Op reis
Onbekend Twente
Zaterdag 6 november 2010. Bijna ieder jaar wandelen we wel een route van Van Paridon Natuurtochten. Regelmatig weten de routemakers zichzelf te overtreffen en ook deze keer is dat weer het geval, met een werkelijk schitterende tocht door een voor ons goeddeels onbekend stukje Twente.
De tocht begint, onkarakteristiek, op een plek die niet met openbaar vervoer is te bereiken. Het kost ons enige hoofdbrekens om uit te vinden hoe we het beginpunt van de route, Ausflugslokal Haarmühle, net over de grens met Duitsland, het best kunnen bereiken.
De Haarmühle is een gemoedelijk etablissement dat al bijna 400 jaar oud is. Na een autorit met wat gezoek een mooie plek om even wat te drinken. En dan gaan we op weg!
Onbekend Twente, deel 1
Een fotoserie van 44 beelden (opent in een nieuw venster).
Onbekend Twente, deel 2
Een fotoserie van 45 beelden (opent in een nieuw venster).
Onbekend Twente, deel 3
Een fotoserie van 59 beelden (opent in een nieuw venster).
De wandeling loopt over smalle bospaden, min of meer evenwijdig aan de Nederlands-Duitse grens. Na bezichtiging van de oude watermolen steken we tweemaal de Buurserbeek over. Het weer werkt jammer genoeg niet erg mee dit weekend. Mistig en grijs is het, en droog houden we het ook al niet. Door fraaie oude bossen wandelen we in nooroostelijke richting, terwijl de eerste regendruppels vallen.
Terwijl het steeds harder begint te regenen, bereiken we het natuurgebied het Witte Veen. Samen met onder meer het Aamsveen en het Haaksbergerveen maakt het Witte Veen deel uit van de restanten van een uitgestrekt hoogveengebied in de grensstreek tussen Duitsland en Nederland. Witte Veen was vroeger een geliefde grensovergang voor smokkelaars. Vanuit de boerderij Het Markslag liepen controlebeambten hun surveillance. Hoewel de grenzen nu open zijn, herinnert nog veel aan oude tijden. De grenspalen van voor 1795 dragen bijvoorbeeld nog hun oorspronkelijke inscriptie.
Het Witte Veen is een vrij ontoegankelijk gebied, en dat is te zien. Niet zozeer aan de bijzondere dieren die hier leven of op doortocht het gebied aandoen: boomkikkers, kraanvogels, ganzen en regenwulpen. In dit jaargetijde, en doorwandelend, krijgen we die niet te zien.
Aan de paden is echter goed te merken, dat hier maar betrekkelijk weinig mensen lopen. En helemaal nu: terwijl het eerste heideveldje in zicht komt, begint het te gieten. Regen betekent vaak dat we maar liever snel doorlopen. Erg veel is er dan ook niet te zien.
Vandaag is het echter anders. Het Witte Veen is zo'n mooi en gevarieerd gebied, dat we ondanks de regen onze ogen uitkijken en regelmatig ook even stil staan, bij een ven, een fraai heideveld, een bijzondere boom of struik.
Na enige tijd laten we wat spijtig het klaphek achter ons dichtvallen. Het fraaie Witte Veen ligt achter ons. Over landwegen, die een aantal kilometers lang de grens volgen, lopen we verder door het verstilde grensgebied, waar natuur en boerenbedrijf nog aardig in balans lijken te zijn.
Prachtige streken zijn dat toch, die grensgebieden, waar de wegen niet doorlopen, waar het toerisme met een lantaarntje te zoeken en natuur vanzelfsprekend is, waar het leven zich niet laat bepalen door wedijver en het ritme van de economie, maar door het ritme van het leven zelf.
Met de nodige slingers en bochten bereiken we via het landgoed Het Smalenbroek de zuidelijke rand van Enschede. Eerder uitten we al onze verwondering over de gekozen route, want: er zijn mooiere wandelpaden te bedenken dan langs witte schimmel, zoals nieuwbouw-stadsranden vaak oneerbiedig betiteld worden.
De afbakening tussen stad en land blijkt in het Enschedese echter een verrassend aardig gebied, waar het prettiger wandelen is dan wij aanvankelijk verwachtten.
Voorbij de wijk Helmerhoek wandelen we opnieuw in het groene Twentse land. Voorbij de provinciale weg volgen we stille landwegen. Een enkele keer raken we van het goede pad. De landwegen, waarmee het gebied doorsneden is lijken allemaal op elkaar! En niet overal staan naambordjes ... Bij een grote zandwinningsplas is het even zoeken naar de juiste richting. Na het nodige gedelibereer wandelen we noordwaarts over de Oude Deldener Weg, en dat blijkt een goede gok: uiteindelijk komt ons overnachtingsadres, Bad Boekelo, in zicht.
Bad Boekelo is een familiehotel, druk en wat steriel overkomend. Maar de kamers zijn ok en het eten is smakelijk. Een gezellig etentje besluit de eerste wandeldag.
Zondag 7 November 2010. Het weer lijkt wat beter dan gisteren. Het is in ieder geval droog. We verlaten het hotel en wandelen een stuk evenwijdig met het zomerspoorlijntje van Haaksbergen naar Boekelo. In het water op de drassige landerijen spiegelen de grijze wolken.
Langs de rand van het plaatsje Boekelo buigen we naar het zuiden. Door fraai bosgebied bereiken we Zonnebeek aan de Haaksbergerstraat, een fraaie villa in Amerikaanse stijl uit het begin van de twintigste eeuw.
Via enkele vennetjes midden in het bos bereiken we natuurgebied Het Buurserzand, met fraaie en uitgestrekte heidevelden. Door een smalle bosstrook wandelen we oostwaarts naar het dorp Buurse. Bij de Oortjesbrug over de Buurserbeek strijken we even neer bij restaurant Captain Jack.
Verder gaat het, langs de oevers van de Buurserbeek, die af en toe lastig begaanbaar zijn door de hoge waterstand. Via de zuidrand van het Witte Veen bereiken we tenslotte weer de bossen rond de Haarmühle, waar we na de soep en warme chocolademelk in de auto stappen en de terugreis naar het westen aanvaarden.
We zijn unaniem van mening, dat routemaker Van Paridon met deze tocht zichzelf overtroffen heeft. Wat een schitterende wandeling. In dit deel van Twente waren we voor het eerst, maar niet voor het laatst, zo verzekeren we elkaar!