkopen te doen voor de middagsluiting. Zo ontdekken we uiteindelijk toch nog iets goeds aan het hoge looptempo van vanochtend ...

Marjan en ik houden ons wat op de achtergrond bij het inkopen doen. Sommige reisgenoten overdrijven het inslaan van koek en snoep - het lijkt wel alsof we onderweg bijna verhongerden. En dat was toch echt niet zo. Ik zie dat Oncko zich ergert. Hij is echter wijs genoeg om zijn mond te houden. Ook wij doen er het zwijgen toe.

Een overdekte stalling wordt al gauw wat koud. Alexander ontdekt aan de achterzijde van het stationsgebouw een verwarmde wachtruimte annex postkantoor. Daar nemen we rustig de tijd om van onze broodjes kaas en de filmjolk, een soort dunne yoghurt, te genieten. Het is ook een prima ruimte - want verder leeg - om ons om te kleden voor de treinreis.

Magteld reist net als heen op eigen gelegenheid. Haar trein van 13 uur 13 (what's in a number!) rijdt vandaag echter niet. Al na een kwartier komt echter een vervangende bus voorrijden - service, hoor. De buschauffeur komt speciaal op ons af om te vragen of er iemand meewil naar Narvik. Hij heeft een wat schreeuwerige manier van doen. Eerst denken we dat we uit de wachtruimte worden gegooid! Maar nee dus, al snel komen we er achter dat het goedbedoeld is.

Na het vertrek van Magteld moeten we nog ruim een uur op onze trein wachten. Gedurende deze tijd druppelen er nog wat andere passagiers de wachtruimte binnen. En als de trein het station binnenrijdt, staat het perron aardig vol. Wie had dat gedacht van dit kleine stille stationnetje.

Gelukkig hebben wij gereserveerde plaatsen. Tot Kiruna zijn dat zitplaatsen. Daar stappen we, in een sneeuwjacht, over in een slaapcoupé. Ondanks het slechte weer genieten we opnieuw van het mooie landschap, net als op de heenreis. Oncko, Alexander en Gabriëlle gaan als eerste 'ploeg' naar de restauratie; Marjan en ik volgen een uurtje later. We genieten van de koffie en de pannekoekjes met aardbeien en slagroom, terwijl we in snelle vaart naar het zuiden rijden. Met z'n tweeën hebben we heel wat na te praten over deze reis.

Tijdens ons verblijf in het restauratierijtuig heeft een spoorwegdame onze coupé omgetoverd in een slaapkamer met zes bedden. Het duurt niet lang of we gaan onder zeil. Lees verder ...