In de natuur
Dierenpark Wissel in de winter
Zonneschijn, zes graden, wind mee: een prachtige dag voor een fietstocht naar Dierenpark Wissel, dat ik altijd al eens in de winter wilde bezoeken.
Over het voormalige spoorwegtraject naar Vaassen, over het Kersendijkje langs kasteel Cannenburch, in dit jaargetijde goed zichtbaar achter de kale boomtakken. Over mooie stille landwegen langs buurtschappen als Laar, Hanendorp en Schaveren. Na de provinciale weg volgt dan het stiltegebied dat tot aan het dierenpark doorloopt. Alleen deze fietstocht maakt zo'n dagje al de moeite waard!
Het voormalige spoorwegtraject naar Vaassen.
Het Kersendijkje.
Langs Kasteel Cannenburch.
Bij het dierenpark aangekomen is alles nog in diepe rust. Een dierverzorgster vertelt me even later, dat ik de enige bezoeker in het park ben. Jammer voor het dierenpark, maar ik vind het geweldig! Overigens had het dierenpark in 2011 best een goed jaar met 155.000 bezoekers. Als enige bezoeker trek je zowel bij de dieren als bij de verzorgers meer aandacht. Dat is niet het doel van mijn bezoek, maar het betekent wel: mooie momenten bij de dieren en interessante gesprekken met de verzorgers.
Dierenpark Wissel in de winter
Een fotoserie van 57 beelden (opent in een nieuw venster).
De zwarte zwaan broedt. Niet minder dan vijf eieren heeft ze gelegd, vertelt men mij. Hoe moet dat gaan als het de komende weken echt winter wordt? Het zwanenjong dat ik in september zag, leeft helaas niet meer. Een dierverzorgster vertelt me, dat bij deze soort de vader niet echt zachtzinnig met zijn kroost omgaat. De details ken ik niet, maar het lijkt me waarschijnlijk dat hij zijn kind (misschien zonder opzet?) verwond heeft. Een zwart jaar bij de zwarte zwanen ...
De pelikanen zijn buiten, in tegenstelling tot wat ik in Tierpark Berlin afgelopen december zag. Daar liep ik in de regen en zaten de pelikanen confortabel achter glas in een warm binnenverblijf. En ach, waarom ook niet!
Een pelikaan zwemt in de vijver en vist, met veel succes. Het is bijzonder te zien hoe hij zich de ene na de andere vis uit het water haalt. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien.
De papagaaien van Wissel houden ervan als bezoekers met ze praten. Eindelijk kan ik dat eens ongestoord doen! Het aardige is: ze praten ook terug - nou ja, in ieder geval bootsen ze de geluiden na. En soms doen ze dat verrassend goed.
Niet alleen bij de zwarte zwanen, ook bij de Zwartvoet-pinguins wordt gebroed. Zowel man als vrouw nemen het broeden voor hun rekening. Het rotseiland temidden van een grote vijver, waar de pinguins wonen, telt verschillende holen waarvan er - na de geboorte van al veertien jongen - nog steeds enkele bezet zijn. Een dierverzorgster zit op de rotsen bij een hol. Voorzichtig steekt ze een visje naar binnen dat, als ik wat beter kijk, gretig wordt opgeslokt door een broedend dier. Tja, het ei moet natuurlijk warm blijven en als het dier niet naar het voedsel kan komen, komt de verzorgster naar het dier!
Ik raak met de dierverzorgster aan de praat. In de vissen zitten pillen verstopt tegen ... malaria! Dat heb ik nog nooit gehoord en natuurlijk wil ik daar alles van weten. Het blijkt, dat deze pinguinsoort zeer bevattelijk is voor malaria. Die wordt in een voor mensen ongevaarlijke soort verspreid door muggen - we kennen in Nederland dan ook geen 'mensen-malaria' meer sinds het midden van de vorige eeuw. De door de muggen verspreide malaria is echter voor de pinguins zeer gevaarlijk. Twee maal in de week krijgen ze er pillen tegen, en in de zomer zelfs driemaal. Daar blijft het trouwens wat pillen betreft niet bij; de dieren krijgen in de winter ook vitaminepreparaten toegediend. Wissel doet er veel aan haar dieren gezond te houden.
Natuurlijk krijgen ook de niet-broedende pinguins vis. Niet alles wordt gelijk gegeten en daar profiteert een eendje van. Hij lust ook wel zo'n lekker stukje haring!
De dierverzorgster tipt me over de voedertijden in het naastgelegen otterverblijf. Kort van te voren wandel ik erheen. De dieren zijn er niet van af te brengen, dat ik niet degene ben die ze het eten komt brengen. Iedere keer als ik van het verblijf wegloop en weer terugkom, komen ze aangerend. Een grappig spelletje. Ze lopen sneller dan dat ze iets leren ...
In Zoo Wuppertal vroeg ik eens waarom men ijsberen geen stokken of takken geeft om (bijvoorbeeld) eten of speelgoed mee uit het water te halen. Ik werd daarop een beetje vreemd aangekeken, maar het was een serieus bedoelde vraag. IJsbeer Knut in Berlijn gebruikte immers ook takken en touw als 'gereedschap'? Op het bovenstaande beeld ziet u dat ook ottertjes dat doen. Het rechter dier heeft een steentje tussen zijn poten, dat hij als speelgoed gebruikt - hetgeen een dierverzorgster met gepaste trots bevestigt.
Wat zijn eenden toch eigenlijk prachtige dieren! Kijk maar:
Natuurlijk breng ik ook weer een bezoekje aan de meest opmerkzame dieren die er zijn: de stokstaartjes.
De wallabis knuffelen met elkaar. Ik heb ze maar niet gestoord.
De rode panda's laten zich later op de dag zien, druk heen en weer lopend, steeds over andere paden, door hun verblijf.
De terugtocht is door de vrij harde koude wind tegen wat zwaarder. Dat neemt echter niet weg dat het opnieuw een geslaagd bezoek is. Aanvankelijk vroeg ik me af of er wel wat te zien zou zijn in Dierenpark Wissel in de winter. Maar eigenlijk maakt het zo weinig uit: een grote dierentuin of een kleine, winter of welk ander jaargetijde dan ook. Overal kun je avonturen beleven, als je je ogen maar gebruikt!
