HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Een wandeling door Powerscourt

Elfde dag, zondag 2 september 1990. Een prima verzorgd ontbijt in Corner House, in een met veel tierelantijntjes versierde eetkamer. Om negen uur gaan Marjan en ik op weg naar de Powerscourt Gardens. Het is stralend weer; één van de mooiste dagen tot nu toe.

Het landgoed ligt op loopafstand, op ongeveer twee kilometer van het centrum van Enniskerry. Voorbij de monumentale toegangspoort wandelen we over een brede oprijlaan onder de schaduw van statige oude bomen naar het landhuis. Powerscourt Estate is een prachtig aangelegd landgoed dat dateert uit de eerste helft van de achttiende eeuw. Het grote landhuis, dat het centrum van het landgoed vormt, is helaas in 1974 door brand verwoest.

We lopen erlangs. De ruïne ligt er nog net zo bij als na het vertrek van de brandweer, zestien jaar geleden. De kosten om het huis weer in de oude staat te herstellen zouden te hoog zijn, horen we. Achter het huis bevindt zich de ingang tot de tuinen en, natuurlijk onvermijdelijk, de souvenirswinkel en het restaurant.

De tuinen zijn prachtig aangelegd. We wandelen langs prachtige rozenperken en uitbundig bloeiende vaste-plantenborders naar de Dolphin Pond, omgeven met bamboebosjes en verschillende bijzondere boomsoorten.

Een klein stukje verderop komen we bij de dierenbegraafplaats. 't Is verbazingwekkend te zien waar echte dierenliefhebbers toe in staat zijn ... Op het kleine kerkhofje liggen de meest uiteenlopende dieren begraven, van marmotten tot paarden. De opschriften van de stenen zijn aandoenlijk.

Langs de grote centrale vijver Triton Lake wandelen we langs zonovergoten borders en grasvelden naar het oude landhuis. In een nog wel toegankelijke zijvleugel wordt op dit moment een tentoonstelling gehouden over het Paleis 't Loo. We lopen er even doorheen. Het is grappig zulke bekende beelden zo ver van Apeldoorn te zien.

Vanaf het bordes voor het huis hebben we het al van reisgidsen bekende, maar daarom niet minder mooie uitzicht op de tuinen, Triton Lake en de Great Sugar Loaf Mountain daarachter.

De beklimming van de Great Sugar Loaf

Na onze rondgang komen we weer uit bij het restaurant waar we onder het genot van thee en gebak wachten op onze lift naar de Great Sugar Loaf Mountain. Om half een staat het busje klaar en samen met Theo, Annie en Anja gaan we op stap. De car boot sale waar Roland eerst nog langs wil rijden, blijkt er vandaag niet te zijn. Dat betekent dus wat meer tijd voor de beklimming van de Sugar Loaf. Hij zet ons af bij een parkeerplaats, een kleine kilometer ten Zuidwesten van de berg.

We zijn niet de enigen die op deze mooie dag de klim naar de top maken. Op onze weg omhoog worden we begeleid door verschillende mensen, zelfs door gezinnen met kinderen, die op deze prachtige dag een sportief uitstapje maken.

Het laatste stuk naar de top is behoorlijk steil, in tegenstelling tot de makkelijke aanlooproute. Over rotsen en zand klauteren we naar boven waar onze inspanning beloond wordt met een onvergelijkelijk uitzicht vanaf de 501 meter hoge top. Djouce is duidelijk zichtbaar net als Bray en Greystones aan de grillige kustlijn. Zelfs het grote Reservoir bij Roundwood kunnen we in de verte nog ontwaren. Beneden ons is een groepje parasailers bezig met hun hobby. Wat een verschil, dit uitzicht, met bijvoorbeeld gisteren vanaf Djouce. Dit heldere weer 'makes all the difference'!

Na een half uurtje genieten (en wat eten) gaan we weer omlaag. Langs de andere zijde van de berg, waar het pad al na een honderd meter ophoudt, lopen we door heide en varens via schapepaadjes naar een voetbalveld, 400 m in de diepte. Vandaar kunnen we de weg weer bereiken. Langs enkele huizen komen we op een parkeerplaats langs een weg. De huizen er omheen vormen het plaatsje Kilmacanoge. De aanwezige bar is helaas net dicht maar de kruidenier, even verderop, is open. Het daar gekochte voedsel eten we op aan de houten picnictafels voor het barretje.

Het strand van Bray

Gezien de tijd en ook wel een beetje vanwege de warmte zien we af van de wandeling langs de kust en nemen we de kortste route naar Bray: langs de snelweg. Prettig wandelen is het niet. We zijn langzamerhand in de buurt van de hoofdstad gekomen waar snelwegen weer echt snelwegen zijn. Het razende verkeer zijn we na de afgelopen weken in een landelijke omgeving niet meer gewend. Helaas blijkt het niet mogelijk om een alternatieve route te nemen zonder ver om te lopen.

Een uur lopen langs de snelweg brengt ons in de bebouwde kom van Bray, een kleine havenplaats onder de rook van Dublin. Via de hoofdstraat lopen we naar het strand. Daar ontmoeten we een paar reisgenoten. Het is best lekker, zo'n uurtje op het strand aan de Ierse Zee, uitrustend van de wandeling en pootjebaden in de lauwe golven. De zon gaat hier niet 'boven zee' onder, maar boven land, achter onze rug. Een heel andere ervaring dan een zonsondergang op een Nederlands strand.

Met het kleine groepje reisgenoten dat in het stadje nog aangroeit, zoeken we een eethuisje op. Na een gezellige maaltijd in The Sixties wandelen we naar het busstation, waar lijn 85 ons om half tien uur weer naar Corner House in Enniskerry terugbrengt. Lees verder ...