HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

De Wicklow Way van Clonegal tot de Junction for Raheenakitt

Tweede dag, vrijdag 24 augustus 1990. Door het te kleine busje is bij alles de groep in tweeën gedeeld - zo ook bij het ontbijt. In de tweede groep eten we samen met Theo, Lieke, Ida, Wies en Anja. Om tien uur vertrekken we met het busje naar het beginpunt van de wandeling, met een omweg via het dorp voor een bezoek aan de bakker. We slaan gezamenlijk eten in voor de lunch.

Ons vertrekpunt ligt in het centrum van het dorpje Clonegal. Een grasveld, wat banken en een plattegrond vormen het officiele begin- c.q. eindpunt van de Wicklow Way. Daar neemt Roland allereerst de route met ons door. Her en der is in de loop van de tijd bewegwijzering verdwenen en dan is er natuurlijk nog het probleem dat wij van Clonegal naar Dublin lopen terwijl onze routebeschrijving de omgekeerde weg aangeeft. Zo zijn er toch nog wel heel wat aanwijzingen te geven, die we ijverig noteren.

Om kwart voor elf is het dan eindelijk zover en welgemoed gaan we op weg. Het weer ziet er niet slecht uit. Het is wat heiig en ondanks een net niet door het wolkendek komend zonnetje is het al snel warm.

Maar we beginnen in ieder geval met een droge dag. Het eerste gedeelte van de route voert over tarmac, asfalt, langs weilanden en akkers. De weg is omzoomd met door braamstruiken overwoekerde rotsmuurtjes. De bramen zijn rijp en overheerlijk. Na een tijdje gaat de asfaltweg over in gravel en komen we in een groot bosgebied.

Langzaam maar zeker stijgt de weg. Ondanks het heiige weer geeft dat af en toe toch mooie uitzichten. Op één van deze uitzichtpunten, een steil aflopende bergwei, houden we een rustpauze onder het wakend oog van een kudde schapen die ons van een afstandje nauwlettend in de gaten houdt. Als een groen-gele lapjesdeken strekken de akkers zich voor en beneden ons uit.

Na een mooie wandeling over boswegen door de Newry en Moylisha State Forests bereiken we de afgesproken lunchplek, waar de eerste groep net aanstalten maakt om weer te vertrekken. Een klein uur later vervolgen ook wij onze weg, langs landerijen en door bossen omhoog over de flank van Raheenakitt Hill. Halverwege de middag verdwalen we. Bij een oude vervallen boerderij moeten de kompassen te voorschijn komen. Gelukkig komt daar net een jongetje opdagen dat ons de goede richting wijst - een andere overige dan die wij met onze kompassen hadden gevonden ...

Wat ons in deze omgeving opvalt, is het hergebruik van oude auto's. Als opslagplaats, schuilhok voor schapen of kippehok - de mogelijkheden zijn schier onuitputtelijk!

Een kwartiertje later zien we de bekende gele paaltjes weer langs de weg staan, teken dat we weer op de goede route zitten. Over de slingerende brede bosweg is het dan niet ver meer naar het eindpunt voor vandaag.

Na een drie kwartier wachten op de afgesproken plek beginnen onze beenspieren weer te kriebelen. We besluiten het pad verder af te lopen. Om een of andere reden, die we later niet meer kunnen terugroepen in onze herinnering, hebben we zonder meer het idee aangenomen dat we zo Roland tegemoet wandelen. Dat blijkt dus niet zo en, een uur later, komt hij ons boos en ongerust achterop.

Waarom we ons niet aan de afspraak hielden, of tenminste een boodschap achterlieten? Niemand weet het meer. Roland is gelukkig niet iemand die lang kwaad blijft. Hij is allang blij dat hij ons heeft gevonden. Snel rijden we terug naar Bunclody waar we ons wassen en omkleden voor het avondeten - net als gisteren in de Dutchmen Inn.

Ook vanavond eten we weer buiten op het terras langs de weg, ondanks de met veel geraas en stank passerende tractoren en vrachtwagens. Vanavond op het menu: lamsvlees met wortelen en bloemkool. Marjan en ik bevinden ons in wel heel rustig gezelschap. Onder het eten wordt er nauwelijks een woord gewisseld. Ook als we wanneer een donkere wolk dreigend naderbij komt naar binnen verhuizen, blijft het stil. De meeste reisgenoten moeten duidelijk nog wat loskomen of zijn misschien vermoeid van deze eerste wandeldag.

Roland geeft na de maaltijd een overzicht van het programma voor morgen en we besluiten min of meer unaniem - enkele mensen roepen een voorstel en de rest stemt, zwijgend, toe - tot een gezamenlijke lunchpot, beheerd door Marjan en tot wandelen in één groep, wat een aantal mensen gezelliger lijkt dan de tweedeling van vandaag. Na een laatste kopje thee-met-melk-en-suiker (dat roept goede herinneringen op aan Nepal!) rijden we terug naar Brookfarm. Lees verder ...