HetMagazijn

ReisMagazijn > Lapland: Een wandeltocht door Indre Troms

De reis

Vooraf | 1. Treinreis naar het hoge noorden, deel een | 2. Treinreis naar het hoge noorden, deel twee
3. Treinreis naar het hoge noorden, deel drie | 4. Met de bus naar Skibotn
5. Langs het Kilpisjävri en het Galdajävri naar de Galdahytta | 6. Door het Galdajävri-dal naar de Gappohytta
7. Over de Njärrejakka en door het Isdalen naar de Rostahyttene
8. Over de Rostaelva naar de Daertahytta in het Øvre Dividal Nasjonalpark
9. Over het Jerta-gebergte naar het Dividalen
10. Dividalen | 11. Door het Anjavasdalen naar de Vuomahytta | 12. Door onherbergzame streken naar de Gaskashytta
13. Door de berkenbossen van de Lifjellet naar de sledehondenman van Innset
14. Langs het Lappenkamp naar de Lappejordhytta | 15. Rustdag bij het Torneträsk
16. Naar het treinstation van Björkliden | 17. Thuisreis | Nawoord

Eerste pagina van deze reis | De foto's

15. Rustdag bij het Torneträsk

Vrijdag 4 september 1994. We slapen het klokje rond. 's Ochtends maak ik een wandeling rond de hut. Het is halfbewolkt weer. Af en toe schijnt de zon maar er staat een gure wind. Je kunt merken dat de herfst al bijna verstreken is. Zo gaat dat hier met de jaargetijden: een lange winter, een kort voorjaar en een zomer en herfst die slechts twee, drie weken duren.

Ook hier is het landschap weer prachtig. Ik fotografeer naar hartelust. De hut bevindt zich op een rotsige heuvel aan het noordeinde van het reusachtige meer Torneträsk. Naar het oosten strekt het indrukwekkende Indre Troms gebergte zich uit. Aan de overkant, in Zweden, zien we de toppen van het gebergte waar de spoorlijn van Kiruna naar Narvik doorheen loopt. We bevinden ons nu op het 'eindpunt' van de tocht, dat we vanuit de trein in Björkliden dachten te zien. 't Lijkt wel maanden geleden trouwens, die treinreis!

Op onze heuvel groeit een open berkenbos, rood en bruin verkleurd. De bomen beginnen hier hun bladeren al te verliezen. De ondergroei bestaat uit grote pollen gras, veel heide en struikgewas. En overal bloemen, iets wat wij niet zo kennen in de herfst in onze Nederlandse natuur.

Marjan en Oncko zagen met Magtelds zakmes - het enige waar een zaagje aan zit - het slot van de schuur door. Dat konden we gisteren met geen mogelijkheid open krijgen. Nu de laatste houtblokken in de hut verstookt zijn en de temperatuur in de namiddag zakt tot rond het vriespunt, wordt het wel tijd dat we bij de houtvoorraad kunnen.

Water halen gaat hier via een tap. Water halen uit een rivier of meer zou vanaf deze plek uren vergen. Ik moet er niet aan denken zo'n afdaling (en klimtocht terug) te maken met mijn, nu stijve, knie. De rustdag komt mij wat de blessure betreft heel goed uit! Ik ben overigens lang niet de enige met mankementen. Ook andere reisgenoten hebben het over blaren, rugpijn en pijn in de gewrichten. Oncko is zelfs aan deze tocht begonnen met een enkelblessure, waar hij volgens mij best wel eens last van heeft gehad. Jammer toch dat we als groep niet de rust konden opbrengen om de tocht in een wat minder geforceerd tempo te lopen ...

Onvoorstelbaar dat de tocht er al weer bijna opzit trouwens. Nog maar één korte wandeldag naar Björkliden morgen. Over 24 uur zitten we alweer in de trein op weg naar huis. Ik moet er nog maar niet te veel aan denken.

Na een relaxte dag van wandelen en lezen en een maaltijd met rijst, nasi, hamburgers en bonen ga ik om negen uur naar bed. Lees verder ...