HetMagazijn

ReisMagazijn > Lapland: Een wandeltocht door Indre Troms

De reis

Vooraf | 1. Treinreis naar het hoge noorden, deel een | 2. Treinreis naar het hoge noorden, deel twee
3. Treinreis naar het hoge noorden, deel drie | 4. Met de bus naar Skibotn
5. Langs het Kilpisjävri en het Galdajävri naar de Galdahytta | 6. Door het Galdajävri-dal naar de Gappohytta
7. Over de Njärrejakka en door het Isdalen naar de Rostahyttene
8. Over de Rostaelva naar de Daertahytta in het Øvre Dividal Nasjonalpark
9. Over het Jerta-gebergte naar het Dividalen
10. Dividalen | 11. Door het Anjavasdalen naar de Vuomahytta | 12. Door onherbergzame streken naar de Gaskashytta
13. Door de berkenbossen van de Lifjellet naar de sledehondenman van Innset
14. Langs het Lappenkamp naar de Lappejordhytta | 15. Rustdag bij het Torneträsk
16. Naar het treinstation van Björkliden | 17. Thuisreis | Nawoord

Eerste pagina van deze reis | De foto's

13. Door de berkenbossen van de Lifjellet naar de sledehondenman van Innset

Woensdag 2 september 1992. Om acht uur gaan we op weg. De zon, aan een wolkenloze hemel, houdt zich voor ons nog verborgen achter de hoge Lifjellet. We lopen langs de oever van het meer door de uitgestrekte moerassen en berkenbossen aan de voet van het grote massief, waarvan de hoogste toppen bijna de 1100 meter halen.

In de open velden met wollegras liggen planken om de drassigste stukken te overbruggen. Op de kronkelige bospaden is dat niet mogelijk en moeten we ons maar zien te redden, struikelend in de modder en over verraderlijke boomwortels en stenen. Hoogteverschillen zijn er nauwelijks maar het lastige terrein vraagt wel het nodige van mijn knie.

Na een stuk vlak langs het water van het Altevatn bereiken we de brug over de Koievasselva en kijken uit op de uitgestrekte moerasdelta. De brug, twee houten vlonders over de rivier, ligt halverwege onze etappe van vandaag. Lunchpauze. Dan volgt het laatste stuk van de moerasroute. Omzichtig zoeken we het makkelijkste, meest droge, pad door de vlakte naar de weg die we een uur later bereiken. Een mooi punt om eens droge sokken aan te trekken! Zeker voor Marjan, bij wie een naadje op de schoen heeft losgelaten waardoor het water zo naar binnen sijpelt.

Via het vakantiedorp aan de noordwestpunt van het meer wandelen we over de weg naar de stuwdam. Zoals Oncko ons al voorzichtig voorbereidde, is het café gesloten.

Het is een lange wandeling over de stille gravelweg die omlaag slingert naar Innset. Hier en daar staat een houten huis, half verscholen in het struikgewas. Halverwege komt Björn Klauer, de sledehondenman waar we overnachten, ons met de auto tegemoet. Onze rugzakken mogen meeliften. De laatste drie kilometer zonder rugzak is het alsof we over de weg zwéven!

Oncko vertelde ons eerder dat de sledehondenman nauwelijks Duits spreekt. Weer één van zijn beruchte practical jokes - hoe hebben we dat nu toch kunnen geloven!? Klauer is natuurlijk een Duitse naam en Björn komt gewoon uit Duitsland!

Björn Klauer bewoont een mooi houten huis met een groot stuk land aan de oever van de Aldesjakka, ten westen van het kleine dorpje Innset in het Osterdalen. Hij leeft van het toerisme. 's Zomers zijn dat de overnachtingen van wandelaars en 's winters de tochten met hondensleeën die hij in de omgeving organiseert.

De halfwilde huskies grommen en blaffen ons vanuit hun hokken bij de rivier toe. Ze nodigen niet uit tot naderbijkomen. Wij overnachten in een huisje naast zijn woning dat we delen met een gezinnetje, ook op vakantie. Het huisje is van alle gemakken voorzien. Elektrisch licht, centrale verwarming en ... warm water. Het is heerlijk om na een week weer eens lekker te kunnen douchen! Goed voor mijn knie ook.

We eten spaghetti met vismix. Oncko, die hier weer over zijn geheimzinnige zwarte tas kan beschikken, trakteert op koek en een lekker stuk kaas.

Op tijd naar bed. Morgen lopen we de langste etappe van de tocht. Lees verder ...