HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough

Zevende dag, woensdag 29 augustus 1990. Vanacht heeft het flink geregend en ook nu is het nog steeds niet droog. Een lange broek aan dus en de regenjas mee. Vandaag verplaatsen we voor de derde keer, naar Roundwood.

Als we vanaf Drumgoff een steil bospad oplopen, tussen de bomen van Glenmalure State Forest door, klaart het weer snel op en kan de regenkleding al weer gauw in de rugzakken verdwijnen. Vanaf onze hooggelegen route hebben we een goed uitzicht op het terrein waar Theo en ik gisteren liepen.

We hebben inmiddels weer een gedenkwaardig punt op de route bereikt. We zijn namelijk halverwege.

Een smal paadje leidt heel steil omhoog, door een veld met manshoge varens en een donker dennenbos. We komen uit op een brede zandweg, waar bosarbeiders juist bezig zijn met het laden van boomstammen op een grote vrachtwagen.

De anderen zijn inmiddels wat achtergebleven. We wandelen weer met ons kleine vertrouwde groepje van vier: Anja Marjan, Theo en ik.

Na een korte rustpauze vervolgen we de tocht, omhoog langs een modderig graspad. We komen uit in een weidegebied boven de bossen, Borenacrow, dat al eeuwenlang de doorgang vormt van de Glenmalure Vallei naar de Glendalough Vallei.

Vanaf hier hebben we een goed uitzicht op het eindpunt van Theo's en mijn tochtje van gisteren. We kijken hier van boven op het Fraughan Rock Glen. Deze pas is eigenlijk de enige begaanbare weg tussen de twee valleien. Al in de zesde eeuw werd zij gebruikt door St. Kevin, die zowel in Glenmalure als in Glendalough preekte. Links en rechts van de weiden verheffen zich de toppen van de Prezen Rock en Mullaghmore Mountain. Van een korte pauze op Borenacrow maak ik gebruik om de Prezen Rock te beklimmen. Vanaf de top werp ik een eerste blik op de Glendalough Vallei met zijn vele overblijfselen uit de oudheid.

De witte paaltjes op dit deel van de route stammen nog uit de periode van vóór de bewegwijzering van de Wicklow Way, toen hier een boswandelroute tussen de twee valleien liep. Erg duidelijk is de oude bewegwijzering niet. Roland waarschuwde ons daar al voor - tevergeefs, want in plaats van op de hoofdroute over de top van Mullaghmore Mountain geraken we op een alternatieve route achter die berg langs.

Deze andere weg heeft wel weer het voordeel van een mooier uitzicht op Glendalough. Een tweetal schapen, door ons afgesneden van hun kudde, loopt zenuwachtig voor ons uit op zoek naar een geschikte plaats om zonder gevaar en op veilige afstand van ons groepje om te kunnen keren. Gelukkig is er na een paar honderd meter zo'n gelegenheid en haastig hollen de beesten terug naar hun kudde. Het valt iedere keer weer op hoe schuw die dieren zijn.

Vlak voor het punt waar de alternatieve en de hoofdroute weer samenkomen, ontdekt Theo een groepje Sika-herten op de helling boven ons. Vanaf een bosrand slaan ze ons een poos behoedzaam gade, alvorens in het bos te verdwijnen.

Via brede bospaden wandelen we afwisselend stijgend en dalend naar de lunchplek. Vandaar hebben we een prachtig uitzicht op de meren in de Glendalough Vallei en kunnen we een eerste blik werpen op de beroemde Round Tower.

De lunchplek bevindt zich hoog boven de weg en met Marjan en Anja loop ik Roland tegemoet om te helpen met het sjouwen van de proviand. Net als we klaar zijn met eten arriveert de tweede groep, die verdwaald was op de Mullaghmore Mountain. Na een geanimeerde uitwisseling van wandelervaringen vervolgen we onze tocht naar Laragh, een klein dorpje in de vallei, dat we na een mooie boswandeling en een laatste stukje langs een autoweg bereiken.

Het centrum van Laragh bestaat uit een gemeenschappelijk grasland, omgeven door een paar woonhuizen, een restaurant en een kroeg. Op het grasland wordt in de schaduw van een paar bomen door omwonenden thee met scones geserveerd - in het wandelseizoen 'n leuke bijverdienste natuurlijk! Het weer is, alhoewel minder mooi dan vanochtend, nog goed genoeg om gezellig een uurtje buiten te zitten.

Na aankomst van de tweede groep vertrekken we naar onze nieuwe overnachtingsadres in Roundwood. Hier kunnen we helaas niet met z'n allen in één huis of hotel worden ondergebracht. Marjan en ik zitten even buiten het dorp in Woodside's B&B, een mooi, rustig gelegen huis met een vriendelijke gastheer die ons hartelijk verwelkomt en graag een praatje met ons maakt. We hebben een kleine kamer aan de noordzijde, uitkijkend op het grasveld en de tuin achter het huis.

Als we ons een beetje hebben geïnstalleerd en na een telefoongesprek met Nederland vertrekken we naar het stadje voor het avondeten in The Reservoir, een klein wegrestaurantje waar Roland voor ons reserveerde. Marjan neemt, terwijl de anderen in het restaurant op de tweede groep wachten, nog een kijkje bij de schapenmarkt die een eindje verderop wordt gehouden.

Na de maaltijd maken we nog een wandelingetje en drinken wat in een van de vele kroegen die het dorp rijk is. Om half tien pikt Roland ons op. Na een warme douche is het goed slapen in de rustige omgeving van Woodside. Lees verder ...