HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park

Twaalfde dag, maandag 3 september 1990. De laatste etappe van de Wicklow Way en onze laatste wandeling met Theo en Anja. Het is vandaag weer prachtig weer. Wat dat betreft hebben we toch wel geboft; het is bijna de gehele wandeltocht droog geweest, met enkele dagen met stralende zonneschijn als extra bonus. 't Valt me niks tegen voor het begin van de Ierse herfst!

Na een stevig fruitontbijt in Corner House rijden we naar het beginpunt, de parkeerplaats bij Curtlestown Wood. Over een bospad zigzaggen we omhoog naar de vallei van de Glencullen River, die we bereiken via de pas tussen de 555 meter hoge Prince Williams Seat en de 200 meter lagere Ravens Rock. Mooie uitzichten op het gebied waar we gisteren wandelden.

Na de met heide begroeide helling van Prince Williams Seat komen we in Glencullen State Forest op een brede bosweg. Hier en daar zijn open plekken in het bos met mooie uitzichten op de kustvlakte.

Het pad buigt naar links, de Glencullen Vallei in. Een lange bosweg voert ons bovenlangs de vallei naar een smalle boreen, die vrij steil afdaalt naar een paar boerderijen en Boranaltry Bridge, over de Glencullen River. Een groot deel van deze afdaling worden we begeleid door het vervaarlijke geblaf van twee honden.

Van daar is het nog maar een klein stukje naar de asfaltweg die door de vallei loopt. Aan de bushaltes zien we dat deze streek al tot het verzorgingsgebied van Dublins' stadsbus behoort. Na een kort stukje over asfalt klimmen we weer omhoog, langs een helling met varens, jonge dennenaanplant en gaspeldoorns. Het kost wat moeite om hier de juiste route te vinden. Verder omhoog gaat de tocht, naar de pas tussen Tibradden Mountain en Fairy Castle Mountain, waar we een pauze houden.

Het weer is vrij snel omgeslagen. Vertrokken we met stralend weer, nu dreigen zwarte regenwolken vanuit het noorden. Ook de wind is flink aangewakkerd. We bevinden ons hier in een kaal gebied met niets dan grasland om ons heen. Vanaf onze rustplaats hebben we een indrukwekkend uitzicht over Dublin, dat achter deze bergrug in de diepte ligt.

Verder gaat de tocht, terwijl de eerste regendruppels vallen. Ons doel is de 460 meter hoge top van Fairy Castle Mountain. In dit kale gebied is het maar moeilijk oriënteren. Op de bergtop worden we overvallen door een, gelukkig kortstondige, regenbui. Vanaf dit punt raken we het spoor bijster. Alhoewel we vrij zeker zijn dat we globaal in de goede richting lopen, kunnen we de herkenningspunten op de kaart niet terugvinden in het landschap.

Gelukkig komt Roland ons, terwijl we over een slingerende bosweg afdalen naar Dublin door het Kilmashoge Forest, met de bus tegemoet. Ook hij is het spoor een beetje bijster. We spreken af de lunchpauze op een kruising verderop in het bos te houden.

Terwijl ik een lens van mijn kamera verwissel, ontdekken anderen die een stukje vooruitlopen een hert aan de rand van een open plek in het bos. Jammer dat ik dat nu net weer mis. Er worden de nodige opmerkingen gemaakt over mijn (kennelijk niet al te hoog ingeschatte) kwaliteiten als 'persfotograaf' ...

Ook na de lunch blijkt het een probleem de goede route weer op te pikken. Enkele uren dolen we eigenlijk maar wat rond, ruwweg de goede richting aanhoudend. Na een stop bij het Marlay Hotel komen we weer op de juiste weg. We wandelen verder de helling af langs de uitgestrekte terreinen van Garda Siochana Golf Course tot we College Road bereiken. Dat is een naam die we in The Complete Wicklow Way kunnen terugvinden. Een kwartiertje lopen langs deze vrij drukke autoweg brengt ons naar de ingang van Marlay Park, waar het eindpunt van de wandeltocht zich bevindt.

Na nog meer golfterreinen en een meertje bereiken we Marlay House en het eindpunt van de Wicklow Way. Een historisch moment, dat uitgebreid wordt vastgelegd op foto en dia. Plechtig worden, na aankomst van de andere reisgenoten, door Roland oorkondes uitgereikt waarin onze 'prestatie' geboekstaafd is.

In twee groepen rijden we terug naar Enniskerry voor het diner bij Poppy's, waar het ons gisteren ondanks de vroege sluiting goed beviel. Na het eten worden in een van de vele pubs van Enniskerry afspraken voor het dagje Dublin, morgen, gemaakt. Marjan en ik besluiten op eigen gelegenheid te gaan, met het openbaar vervoer.

Na nog een paar drankjes begeven we ons richting Corner House, naar bed. De Wicklow Way zit er op!
Lees verder ...