HetMagazijn

ReisMagazijn > Een rondreis door Algerije

De reis

Vooraf | Verhuizing | Op weg naar Algerije | In Algiers | De ruïnes van Tipasa | In Oran | Tlemcen
Zandduinen, rotstekeningen en oases | Langs de Marokkaanse grens | Sleeën in de woestijn
Ontdekkingstocht in Timimoun | Het kerkje van pater De Foucauld | In de M'Zab-vallei
Door de woestijn naar Touggourt | Wandeling door de zandduinen | De markt van El Oued
Door het Aures-gebergte | De Romeinse ruïnes van Timgad | Constantine | De ruïnes van Djemila
Het Lunapark van Setif | De Apenkloof | Wandeling door Bejaja | Terug naar Zeralda
Vakantie in Sidi Fredj | Terug naar Nederland | Naschrift

Eerste pagina van deze reis | De foto's

Vooraf

Het eind van 1989 staat in het teken van zowel onze vakantie als de verhuizing naar Apeldoorn - twee enerverende gebeurtenissen, die de overgang naar de nieuwe decade tot een spannend evenement maken. Vlak voor de vakantie verhuist Marjan van Zutphen naar ons nieuwe huis in Apeldoorn; een week na de daarop aansluitende vakantie in Noord-Afrika verhuis ik van Almere naar het Oosten.

Het reisverslag begint op de dag voor Marjans verhuizing. We zijn druk in de weer met de voorbereidingen daartoe en zitten daarnaast ook een beetje in spanning over de vakantie: We hebben nog steeds niets gehoord van het reisbureau dat voor onze vliegtickets zou zorgen ...

Verhuizing

Woensdag 20 december 1989. Half elf 's morgens op het station Muziekwijk in Almere. Met de trein naar Apeldoorn, naar het nieuwe huis. We hebben om half een een afspraak met de vorige bewoners gemaakt om het aan- en afsluiten van energie en de sleuteloverdracht te regelen.

In een plensbui loop ik van het station in Apeldoorn naar De Maten, onze nieuwe wijk. Alles ziet er somber uit in dit weer. Tussen het station en ons nieuwe huis bevindt zich een buurtje met woonhuizen, kleine bedrijfjes en paardeweitjes. Heel gevarieerd, maar de weg raak je er wel snel kwijt, zeker tijdens zo'n eerste wandeling. Ik heb er allang spijt van dat ik niet de bus heb genomen.

De vorige bewoner is precies op tijd en zo snel wordt het een en ander geregeld, dat hij al weer vertrokken is als Marjan arriveert, druipend van de regen van haar fietstochtje van TNO naar ons nieuwe huis.

Samen lopen we nog eens door het nu lege huis. Zoals we al zagen tijdens onze eerdere bezoeken is het keurig onderhouden. Ik zit al uit te rekenen wat ik wel en niet hoef te schilderen en de uitkomst van die berekening valt me niet tegen. Wat ons wel tegenvalt, is de vloerbedekking. Ondanks de toegezegde (en uitgevoerde) schoonmaak valt die ons, letterlijk en figuurlijk, vies tegen: vol met vlekken en toch wat meer versleten dan we dachten. Nee, aan een nieuwe vloerbedekking zullen we niet ontkomen. Overigens, verder zien we het best wel zitten met dit huis. Wel nieuwbouw, maar geen doorsnee, met al die hoeken, gangetjes en deuren. We zijn er best tevreden mee.

Terug naar het station vergt een half uur met de bus, een ringlijn, die ons door een groot deel van De Maten voert. Van een collega hoorde Marjan over een leuk tweedehands boekenwinkeltje in de buurt van het station. Het is inmiddels droog geworden en het is nog vroeg. Misschien kunnen we van de gelegenheid gebruik maken om een paar boekjes voor de vakantie op de kop te tikken. De ons aanbevolen Tweede lezer vinden we niet, maar wel een ander zaakje, waar Marjan een paar aardige vakantieboeken aanschaft.

Samen nemen we de trein naar Zutphen. Eerst boodschappen: eten en wol voor de trui, die Marjan voor mij wil gaan breien. Daarna nog het een en ander opruimen en inpakken in huis.

Nog steeds geen tickets bij de post. 't Begint nu toch wel te dringen. Overmorgen vertrekken we naar Algerije en nog steeds geen bericht van het reisbureau. Enfin, we zullen morgen nog maar even afwachten ...

Bij het ontkoppelen van de wasmachine heb ik een raar ongeluk. De kraan breekt af en een enorme straal water spuit in mijn gezicht en over mijn kleren. Marjan rent de trap op om hulp te halen. Eric, de 'huisbaas', staat net onder de douche en komt, met alleen een handdoek om, naar beneden rennen om de hoofdkraan af te sluiten. In de verwarring waren we vergeten waar die ook alweer zat ...

Het water zorgt voor een enorme ravage. Het washok en de gang staan blank; Marjan en ik zijn drijfnat. Net als de eerste schrik voorbij is en we aanstalten maken om de boel op te ruimen, gaat de bel. Uitgerekend op dit moment komt er een gegadigde voor de woning kijken! Een beetje lacherig begroeten we hem. Marjan en ik, drijfnat en met een dweil in onze handen, Eric die snel wat kleren heeft aangeschoten en de enig toonbare figuur in ons gezelschap, Sophie, die de bezoeker heeft binnengelaten. We horen haar op de trap het geval al uitleggen.

De gegadigde voor het huis blijkt een jonge jurist die, na een snelle blik op ons, besluit net te doen of er niets aan de hand is. Op z'n gemak en uitgebreid vragend en metend stapt hij door het huis, terwijl Marjan en ik achter z'n rug gekke gezichten trekken. Ik zou het Eric en Sophie niet aanraden hem als nieuwe huurder te nemen.

Met de hulp van Eric is, na het vertrek van onze jurist, de ravage snel opgeruimd. Eric biedt trouwens nog aan ons morgen bij de verhuizing te helpen met de zware spullen, een zeer welkom aanbod dat we dankbaar aannemen. We maken het niet laat vanavond. Morgen wacht ons een enerverende dag. Vroeg naar bed dus.

Donderdag 21 december 1989. Verhuizen! is de eerste gedachte die in me opkomt als ik wakker word. Een snel ontbijt om acht uur. Marjan haalt bij het verhuurbedrijf het verhuisbusje op terwijl ik me vermaak met de afwas. Het busje past maar net in het straatje achter de huizen. Het inladen van de verhuisdozen loopt gemeerd, aleen het slaapbankje geeft wat problemen; de deuropening is te smal. Een enkele gefrustreerde fietser klaagt dat wij de weg versperren. Tja - op topsnelheid kun je er nu inderdaad even niet langs en een beetje afremmen is natuurlijk een hele opgaaf!

Woonkamer leeg, busje vol. Om tien uur vertrekken we naar Apeldoorn. 't Is even wennen voor Marjan, zo'n bus. Maar alles gaat goed. Bij het keren op de parkeerplaats van Coberco raken we nauwelijks andere auto's en ook het wegwerk-in-uitvoering in het centrum van Zutphen weten we zonder ongelukken te passeren. De weg naar Apeldoorn is vrij rustig en binnen een half uur staan we voor ons nieuwe huis. Dankzij de carport is het gerieflijk uitladen.

De deur hier is nog even smaller dan die in Zutphen, hetgeen grote problemen geeft met het bankje. Op een gegeven moment vliegen de noppen aan de onderkant er af en dat geeft de doorslag. Met vereende krachten wurmen we het gevaarte door het halletje en achter de trap langs naar de woonkamer. Een grote kras op de voordeur herrinert nog aan dit 'gevecht'. De rest van de spullen is in een wip uitgeladen en tegen het middaguur zijn we terug in Zutphen voor een tweede lading. Eric helpt ons met de wasmachine. 't Is even puzzelen met de tafels en stoelen, maar uiteindelijk past alles erin. Voor we vertrekken maken we het huis schoon, zodat we hier verder klaar zijn en vanavond alleen nog Marjan's vakantiespullen op hoeven te halen.

Inmiddels is de post geweest - nog steeds geen tickets. Misschien zijn ze naar Almere gestuurd? We hopen het maar.

Voor de tweede keer rijden we naar Apeldoorn. Terwijl Marjan het verhuisvuil van zich afdoucht, hang ik de lampen op en richt de kamer vast een beetje in, zodat het er tijdens onze vakantie enigszins bewoonbaar uitziet.

Tegen vijven brengen we het busje weg in Zutphen. We gaan nog even langs het postkantoor om navraag te doen naar onze tickets - misschien zijn ze aangetekend verstuurd? Helaas ligt er niets voor ons klaar.

Na een drankje in cafe Het Winkeltje een verdiende maaltijd onder de kerstboom in Het (Chinese) Paleis. We brengen nog een kort afscheidsbezoek aan Eric en Sophie en stappen om half tien op de trein, naar Almere.

Ook hier geen tickets ... Nou ja, morgen is er weer een dag. We willen nu alletwee nog maar een ding: slapen.

Vrijdag 22 december 1989. Het ticketprobleem houdt ons deze morgen druk bezig. Ik ben dan ook behoorlijk opgelucht als ik tussen de post een enveloppe van Rencontre op de mat zie liggen. Helaas! De problemen zijn nog niet voorbij, want Marjans ticket ontbreekt. Nu vind ik het toch echt tijd worden om Terra Travel te bellen.

Uitgerekend als ik onder de douche sta wordt door het reisbureau teruggebeld. Een ticket voor Marjan kunnen we morgenochtend om acht uur afhalen bij het Sabena-kantoor op Schiphol. Da's gelukkig weer een zorg minder denk ik terwijl ik me terug haast naar de badkamer, een spoor van water achterlatend. De rest van de dag wordt gevuld met het inpakken van de vakantiebagage.

Tegen vieren komt een Marokkaanse meneer met een oud handkarretje de wasmachine ophalen die ik hem verkocht. Het geld overhandigend vraagt hij me, een beetje zenuwachtig, nogmaals of 't ding het echt wel doet. Samen tillen we het apparaat op het karretje en al ratelend verdwijnt hij ermee om de hoek van de straat.

We halen nog snel wat laatste boodschappen - met recht de laatste, want de volgende inkopen zullen we in Apeldoorn doen ...

Terwijl Marjan kookt pak ik nog wat verhuisdozen in. Na een telefoontje van Ma om ons een goede reis te wensen, gaan we tegen tienen naar bed. Lees verder ...