HetMagazijn

Zaterdag 30 april 2011 door Frans

Het Noaberpad: Van de Agelerbrug naar Losser

Inleiding en fotoseries | Van Nieuweschans naar Bellingwolde | Van Bellingwolde naar Harpel
Van Harpel naar Sellingen | Van Sellingen naar Ter Apel | Van Munnekemoer naar Klazienaveen
Van Klazienaveen naar Schoonebeek | Van Schoonebeek naar Hoogstede
Van Hoogstede naar Tangenberg | Van Tangenberg naar de Agelerbrug
Van de Agelerbrug naar Losser | Van Losser naar Enschede

Zaterdag 30 april 2011. Ongemerkt verstrijkt de tijd. Het is al weer meer dan een jaar geleden dat we onze vorige etappe van het Noaberpad bij de Agelerbrug eindigden. Inmiddels is er langs het kanaal een gloednieuw fietspad aangelegd. Waarom we zolang dit pad niet gelopen hebben? Ik zou geen reden weten, anders dan dat er nog zoveel andere mooie wandel- en fietsroutes in Nederland zijn!

Op een frisse zonnige voorjaarsmorgen beginnen we welgemoed aan het vervolg van het Noaberpad, dat ons dit weekend tot bij Enschede zal brengen. Welgemoed wandelen langs de bomen in frisgroen lenteblad die het Almelo Nordhorn Kanaal omzomen.

Fotoseries (even naar onderen scrollen).

Het Kanaal Almelo-Nordhorn werd gegraven aan het eind van de negentiende eeuw en was bedoeld om voor Twente over het water beter te ontsluiten. Een druk bevaren transportader is het echter nooit geworden, door de opkomst van weg- en railverbindingen en het Twentekanaal. Vanaf 1960 is het dan ook niet meer in gebruik voor regulier transport per schip. Een heerlijk rustige waterloop is al wat is gebleven van het Kanaal Almelo-Nordhorn.

Over de Laarweg wandelen we door een een afwisselend gebied mit bossen en weiden in zuidoostelijke richting door de Marke Volthe naar het plaatsje Rossum. De Marke beheerde de woeste gronden van een buurtschap, in dit geval dus van Volthe. In de vorige eeuw zijn de meeste marken opgeheven en is de grond overgegaan naar de boeren in het gebied. Het landschap is de afgelopen eeuwen weinig veranderd. Woeste gronden zijn bebost of heideveld geworden. Het fraaie oude coulissenlandschap is voor een groot deel bewaard gebleven.

Nabij Rossum zien we bordjes langs de weg van Het Stekkie. Een pijl recht vooruit en de tekst "Volg het Noaberpad". Dat lijkt ons aantrekkelijker dan een omweg naar het dorp. Slim gedaan trouwens, die bordjes langs de route. Het Stekkie is een oude boerderij, tegenwoordig dus met terras. We genieten er van koffie met lekker, zelfgemaakt, gebak. Het etablissement blijkt inmiddels te zijn opgenomen in de nieuwste druk van het routeboekje van het Noaberpad, dat onlangs verscheen. De route is inmiddels ook wat langer geworden en doorgetrokken van Emmerich naar Kleef - een extra stukje dat we ons te zijner tijd niet zullen laten ontgaan.

Maar zover zijn we nog niet. Over de oude tramweg van Oldenzaal naar Denekamp. Een tramweg met een interessante geschiedenis. De verbinding bestond van 1903 tot 1942. "De aanleg vond plaats in een tijd dat er van autoverkeer nauwelijks sprake was en goederen nog met paard en wagen vervoerd werden. Om van de opkomende industriële welvaart te kunnen profiteren, was een spoorwegverbinding een vereiste." Maar al na enkele decennia veranderde dat beeld. "Op 1 januari 1936 kwam er een eind aan het vervoer van passagiers. Het goederenvervoer hield stand tot 23 juli 1942. Op bevel van de bezetter werden de diensten gestaakt en de rails opgebroken. Vermoedelijk zijn rails en bielzen hergebruikt in de buurt van Stalingrad", lezen we op het informatiebord naast de Voltherhalte.

We wandelen verder naar de Paasberg. Bovenop de heuvel genieten we van het fraaie uitzicht over het Twentse land en de meegebrachte boterhammen. Eikenprocessierupsen verschijnen op onze rugzakken; de eerste die we dit jaar zien. Maar snel verder.

Langs oude kerkenpaden bereiken we het dorp De Lutte. In het centrum bij het bekende beeld van de Hellehond van kunstenaar Pieter de Monchy. Het beeld is geïnspireerd op een oud streekverhaal. De hellehond werd gezien als de brenger van onheil. Als men deze honden hoorde blaffen, was de dood nabij. Of de inwoners van streek en dorp dat nog steeds geloven? Inmiddels is het beeld het symbool van De Lutte geworden en worden er jaarlijks Hellehonddagen georganiseerd. Het zal dus wel meevallen met het bijgeloof.

Op een winderig terras genieten we van een drankje en een hapje. We hebben de tijd vandaag, want we kunnen pas laat terecht op ons overnachtingsadres.

Langs spoor- en snelweg wandelen we verder. Wat verkeerswegen betreft, is het er rond De Lutte het laatste decennium niet mooier op geworden. Het fraaie landschap wordt behalve door de Oosterspoorlijn naar Enschede doorsneden door de drukke A1 die sinds een aantal jaren is doorgetrokken naar het oosten.

Over het spoor en de weg. We laten de drukte achter ons en wandelen landgoed De Snippert binnen. De Snippert was oorspronkelijk een heidegebied, tot de Twentse textielfabrikant Blijdestein in de negentiende eeuw er een landgoed vestigde. Het gebied omvat 74 hectare en bestaat uit gemengd bos, heide, weiden en akkers.

Overal zien we bordjes waarop Natuurmonumenten haar bosbeheer uitlegt: "Begin twintigste eeuw werd het heidegebied van De Snippert ontgonnen door de Heidemaatschappij. Een bos met douglas, lariks, grove den en eik kwam ervoor in de plaats. Boswachters van Natuurmonumenten maken zich sterk voor natuurlijk bosbeheer. Ze creëren open plekken in het bos zodat er meer zonlicht op de bodem valt. Zaden van loofbomen die hier van nature voorkomen krijgen kans te ontkiemen. Dode bomen blijven liggen. Het gevarieerde en natuurlijke bos dat ontstaat, trekt meer dieren en planten. Er broeden weer meer groene spechten en Vlaamse gaaien en onder de bomen staat grootbloemige muur klaverzuring en bosaardbei."

Langs een fraaie landgoedboerderij, de Judithhoeve, wandelen we verder. Over de Enschedese Straat naar Losser, waar we in de Oude Apotheek genieten van lekkere verse asperges. De Oude Apotheek is een sfeervol restaurant waar je lekker kunt eten, helaas wel behept met die vervelende kwaal van de Nederlandse horeca: het lange, lange wachten tussen voor- en hoofdgerecht. Maar goed, is het eten er eenmaal, dan is de ergernis ook weer snel vergeten.

Terwijl de schemering valt, wandelen we naar ons overnachtingsadres. Lees verder ...

Naar het gastenboek | Reageer via e-mail