HetMagazijn

ReisMagazijn > Ierland - The Complete Wicklow Way

De reis

Vooraf | Naar Dublin en Bunclody
De Wicklow Way van Clonegal naar de Junction for Raheenakitt
De Wicklow Way van de Junction for Raheenakitt naar Ballycumber
De Wicklow Way van Bridgeland naar de Iron Bridge
Naar Arklow
De Wicklow Way van de Iron Bridge naar Drumgoff
De Wicklow Way van Drumgoff naar Glendalough
Glendalough Valley
De Wicklow Way van Glendalough naar Lough Tay
De Wicklow Way van Lough Tay naar Knockree
Een wandeling door Powerscourt | De beklimming van de Great Sugar Loaf | Het strand van Bray
De Wicklow Way van Knockree naar Marlay Park
Naar Dublin

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Vooraf

De Wicklow Way is een langeafstandswandelpad van ongeveer 132 kilometer in het oosten van Ierland. De route loopt door het gelijknamige graafschap Wicklow. Het hoogste punt (725 meter) is de Djouce Mountain in het noordoosten van de Wicklow Mountains; het laagste punt (52 meter) is in Clonegal. Het wandelpad - de eerste langeafstandsroute in Ierland - werd in 1981 door J.B. Malone vastgelegd en het is dan ook zijn gids die we als voorbereiding op deze wandelreis lezen.

Een wandelreis - de eerste keer voor Marjan, die van te voren duidelijk aangeeft het als een testcase te zien. "Valt het mee, dan kunnen we nog wel eens zoiets doen, maar valt het tegen, dan is het de eerste en gelijk de laatste keer", stelt ze luid en duidelijk. We zullen zien!

We maken de tocht, een groepsreis, met Sindbad Reizen. Je kunt de tocht in stukken 'knippen' en ook kortere versies ervan lopen. Wij lopen echter de hele route, van zuid naar noord: The Complete Wicklow Way dus.

Het pad loopt door een prachtig en gevarieerd gebied. De Ierse reisboekenschrijver Brendan Lehane zegt het zo in Cantecleer's Natuurreisgids Ierland: "De Wicklow Mountains geven, samen met de nabijgelegen kust, haast alles te zien wat ongerept Ierland te bieden heeft: mijlen speiveen vol monumentale pieken en diepe, stijle keteldalen; watervallen die door nauwe engten uitstromen in de brede meren van de grote glens; klippen volgepakt met nestelende vogels, prachtige wandelingen, arcadische landschappen die tot een ander tijdperk lijken te behoren." Ook vanuit historisch oogpunt is de route interessant. We zullen verschillende malen langs bijzondere monumenten uit het Ierse Keltische verleden komen. Bij het voorbereiden verheugen we ons al op de reis.

Naar Dublin en Bunclody

Eerste dag, donderdag 23 augustus 1990. Onze reis begint vroeg. Om zeven uur staan we op voor een haastig ontbijt, de taxi naar het NS-station in Apeldoorn en de trein naar Schiphol. Net uitgestapt op Schiphol ontmoeten we al een van de reisgenoten, Ida, die aan de bagagelabels onze bestemming aflas.

Op Schiphol is het rustig. Inchecken en paspoortcontrole verlopen snel en soepel. We drinken wat in het luchthavenrestaurant en om de tijd te doden, kijken we wat rond bij de taxfree winkeltjes totdat we via uitgang B27 in het vliegtuig kunnen stappen. Bij die uitgang ontmoeten we de andere deelnemers aan onze reis, die elkaar al hebben gevonden en op een kluitje staan te wachten op het moment van boarding.

De controle voor het instappen is wat minder gemoedelijk. Waarschijnlijk is onze bestemming daar debet aan. Het vele fouilleren en de nauwkeurige bagagecheck zorgen voor een vertraging van zo'n half uur.

Dan, eindelijk, op weg. Pas tijdens het opstijgen van het vliegtuig voel ik iets van het bekende vakantiegevoel; de spanning van wat deze reis weer zal brengen. Om te beginnen is dat nog niet zo veel. Het is bewolkt weer en slechts af en toe kunnen we een glimp van Engeland ontwaren. Pas wanneer we de kust van Wales bereiken, wordt het helderder en krijgen we een mooi uitzicht op Liverpool, de rivier de Mersey en het langgerekte schiereiland Lleyn met de scherpe pieken van de Snowdon Mountains, dat zich ver uitstrekt in de Ierse Zee. Hier beginnen we alweer aan de daling naar Dublin Airport. Vanwege het tijdsverschil stappen we slechts een half uur na ons vertrek uit Nederland op Ierse bodem.

Ook op deze vlucht heb ik weer veel last van de druk op m'n oren. Daar moet ik toch maar eens wat aan doen, want vliegen is op deze manier geen pretje meer. Marjan heeft gelukkig nergens last van.

Op het vliegveld worden we opgewacht door reisleider Roland. Na een snelle kennismaking wordt de bagage ingeladen in de krappe Sindbad minibus en rijden we door het drukke verkeer van Dublin naar de pub waar de andere reisgenoten op ons wachten. Onze groep bestaat namelijk uit zestien mensen, die met twee vluchten naar Ierland reizen. Direct al komt de vraag naar voren hoe het vervoer tussen de b&b's, de pensionnetjes waar wij zullen logeren, en de startpunten van de wandelingen geregeld wordt. Die zestien mensen passen natuurlijk nooit in dat kleine Sindbad-busje! Het blijkt dat de indeling in twee groepen tijdens de gehele vakantie zo blijft. Het is een beperking die volgens Roland, sprekend met de ervaring van een vorige groep in z'n achterhoofd, in de praktijk niet al te veel problemen geeft.

Van het korte ritje door Dublin blijven me vooral de bont gekleurde winkelpuien en het doldrieste rijden van de Ieren bij. Het weer is bewolkt en benauwd en al gauw voel ik de eerste zweetdruppeltjes. Wanneer dan echter de autoverwarming die per ongeluk is aangezet weer uit is, blijkt het qua temperatuur toch nog wel uit te houden.

Op een rijtje staan ze op ons te wachten: de reisgenoten die met een eerdere vlucht naar Ierland reisden. Na 't verplichte handjesschudden volgt de eerste wijziging van het reisschema - als gevolg van het 'vervoerprobleem'. Roland stelt voor de rest van de middag in Dublin door te brengen óf met hem mee te rijden naar Bunclody, waar ons eerste b&b staat. Marjan en ik voelen wel wat voor het laatste. We hadden ons al zo'n beetje ingesteld op de rust van een landelijke omgeving en voelen niet zoveel voor een middag in het drukke Dublin waar we trouwens op het eind van de reis nog genoeg tijd kunnen doorbrengen. Van de andere reisgenoten denkt Theo, een computerprogrammeur uit Rotterdam, er net zo over en gedrieën rijden we met Roland door naar Bunclody.

Buiten Dublin gaat het met de verkeersdruk steeds beter en met de kwaliteit van het wegdek steeds slechter. Na een kleine drie uur rijden door een, van de weg af gezien, weinig indrukwekkend heuvelachtig landschap houden we een korte stop bij het dorpje Ferns, waar we van de gelegenheid gebruik maken een eeuwenoude kasteelruïne te bezichtigen. Ruïnes zijn een speciale hobby van Roland. Hij probeert in zijn spaarzame vrije tijd met het busje zoveel mogelijk bezienswaardigheden in de omgeving te bezoeken en maakt dus zo eigenlijk 'een reis in een reis'.

Verder naar Bunclody. Op het dorpsplein aangekomen, maakt Roland ons van achter z'n stuur snel wegwijs in het kleine plaatsje. We logeren in een stille vallei twee kilometer buiten het dorp in een boerderij waarvan het woonhuis er bijna als een villa uitziet. Brookfarm is omgeven door een prachtige, subtropisch aandoende tuin - een speciale hobby van de boerin - waarachter zich de lichtglooiende hellingen van de vallei verheffen.

We zien een bonte lappendekken van weitjes met koeien en schapen en akkerland met verschillende gewassen, gescheiden door stenen muurtjes. Hier en daar staat een enkel boerenhuis aan een smal overgroeid voetpad. Dit zijn de beroemde en beruchte Ierse boreens waar we tijdens onze voettochten uitgebreid mee kennis zullen maken. De rust en stilte van het gebied komen weldadig over na deze voornamelijk in auto, trein en vliegtuig doorgebrachte dag.

Onze kamer ziet er prima uit. We verkeren in een bloemrijke omgeving - binnen, op dekbed en behang en buiten in de mooie tuin. Op onze kamer is ook een wastafel, een niet te onderschatten luxe wanneer zeventien mensen zich na een vermoeiende wandeldag op de twee beschikbare douches storten. De boerin-hospita verwelkomt ons met een lekker kopje thee.

We maken een afspraak met Roland voor een gezamelijke maaltijd in Bunclody en wandelen daar gedrieën, Marjan, Theo en ik, naar toe. Langs de asfaltweg vallen ons de hoge stenen muren van gestapelde rotsblokken, overgroeid met braamstruiken en kamperfoelie, op. Halverwege de wandeling passeert ons een Renault-4 met achterin - zien we dat goed!? - een schaap. Dat zal je in Nederland toch niet gauw zien.

De weg is verder oninteressant en nogal druk en we zijn blij als we in Bunclody aankomen. Veel is er in het dorp niet te zien en na een korte rondwandeling vatten we 'n pint in Kehoe's Bar, het domicilie van de plaatselijke voetbalclub. Een beetje wankel - wat zijn die bierglazen hier groot! - begeven we ons enige tijd later, hoe toepasselijk, naar de Dutchmen Inn waar we aan de houten picnictafels op de komst van Roland wachten.

Een voedzame, doch vette maaltijd. Soep, sla, friet en een steak. Na het eten is het al snel tijd voor Roland om de Dublin-gangers op te halen bij de bushalte.

Wij rijden met de tweede groep mee naar Brookfarm. Nadat iedereen zijn of haar kamer heeft gevonden, staan de boer en boerin klaar met thee, koffie en scones, kleine zelfgebakken cake'jes. Gezeten op een muurtje aan de zijkant van de villa luisteren we naar het gebruikelijke praatje van reisleider Roland over allerlei huishoudelijke reis-zaken. Na het uitwisselen van de ervaringen van de eerste vakantiedag vallen de gesprekken vrij gauw stil; men is nog een beetje aan het aftasten en een echte vakantiestemming zit er nog niet helemaal in.

Tegen tienen houden Marjan en ik het voor gezien en zoeken onze kamer op. Al gauw zijn we onder zeil; het is goed slapen in deze rustige omgeving. Morgen zullen wij onze eerste schreden zetten op de Wicklow Way. Lees verder ...