Op reis
Het Noaberpad: Van Losser naar Enschede
Inleiding en fotoseries |
Van Nieuweschans naar Bellingwolde |
Van Bellingwolde naar Harpel
Van Harpel naar Sellingen |
Van Sellingen naar Ter Apel |
Van Munnekemoer naar Klazienaveen
Van Klazienaveen naar Schoonebeek |
Van Schoonebeek naar Hoogstede
Van Hoogstede naar Tangenberg |
Van Tangenberg naar de Agelerbrug
Van de Agelerbrug naar Losser |
Van Losser naar Enschede
Van Harpel naar Sellingen | Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen
Van Klazienaveen naar Schoonebeek | Van Schoonebeek naar Hoogstede
Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar de Agelerbrug
Van de Agelerbrug naar Losser | Van Losser naar Enschede
Zondag 1 mei 2011. Opnieuw een stralende dag. We wandelen vanuit Losser naar het punt waar we onze wandelroute weer oppikken. Door een fraai bos waar het vroege zonlicht op een betoverende wijze door het jonge blad speelt. Het is een genot om hier te lopen, met alleen het gefluit van vogels om je heen.
Door akkerland met hier en daar een bossage wandelen we naar het plaatsje Glane. Over de Glanerbeek en min of meer langs de grens naar het grotere Glanerbrug, dat bijna tegen het Duitse Gronau is aangegroeid.
Fotoseries (even naar onderen scrollen).
Een korte omweg langs het weer in gebruik genomen spoorlijntje van Enschede naar Münster brengt ons op de Winkelboulevard van Glanerbrug. Tijd voor een bakje troost. "Sorry, in plaats van koffie verkeerd heb ik Cappuchino voor jullie ingeschonken", deelt de serveerster op het terras van een brasserie ons mee. "Geeft niet he, het is toch bijna hetzelfde". Marjan en ik kijken elkaar verbouwereerd aan. Gaat dat hier zo?!
Als we even later verder wandelen - geld op tafel achterlatend - roept de serveerster ons achterna dat we nog moeten betalen. We beduiden dat het op tafel ligt; het nog gaan brengen was ons echt een serviceniveau te hoog!
Verderop langs de rand van Glanerbrug proberen we het nog eens, nu in een - we zijn inmiddels de grens weer overgestoken - Duits etablissement. De manier waarop we hier tegemoet worden getreden is een wereld van verschil met het voorbeeld van Nederlandse horeca dat we zojuist mochten ervaren.
Langs de oostgrens van Glanerbrug wandelen we naar het Aamsveen. Dit reservaat is een restant van een hoogveencomplex dat zich vroeger aan weerszijden van de Nederlands-Duitse grens uitstrekte. Reeds eeuwenlang hebben boeren uit de omgeving in het Aamsveen voor eigen gebruik veen 'gestolen'. In 1952 werd besloten het gebied in cultuur te brengen, een plan dat gelukkig nooit werd uitgevoerd. Het gebied is grotendeels begroeid met gras en hei. De wandelroute voert over verende grond langs bossages en vennetjes, waar het wollegras uitbundig in bloei staat. We genieten van het mooie pad door dit natuurgebied.
Enschede ligt nog maar op een steenworp afstand. In het laatste weiland voor de stad nemen we de gelegenheid te baat nog even van de warme zon te genieten.
Dan met de bus naar Enschede Centraal, waar de trein naar het westen al op ons staat te wachten. Het was weer genieten, dit weekend! Een volgende etappe van het mooie Noaberpad zal zeker niet lang op zich laten wachten! Wordt vervolgd.