HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree

Tiende dag, zaterdag 1 september 1990. Vandaag gaan we weer naar een nieuw overnachtingsadres, voor het laatst op deze wandeltocht. Omdat de lunchplek voor vandaag niet met het busje bereikbaar is en het nog te vroeg is om inkopen te doen, spreken we met de tweede groep af dat zij onze lunch mee zullen nemen naar een ontmoetingspunt.

Het is bewolkt en vrij warm. Langzaam loopt de weg door het Ballinastoe State Forest omhoog, met uitzicht op de Calary vlakte met Roundwood en de meren van het Varty Reservoir en naar de andere zijde het met varens en heide overwoekerde berggebied. Deze streek van de Wicklow Mountains wordt ook wel de Heather desert genoemd. Je kunt er tientallen kilometers lopen zonder tekenen van menselijk leven tegen te komen.

Op onze weg naar de top van de 630 meter hoge White Hill komen we langs de gedenksteen voor de bedenker van de Wicklow Way, J.B. Malone. De heuveltop lijkt dichtbij maar ook nu weer blijkt een juiste schatting van afstanden in dit landschap een probleem. De top is veel verder van ons verwijderd dan we dachten.

Vanaf White Hill is het niet zo moeilijk om Djouce Mountain te beklimmen, die 724 meter boven de omgeving uittorent. Bij een rotspartij, The Black Crag, laten Theo en ik onze bagage achter bij Marjan en Anja en beginnen aan de tocht omhoog. Gaandeweg wordt het uitzicht nog weidser dan het al was vanaf White Hill. 't Is alleen jammer van de bewolking en de nevel; op heldere dagen kun je vanaf deze top de bergen van Wales zien.

Desondanks genieten we van het panorama: Van de hoge toppen van de Wicklow Mountains in het zuiden en westen tot de Calary vlakte met, nu klein en in de verte, Roundwood en het Varty Reservoir. Vanaf hier is heel goed de grillige kustlijn te onderscheiden. Op de kalme Ierse Zee ontwaren we enkele schepen. Naar het noordwesten kijken we naar de haven van Bray en als het wat helderder was, zouden we ongetwijfeld Dublin al kunnen zien liggen.

Op de top krijgen we gezelschap van Ida, Frank en Dick. Terwijl we weer omlaag wandelen, zien we in de verte de tweede groep al aankomen, met onze lunch. We wachten ze op bij The Black Crag waar we de proviand overnemen.

Omlaag over de flank van Djouce Mountain passeren we de bron van het riviertje de Glasnamullen. Na een makkelijke en geleidelijke afdaling arriveren we bij het Deer Park, op de grens met de Powerscourt Estate.

We houden een lunchpauze bij de rivier de Dargle, bron van de Powerscourt waterval. Al vanaf 1750 is deze waterval een toeristische attractie. Je kunt trouwens wel zien dat hier vaker mensen komen. Overal ligt afval. Terwijl we eten, arriveren verschillende mensen - een jongen die een eindje stroomafwaarts zijn maaltijd gaat bereiden, en een stel mensen die vreemd genoeg met een grote hoeveelheid tassen door het gebied sjouwen. 't Is een komisch gezicht.

We vervolgen onze tocht omhoog, door bossen naar het pad langs Ride Rock, vanwaar we uitzicht hebben op de waterval en een deel van het Powerscourt park. Vanaf een parkeerplaats, Crone Park, wandelen we door een uitgestrekt bosgebied naar Knockree. Na de oversteek van de Glencree River, die niet voor iedereen zonder moeilijkheden verloopt, raken we weer eens de route kwijt.

Er wordt in dit gebied veel gekapt en de bewegwijzering van de Wicklow Way wordt door de bosarbeiders niet ontzien. Ook een gevolg van de houtkap is dat met de bomen een aantal bospaden verdwijnt.

Over een dichtbegroeide boshelling waar een paar jongens met een kruisboog aan het oefenen zijn, een veld met varens en een steile, vers gekapte helling bereiken we uiteindelijk slechts een paar honderd meter van de officiële route de asfaltweg waaraan ons orientatiepunt, Knockree Ain Oige, een jeugdherberg, zich bevindt.

Over een vergrasde helling met enkele verspreid staande bomen klauteren we omhoog naar de zoom van Lackan Wood. Bij deze helling ontmoeten we drie meisjes, die we al vaker op een afstand hebben zien lopen. Ze komen uit Dublin en lopen gedeelten van de Wicklow Way als dagtochten. Bij het begin van een bosweg, halverwege de helling, rusten we even uit en verorber ik de nog uit Holland meegebrachte abrikozen.

Door Lackan Wood bereiken we een asfaltweg die ons langs de 342 meter hoge Knockree naar het eindpunt van vandaag voert, de parkeerplaats bij Turtlestown Wood.

Roland laat een tijd op zich wachten. Hij heeft ook een drukke dag met bezoek aan dokter en ziekenhuis met Mariëlle, die zich slechter voelt. Het gaat niet goed met haar, helaas. We maken het ons gemakkelijk in het hoge gras bij de parkeerplaats en het duurt niet lang voordat de meesten van ons onder zeil zijn.

Uitgerust rijden we een uurtje later met Roland naar Enniskerry, dat slechts vijf kilometer verderop ligt. In een oud huis aan een kruispunt, vlak bij het dorpscentrum, zullen we de komende dagen verblijven. De naam is heel toepasselijk: Corner House. We hebben er een ruime kamer, met eigen douche. Wat luxe betreft is dit wel het beste onderkomen van de tocht.

Terwijl Marjan uitpakt en doucht, maak ik alvast een ommetje door het dorp. Corner House heeft een vervaarlijk uitziende waakhond, die zich echter graag door pensiongasten laat verwennen.

Met Theo en Annie drinken we, in één van de echte ouderwetse drinklokalen die het dorp rijk is, een Guinness.

We hebben afgesproken om kwart voor zeven uur te eten in Poppy's Restaurant. Het eten is er veel, goed en goedkoop. Heerlijke lasagna en hartige taarten. Natafelen is er helaas niet bij. Sluitingstijd is sluitingstijd en zonder pardon wordt de zaak zo nadrukkelijk opgeruimd dat we wel gedwongen zijn te vertrekken. We besluiten in het enige grote hotel dat Enniskerry rijk met koffie.

In een rokerige hotellounge volgt een nogal chaotische bespreking van de plannen voor morgen. Zoals gebruikelijk worden er naar aanleiding van Roland's voorstellen de nodige alternatieven opgeworpen.

Het programma van Marjan en mij ziet er als volgt uit: 's ochtends een wandeling over de Powerscourt Estate en 's middags beklimming van de Sugar Loaf Mountain, gevolgd door een wandeling naar de kust en dan over het strand naar het stadje Bray. Als iedereen dan toch eindelijk zijn of haar zegje heeft gedaan, sluiten we met enkele reisgenoten de dag op gezellige wijze af met een pilsje in een van de vele pubs. Pas rond middernacht zijn we terug in Corner House. Lees verder ...