HetMagazijn

ReisMagazijn > Lapland: Een wandeltocht door Indre Troms

De reis

Vooraf | 1. Treinreis naar het hoge noorden, deel een | 2. Treinreis naar het hoge noorden, deel twee
3. Treinreis naar het hoge noorden, deel drie | 4. Met de bus naar Skibotn
5. Langs het Kilpisjävri en het Galdajävri naar de Galdahytta | 6. Door het Galdajävri-dal naar de Gappohytta
7. Over de Njärrejakka en door het Isdalen naar de Rostahyttene
8. Over de Rostaelva naar de Daertahytta in het Øvre Dividal Nasjonalpark
9. Over het Jerta-gebergte naar het Dividalen
10. Dividalen | 11. Door het Anjavasdalen naar de Vuomahytta | 12. Door onherbergzame streken naar de Gaskashytta
13. Door de berkenbossen van de Lifjellet naar de sledehondenman van Innset
14. Langs het Lappenkamp naar de Lappejordhytta | 15. Rustdag bij het Torneträsk
16. Naar het treinstation van Björkliden | 17. Thuisreis | Nawoord

Eerste pagina van deze reis | De foto's

11. Door het Anjavasdalen naar de Vuomahytta

Maandag 31 augustus 1992. Een prachtige zonnige dag. We vertrekken vrij laat en behalve de zon voel ik gelijk m'n knieën, verwend als ze zijn door een dag nietsdoen.

Oncko waarschuwde voor natte struiken; wij hebben dus allemaal de regenbroek aan. Het blijkt overbodig. Tegen de tijd dat wij na het dennenbos - het eerste naaldbomenbos op onze tocht - op de helling onder in het dal bij de rivier tussen het gewraakte struikgewas lopen, zijn de takken allang droog. Onze benen zijn echter drijfnat van het zweten in de plastic regenkleding ...

Het dennenbos ademt een bijzondere, geheimzinnige, sfeer. De hoge donkere bomen staan op een vrij steile helling, die bezaaid is met enorme rotsblokken. Onder de bomen groeit vrijwel niets waardoor de rotsen, grotendeels overdekt met vele soorten mossen, des te beter uitkomen.

Langs de rivier de Divielva is het bijzonder drassig maar wel weer heel mooi dankzij de weelderige begroeiing van het bos, met distels, wingerd, goudgele boterbloemen, geraniums, varens, bosbessen en paddestoelen, te veel om op te noemen. Berken, wilgen en dennen groeien hier door elkaar heen. De flora is ongelooflijk gevarieerd voor deze noordelijke streek, zo ver boven de poolcirkel.

In het dichte struikgewas is het even zoeken naar het juiste pad naar de hangbrug. Aan de overzijde van de rustige Anjavasselva gaat het pad weer steil omhoog, nu langs de zuidhelling van het Anjavasdalen. In de prachtige bossen groeit een overvloed aan paddestoelen en bosbessen. We kunnen de verleiding niet weerstaan en doen ons tegoed aan de bessen. Tevens slaan we nog een maaltje boleten in voor vanavond. De paddestoelen hebben een enigszins winderig effect, zo blijkt deze morgen, maar ze smaken heerlijk - en daar gaat het ons om.

Nu we wat hoger op de helling komen, dunt het bos - ook hier met prachtige herstkleuren getooid - wat uit. Tussen de bomen door genieten we van uitzichten op de andere kant van het dal. Aan de overzijde van de door de Anjavasselva uitgesleten diepe kloof komen we opnieuw in een berkenbos. De Anjavasselva is hier weer een wilde bergrivier. Geleidelijk aan verdwijnen de bomen en verandert het landschap in bergweide en uiteindelijk in kale rotsen, de toppen van het Njunis-massief.

Op een gegeven moment horen we een steeds harder wordend geruis. Wat dichter naar de afgrond toelopend, ontdekken we twee imposante watervallen in de Anjavasselva, vlak achter elkaar. In een nevel van witte druppels spat het wilde water op de rotsen van de lager gelegen rivierbedding. Een schitterend gezicht.

Het nu volgende traject ziet er wat vreemd uit, vind ik. Een helling met wat verspreid staande berken, daartussen rietlanden en hoog gras met de bekende wollige pluizen. Het is voor het eerst dat ik een moerasgebied op een helling zie. Het is er zeer drassig, maar gelukkig liggen op de moeilijkste stukken lange planken. Die planken hebben een tweeledig doel. Aan de ene kant maken ze het ons mogelijk het gebied met droge voeten door te trekken; aan de andere kant beschermen ze de kwetsbare natuur.

Bij een tweede brug, ditmaal over de Vuomajakka die iets verder opgaat in de Anjavasselva, houden we een wat langere lunchpauze. De Vuomajakka ontspringt bij de meren aan de noordkant waarvan de Vuomahytta, ons einddoel voor vandaag, ligt.

Verder gaat de tocht, over de prachtige zuidhelling van het Anjavasdalen. Door berkenbossen, hoog opgaand struikgewas, schitterend gekleurde heideveldjes en zompige graslanden volgen we het pad, evenwijdig aan de Anjavasselva die wij, diep beneden ons, horen ruisen. Het pad kronkelt en gaat regelmatig een flink stuk omhoog en omlaag. Over de zeven kilometer op de kaart doen we, zonder rustpauzes, meer dan twee uur.

Zeker na de rustdag is dit alweer een behoorlijk inspannende lange etappe. Marjan en ik vinden het toch zo jammer dat er zo weinig wordt gestopt. En zonder reden, want we zijn toch immers altijd vroeg genoeg bij de hut aangekomen!? Helaas zijn wij de enigen in de groep die er zo over denken. Jammer, het gejaag (in onze ogen) bederft een stuk van het wandelplezier en maakt de tocht ook vermoeiender dan nodig. Ik betrap me er gedurende de dagetappe op dat ik 'aan het aftellen' sla ...

Vlak voor een splitsing van paden wordt eindelijk weer even rust gehouden. Marjan heeft op eigen houtje een stukje terug gerust en loopt nu door, een beetje moe en een beetje geërgerd. Het is niet zo ver meer naar de Vuomahytta.

Bij de splitsing van paden slaan we links af, het licht stijgende pad in dat ons uit het Anjavasdalen rond de noordflank van de Blafjellet (1032 meter) naar de vijf kilometer verderop aan het Vuomajävri gelegen hut voert. In een uur volbrengen we dit traject, de overgang tussen het berkenbos in de vallei en een heuvelig en rotsachtig gebied met gras en heide. Het weer wordt nu wat minder. De zon, die de hele dag scheen, laat ons nu in de steek en verdwijnt achter grijze wolkenflarden. Het is net of met de omgeving ook het klimaat grimmiger wordt. De jassen gaan aan. Om vier uur 's middags bereiken we de Vuomahytta.

Verbaasd constateer ik dat Marjan er nog niet is. Wat kan er verkeerd gegaan zijn!? Het enige dat we kunnen bedenken is dat ze bij de splitsing in het Anjavasdalen het verkeerde pad heeft genomen.

Heel ongerust graai ik snel wat spullen bij elkaar en loop, zo snel ik kan, het pad terug om naar haar te gaan zoeken. Allerlei gruwelijke opties spoken door mijn hoofd. Marjan verdwaald, misschien in paniek, in een onherbergzaam deel van het Anjavasdalen; een ongeluk, een val in de rivier ... Hoe ver is ze inmiddels al wel niet afgedwaald!? In deze uitgestrekte wildernis stelt een mens niet zo heel veel voor, bedenk ik mij, voorthollend over het pad naar de vallei, terwijl de adrenaline door mijn lijf stroomt.

Gelukkig loopt het allemaal zo'n vaart niet. Marjan is nu eenmaal niet iemand die zomaar in zeven sloten tegelijk loopt. Ze heeft inderdaad het verkeerde pad gekozen maar na een tijdje zelf al geconcludeerd dat ze niet goed op de goede weg zat. Na een paar kilometer snelwandelen en een hoop spanning zie ik haar tot mijn onuitsprekelijke opluchting heel in de verte aankomen.

Ook de reisgenoten zijn opgelucht dat er niets gebeurd is. Samen met Oncko en Alexander, die mij op enige afstand volgen en via de verrekijker getuige zijn van onze hereniging, wandelen we naar de Vuomahytta.

Eten gaat er nu wel in. Het laatste voedselpakket uit mijn rugzak wordt aangebroken: macaroni met sardientjes en groentemix, natuurlijk aangevuld met de vanmiddag geplukte boleten.

Tijdens de maaltijd begint het buiten te waaien en te regenen. De wind rimpelt en kleurt het mooie meer voor de hut groen, blauw en grijs, terwijl de met sneeuwvelden overdekte bergen die het water omringen langzaam in een dichte nevel verdwijnen. Het Vuomajärvi verandert in een mum van tijd van een lieflijk meer, omgeven door prachtig verkleurde heidevelden, in een woelige watervlakte temidden van een onherbergzaam bergland.

Na het eten moeten we er toch nog even op uit om water te halen en om ons te wassen. Een koude geschiedenis. Terug in de hut doe ik met Marjan de afwas. Daarna worden de ervaringen van deze enerverende dag opgetekend in m'n verslag, terwijl het buiten donker wordt en de wind om de hut giert. Lees verder ...