HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Naar Arklow

Vijfde dag, maandag 27 augustus 1990. Na een goede (en lange!) nachtrust rijden we met het busje naar Arklow, een vissersplaatsje aan de Ierse Zee. Het is stralend weer. Halverwege maken we een stop bij de Avoca spinnerij/weverij. In het onvermijdelijke souvenirswinkeltje kopen we wat kaarten. Roland maakt van deze stop gebruik om de tweede groep op te halen. Als dat is gebeurd, rijdt hij met ons door naar Arklow. Daar hebben we de mogelijkheid een uitgezette wandeling te maken of op eigen gelegenheid de dag door te brengen.

Marjan en ik kiezen voor het laatste. In de caravan van het Tourist Office zien we dat er voldoende te doen en te zien is. We spreken met enkele reisgenoten af om drie uur een tochtje over de rivier te maken. Het loopt inmiddels tegen twaalven: lunchtijd. In een wat kleverige lunchroom, Joanna's, stillen we onze trek, onder andere met een heerlijke Paddy O'Poes. De Ieren noemen het Sliced Custard - mijn benaming bevalt me beter. Op ons gemak wandelen we door het stadje, kopen nog wat ansichtkaarten, kijken wat winkeltjes.

De stad bestaat uit een grote winkelstraat, enkele woonwijken en een haven met wat industrie. In de dorps aandoende winkelstraat vallen vooral de winkelpuien op. Neon lichtreclames ontbreken, maar des te opvallender zijn de kleuren waarin de puien zijn geschilderd, van hemelsblauw tot felrood en oranje, als het maar opvalt! Ook van de uithangborden is vaak veel werk gemaakt - 't is eigenlijk een kunst die in Nederland een beetje in het vergeetboek is geraakt. Het geeft aan de winkelstraat een aparte sfeer, een beetje dorps, een beetje jaren-vijftig.

In de VVV-caravan zagen we op de kaart dat er een grote pottenbakkerij is te bezichtigen. Op weg dus. De pottenbakkerij is niet heel bijzonder, maar we zien op onze wandeling er naar toe en terug nog eens wat meer van Arklow dan het centrum en winkels.

In een klein, Frans aandoend restaurantje eten en drinken we nog iets en schrijven wat ansichten. Dan loopt het tegen drieën, tijd voor ons afspraakje voor de boottocht. Dat blijkt eigenlijk wel een tourist scam: je kunt inderdaad de rivier bevaren, maar slechts over een lengte van een kilometer. De tonnen liggen zover weg dat je vanaf de plaats waar de bootjes verhuurd worden net niet kunt zien hoever je kunt varen! En we dachten nog wel zo'n goeie deal te hebben gemaakt met de jongetjes die de bootjes verhuurden: slechts één pond voor een heel uur, terwijl die prijs aanvankelijk voor een half uur gold!

Na een half uur heen en weer varen op het afgebakende stukje rivier hebben we, behalve spierpijn door de ongewone beweging, het wel gezien. Ook de andere reisgenoten komen zo langzamerhand weer terug naar het centrum en gezamenlijk drinken we nog iets in de Fifty-Six Bar. In de telefooncel voor de bar bel ik even met thuis.

Rond half zes uur rijden we met Roland terug naar Aughrim. Een gezellige avondmaaltijd deze keer. Met Frank, Theo en Roland aan tafel is het behalve goed eten ook gezellig praten. De gebruikelijke beraadslagingen na het eten verlopen gelukkig voorspoedig. Roland heeft intussen wel door wat voor vlees hij in de kuip heeft; het 'rij-schema' dat gisteren goed werkte, wordt niet meer ter discussie gesteld. Om negen uur zoeken we onze kamer op, Marjan om nog wat te lezen en ik om mijn reisverslagje bij te werken. Lekker vroeg onder de wol vanavond. Lees verder ...