In de natuur
De dierentuin van Wuppertal
Vrijdag 6 mei 2011. De volgende dag ben ik alweer in de dierentuin, waar ik met enkele mensen van de nieuwe Knut-Verein heb afgesproken.
's Morgens vroeg in de dierentuin in het heerlijk stil. Dat wil zeggen: de vogels fluiten, je hoort geluiden van dieren, die je niet zomaar kunt thuisbrengen. Maar het geluid van stemmen ontbreekt. Het eerste uur zie ik geen mens. Op zich al een belevenis die het entreegeld meer dan waard is!
De zeeleeuwen koesteren zich met gesloten ogen op een rotssteen in de zon. Ze genieten. Een enkele oogopslag laat merken, dat ze weten dat ik er ben. Maar storen laten ze zich niet, daar is het ochtendzonnetje veel te lekker voor.
Lars zwemt, terwijl Vilma van boven toekijkt. De pinguins zitten bij elkaar op de kant. Als ik aan kom lopen, schuiven ze met z'n allen het water in. Dankzij de grote glasvensters kan ik dat prachtig zien.
Bij de steenbokken is de jonge dierverzorger aan het werk. Dat treft, zo kan ik gelijk vragen hoe het met de dieren is na de gebeurtenissen van gisteren. Hij herkent me gelijk en kan me geruststellen: "Met beide jongen gaat het goed". Ze zitten met moeder in een inham in de rots. Hij wijst me waar, en inderdaad, in de schemer van de donkere inham zie ik, tegen de zon in, enkele schimmen. Als m'n ogen aan het licht gewend zijn, zie ik de beide jonge bokjes in een hoek, terwijl moeder zorgzaam toekijkt.
Helaas blijkt enige tijd later dat dit verhaal toch geen goed einde heeft. Het gevallen steenbokje bleek aan de val toch zodanig inwendig letsel te hebben overgehouden, dat het enige dagen later gestorven is. Hoe je in het leven aan het kortste eind kunt trekken ... Zelfs een naam was het dier niet gegund. In de annalen van de dierentuin wordt het steenbokje niet genoemd - alsof het niet bestaan heeft. Ik laat de foto's en het verhaal op de website staan als een klein eerbetoon aan het arme dier, dat zijn levens- en ondernemingslust zo snel met de dood moest bekopen.
Rust in vrede, kleine steenbok.
Ik wandel verder. Langs de luipaarden en lynxen, die relaxed in het zonnetje zitten, net als de dieren op de grote weide. Tschuna en Daseep zijn verwikkeld in een ingewikkeld spel waarbij niet zomaar duidelijk is wie jaagt en wie de gejaagde is. Dat wisselt namelijk van moment tot moment! Daseep komt even naar het venster om zich te laten strelen. Met glas ertussen, maar toch. Leuk! Het duurt maar even, want het spel is veel interessanter dan die eenzame vroege bezoeker.
De leeuwen liggen in de zon op hun grote weide. En als ik schrijf 'groot', dan bedoel ik ook groot. Het is het eerste leeuwenverblijf dat ik zie in een dierentuin, waar de dieren ook werkelijk kunnen rennen. Meer van zulke dierentuinen, en meer van zulke verblijven!
Henry en Mabel zijn twee Kodiakberen, die al lange tijd in de dierentuin wonen. Ze leven op een redelijk groot bosperceel, met rotsel en water, waar vooral Henry graag gebruik van maakt - al is het maar omdat Mabel niet zo van water houdt, en hij in de poel daarom rustig kan eten!
Henry, de Kodiakbeer
Een fotoserie van 29 beelden (opent in een nieuw venster).
De olifantenkudde is met dit mooie weer natuurlijk ook buiten. Aan het hek hangt een canvas riem, prachtig speelgoed, en niet alleen voor de twee jonge dieren. Ook een ouder broertje, zusje, neefje of nichtje vermaakt zich ermee.
Speelkwartier bij de olifanten
Een fotoserie van 14 beelden (opent in een nieuw venster).
Ik breng lange tijd door bij de apen, die behalve over mooie binnenverblijven ook ruime en gevarieerde buitenverblijven beschikken.
Portretten van Wuppertaler Apen
Een fotoserie van 43 beelden (opent in een nieuw venster).
Precies een week geleden brachten de bonobo's onverwacht een bezoekje aan de gorilla's. Dat was natuurlijk niet echt de bedoeling; ergens moet iemand vergeten zijn een luikje op slot te doen ... "Wirbel im Wuppertaler Zoo", schreef journalist Piet Keusen in de online versie van de krant DerWesten: "Weil acht Bonobos plötzlich im Gorilla-Käfig auftauchten, musste der Tierpark geschlossen werden. Die Besucher wurden sicherheitshalber in Tierhäuser gebracht, nach einer Stunde waren die Flüchtigen wieder eingefangen." Een nuchtere zin, maar het zal best even een toestand geweest zijn in de dierentuin!
"Wie die Bonobos ins benachbarte Affengehege gelangten, steht noch nicht fest", vervolgt Keusen zijn verslag. "Die Schliessung des Zoos war eine dann reine Vorsichtsmassnahme", sagt [dierverzorger] Stadler, "weil das Gorilla-Gehege nicht überdacht isst, bestand die Gefahr, dass die Bonobos ausbrechen könnten." Doch die Tiere schienen gar keine rechte Lust auf grössere Fluchtaktionen zu haben. Die Pfleger sammelten die acht Tiere wieder ein und der normale Zoobetrieb wurde fortgesetzt." Eind goed, al goed!
Van alle opschudding is een week later natuurlijk niets meer te merken.
Zo langzamerhand wordt het tijd om naar de ijsberen te gaan, waar ik heb afgesproken. Maar eerst nog even naar de steenbokken. Daar liggen moeder en kinderen nog steeds in de schaduwrijke inham. Gisteren hoorde ik van een dierverzorger, dat zowel moeder als kind na de geboorte twee dagen nodig hebben om bij te komen. Na zo'n gebeurtenis als gisteren zal dat helemaal het geval zijn ... De inham lijkt me in ieder geval een prima plekje daarvoor.
Klokslag half twaalf tref ik bij de ijsberen enkele mensen van de nieuwe vereniging rond Knut, die vorige maand is opgericht. Het eerste contact loopt soepel en we besluiten tot een gezamenlijke wandeling door de dierentuin, waarbij ik veel te weten kom over de nieuwe vereniging. Het lijkt me een serieuze onderneming, met mensen aan het roer die werkelijk iets willen ondernemen ten gunste van het dierenwelzijn in dierentuinen. En natuurlijk tegen het 'opzetten' van Knut in het Berlijnse Museum voor natuurkunde - naar mijn mening een respectloos, negentiende-eeuws idee van de Berlijse dierentuindirectie.
We maken kennis, bekijken het ijsberenverblijf, praten met een van de dierverzorgsters. Daarna snel naar de zeeleeuwen, waar de dagelijkse show begint.
Wat mij bij de nieuwe vereniging verwonderde, is het plotseling verschijnen van een relatief grote groep jonge 'vrienden' van ijsbeer Knut, zo kort na zijn dood. Waar waren deze mensen de afgelopen jaren, waar komen ze vandaan? Een van de mensen van de vereniging, zelf nog een twintiger, verklaart dat zo. Ze heeft zich vanaf het begin dat Knut in de publiciteit kwam over het dier verheugd en zijn leven gevolgd. Een bezoek aan de dierentuin in Berlijn, waar hij leefde - ach, dat kon altijd nog wel; het dier was immers nog jong ... Ik kan me ook voorstellen dat als je jong bent, je prioriteiten anders liggen. Studie, werk, vrienden, een eigen leven opbouwen ... Een reisje naar Berlijn dat - zo dachten we - nog jarenlang kan, staat dan niet bovenaan het verlanglijstje.
Gevieren maken we een wandeling door de dierentuin. Hoewel ik de paden al deze dagen al meerdere keren gegaan ben, blijft de dierentuin van Wuppertal fascineren. Bij iedere rondgang zie je iets nieuws.
Via het acquarium wandelen we naar de tijgers en leeuwen en vervolgens weer omlaag. Eén van de kodiakberen geniet van een verkoelend bad. Het is een plezier het dier te zien genieten.
Bij de olifanten wordt wild gespeeld. Aanvankelijk was Uli - genoemd naar Zoodirecteur Ulrich Schürer - duidelijk de sterkere; nu zijn beide olifantenkinderen aan elkaar gewaagd. Voortdurend blijven de moeders in de buurt om Uli en Shawu een beetje in toom te houden. Want door het dolle zijn ze wel! Ik heb olifanten nog nooit zo wild zien spelen.
Uli en Shawu, 1
Een fotoserie van 30 beelden (opent in een nieuw venster).
Uli en Shawu, 2
Een fotoserie van 35 beelden (opent in een nieuw venster).
Uli en Shawu, 3
Een fotoserie van 21 beelden (opent in een nieuw venster).
Uli en Shawu, 4
Een fotoserie van 37 beelden (opent in een nieuw venster).
Uli en Shawu
Een YouTube film (HD 720p) van 4 minuten 37 sekonden (opent in een nieuw venster).
De rest van de middag kijken we rond bij de apen. Dieren waar altijd wat te beleven valt. Ik val in de smaak van een de dieren. Ze drukt zich zachtjes tegen het glas, waar ik sta. Voorzichtig leg ik, aan de andere kant van het glas, mijn hand tegen haar aan. Ze vind het blijkbaar prettig. Zo streel ik haar een tijdje, door het glas heen.
Aangrijpend vind ik de twee oude chimpansees Epulu (43) en Kitoto (38). Rustig zitten ze in hun verblijf, en bekijken aandachtig de bezoekers. De oude Epulu lacht me vriendelijk toe, als een wijze oude grootmoeder. Wat ze natuurlijk ook is.
Epulu en Kitoto
Een fotoserie van 19 beelden (opent in een nieuw venster).
Interessant en verfrissend vind ik het, dat in Wuppertal aandacht gegeven wordt aan nieuwe ontwikkelingen in de wetenschap. Op een informatiebord bij de oude dieren wordt uitgelegd, dat chimpansees werktuigen gebruiken en tradities ontwikkelen en die doorgeven aan volgende generaties. Zo ontstaan in verschillende groepen dieren verschillende culturen. Precies zoals bij mensen. Het lijkt me dat zich iedere nieuwe ontwikkeling in het dieronderzoek een rode draad aftekent: nieuwe ontdekkingen omtrent diergedrag lijken de verschillen tussen mens en dier alleen maar kleiner te maken.
Water drinken
Een fotoserie van 18 beelden (opent in een nieuw venster).
Wie is de baas?
Een fotoserie van 20 beelden (opent in een nieuw venster).
Genieten van een takje
Een fotoserie van 10 beelden (opent in een nieuw venster).
We besluiten met een blik in de voederkeuken. Van het zien van eten krijg je trek; de verschillen tussen aap en mens zijn maar klein. Net als gisteren besluiten we ons bezoek in het zoorestaurant met koffie plus.
Daarna is het hoog tijd om via Wuppertal Centraal terug te keren naar Nederland. Ook in de trein blijf ik in dierensfeer: ik zit naast een kat! (op de schoot van een meisje). Ik bekijk ik de vele gemaakte foto's en geniet na van twee mooie dagen. De tijd vliegt en voor ik er erg in heb, wordt Arnhem Centraal omgeroepen, mijn eindbestemming. Zoals gisteren al beloofd aan de vriendinnen: een spoedige herhaling meer dan waard!
