HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge

Vierde dag, zondag 26 augustus 1990. Om zeven uur staan we op, maar half uitgeslapen na een rumoerige nacht. Tot half drie was het 'feest' in het barretje aan de overkant van ons hotel. Tijdens het Irish breakfast wrijven we de laatste slaap uit onze ogen.

Marjan en ik zitten in de eerste wandelgroep - dat zal de rest van de wandeltocht zo blijven - en zijn dus vroeg op het startpunt voor vandaag: Om kwart over negen staan we weer op de Wooden Bridge, waar de tocht gisteren eindigde.

Al vanaf het begin splitst ons groepje van acht mensen zich. Marjan, Theo, Anja en ik lopen vooruit, de andere vier raken geleidelijk aan steeds meer achterop. Het weer is iets minder als gisteren maar toch prima voor een flinke wandeling. De route voert ons direct omhoog, langs de flank van de Coolafunshoge Mountain, over een graspad door een heerlijk rustig landschap. Het enige gerucht om ons heen komt van grazende schapen. Verderop maken de met varens begroeide hellingen plaats voor bossen.

De alternatieve route die Roland ons vanochtend aangaf, blijkt overbodig. Zijn aanwijzingen zijn voornamelijk gebaseerd op hetgeen de vorige groep op de route aan te merken had. Gaandeweg de tocht merken we dat die soms wat te enthousiast zijn met hun aanwijzingen.

Het pad dat ons door een dichtbegroeid bosgebied voert, is breed maar modderig. Uit de sporen leiden we af dat het voornamelijk wordt gebruikt om de koeien en schapen van en naar de weidegronden te brengen. Ook hier weer een overvloed aan sappige bramen. We raken er al helemaal aan gewend om die overal op onze route tegen te komen. Het pad loopt haast ongemerkt omhoog en als we de bossen achter ons hebben gelaten, ontvouwt zich voor ons een weids landschap van ronde heuvels, groen en paars gekleurd door varens en heide, doorsneden met diepe dalen.

Bij een splitsing is het weer even zoeken. Rechtsaf door een weiland met een flink aantal nieuwsgierige koeien of naar links, over het met een groot hek afgesloten pad dat ons nog verder omhoog voert? Vanaf een boerenhuis, ver beneden ons op de helling, blaft een waakhond ons woedend toe. Gelet op de richting moet het laatste pad het juiste zijn.

Verder lopen we, nog steeds stijgend, naar het herdenkingskruis op de stenen muur langs het pad voor Garryhoe Mountain. Het kruis is opgericht ter nagedachtenis aan een dokter, die hier zo'n 70 jaar geleden omkwam bij een ongeluk tijdens de jacht. Voor ons ligt de speciale betekenis van dit kruis in het feit dat het vanaf hier nog precies 100 kilometer is tot het eindpunt van de Wicklow Way in Marlay Park, Dublin.

Nog steeds vormen de schapen hier ons enige gezelschap. Van de vier reisgenoten achter ons is geen spoor meer te bekennen. Vanaf het Doctor's Cross kunnen we goed zien hoe ver we inmiddels al zijn geklommen. De bossen waar we doorheen wandelden, liggen nu zo'n 300 meter beneden ons.

We houden een rustpauze. Als vanaf een balkon hebben we hier een schitterend uitzicht op het gebied rond Tinahely en wat er over is van de eikenbossen van Coolattin. De bergen voor ons zijn Crogham Mountain, 605 meter, en Annagh Hill, 454 meter, met dicht beboste hellingen en door varens en heide paars en groen gekleurde toppen.

In 1797 was dit gebied het toneel van een heuse gold rush, na de ontdekking van goudklompjes in het grint van de rivier die op de Crogham Mountain ontspringt. In het diepe dal ligt een mozaïek van weiden en landbouwgronden. Hier en daar wordt het patroon onderbroken door een riviertje, een huis, een kronkelige weg.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om de Garryhoe te beklimmen. Dat klinkt indrukwekkender dan het is; de top ligt slechts een 150 meter hoger. Toch is het door de afgeronde vormen nog vaak moeilijk om afstanden goed in te schatten. Een kleine twintig minuten later sta ik in kniehoge struikheide op de top, die met een grote stapel rotsblokken is gemarkeerd.

Het uitzicht naar de andere kant is minder indrukwekkend dan dat vanaf het Doctor's Cross. Er staat hierboven een harde, koude wind die maakt dat ik snel weer afdaal naar Marjan en de reisgenoten. Inmiddels zijn daar de vier andere reisgenoten gearriveerd en net als wij onder de indruk van het mooie landschap.

We vervolgen de tocht langs de flank van Garryhoe Mountain en bereiken aan de noordzijde van de berg een smal, soms drassig pad door een gebied met bijna manshoge varens. Het pad voert langs een hoge muur van stenen met daarop een roestig en verwaarloosd hek van prikkeldraad. Een boer is bezig de openingen die de schapen her en der in de omheining hebben gemaakt te repareren. Zoals de meeste Ieren die wij onderweg ontmoeten, blijkt hij een gemoedelijk mens, die graag zijn werk even onderbreekt om een praatje met ons te maken.

Wat verderop komen we bij een Raheen: een ronde lage wal van aarde en stenen, hier en daar begroeid met bomen en wat struikgewas. Het is niet bekend wat hier is geweest. Misschien was het een kleine nederzetting, misschien een melkplaats, waar de herders zomers verbleven met hun kuddes en hun tijd doorbrachten met het maken van boter en kaas, een leefwijze die in dit afgelegen deel van de Wicklow Mountains nog tot in de jaren '80 van de negentiende eeuw voorkwam. In deze stille omgeving, tussen de hoge varens en onder een donkere hemel, maken de overblijfselen een geheimzinnige indruk.

Een stuk verder komen we na het oversteken van een klein riviertje bij een geasfalteerde weg die we inslaan in de richting van het oude schoolgebouw van Ballycumber, inmiddels omgetoverd in een prachtig opgeknapt woonhuis. Op de stille weg naar Sandyford Bridge houden we een korte pauze. De grazende schapen op de steile helling voor ons kijken niet op of om.

Achter een grote boerderij waar een jongen zijn lawaaibrommer aan het opvoeren is, voert een steile vergrasde boreen omhoog naar de afgesproken lunchplek. Bij het Wicklow Way pijltje heeft Roland een briefje achtergelaten. De lunchplek, een schapenweitje, ligt een klein stukje van de route.

Tot nu toe hebben we het droog gehouden, maar de lucht begint er nu toch wel dreigend uit te zien. Terwijl we zitten te eten vallen een paar spetters. De regen zet echter niet door. De anderen van ons groepje blijken vrij dicht achter ons te zitten en komen ons al spoedig gezelschap houden.

Een drie kwartier later - de tweede wandelgroep is dan inmiddels ook gearriveerd - beginnen we met ons vieren aan het tweede deel van de route voor vandaag, onze magen goed gevuld met vers brood met kaas, krentebrood, bananen en appels. Gestaag klimmend langs weiden en door bossen, soms zoekend naar de bijna geheel overwoekerde weg, bereiken we via een ruiterpad door een gebied met jonge aanplant van dennen waar het wemelt van insecten de voet van de 533 meter hoge Shielstown Hill.

Voor ons leidt het pad omhoog langs de scheiding tussen de dennenaanplant van Shielstown State Forest en de kale rechterhelft van de Hill. Rechts beneden ons ligt een ruïne van een boerderij. In de jaren 1860, zo wil de geschiedenis, vond hier een grote lawine plaats die het boerenhuis wegvaagde en een einde maakte aan het leven van de mensen die er woonden. Het is de enige plaats in Ierland waar ooit slachtoffers van een sneeuwlawine zijn gevallen.

Samen met Theo klim ik naar de top terwijl Marjan en Anja aan de voet van Shielstown Hill blijven wachten. Jammer genoeg is het niet alleen bewolkt en winderig, het wordt ook neveliger. Desondanks is het voor het eerst op deze tocht dat we zo ver weg kunnen kijken. Achter het westelijke deel van de Wicklow Mountains verliezen zich Mount Leinster in County Carlow en de Slievenamon in County Tipperary, de laatste zo'n 100 kilometer van ons verwijderd, in de verte. Helaas is van dit uitzicht nu veel minder zichtbaar dan op een dag met wat beter weer het geval zou zijn.

Terug naar beneden. Het duurt niet lang of we horen de ons achteropkomende groep op het ruiterpad aankomen, de insecten van zich af slaand. We breken op en vervolgen het pad langs Shielstown Hill omlaag, langs de bosrand en dan door de donkere dennenbossen van Shielstown State Forest.

Over bospaden gaat de route geleidelijk weer omhoog en vanaf open plekken hebben we mooie vergezichten naar het noordwesten, naar Ballygobban State Forest en de South Prison Cliffs of Lugnacullia.

Een klein stukje verder bij de Ballyteigue Bridge staat Roland, die dit rustige punt verkiest boven het eindpunt voor vandaag, de Iron Bridge met z'n picnictafels en spelende kinderen, dat een klein stukje verderop ligt. Terwijl Marjan daar lekker pootjebaadt, werk ik aan een van de tafels mijn dagboekje bij. Het is hier inderdaad lawaaierig, met een paar picnickende families en schreeuwende kinderen - Maar 't zal ook wel de overgang zijn van de stilte tijdens de wandeling naar de levendigheid hier.

Na de aankomst van de vier reisgenoten, kort na ons, rijdt Roland ons naar het dorpshotelletje in Aughrim. Als eersten hebben we het voordeel rustig te kunnen douchen en omkleden. Ons diner bestaat vandaag uit soep, lasagna en taart. Er wordt hier door de mensen van het hotel veel aandacht aan de maaltijd besteed en dat is goed te proeven! We eindigen de dag met een paar gezellige uurtjes in de bar van het hotel bij de brug over de rivier de Aughrim. Lees verder ...