In de natuur
Een winters bezoek aan Ouwehands Dierenpark in Rhenen
Naast heel veel meer dieren leven in Ouwehands Dierenpark ijsberin Huggies, moeder van een drieling, Viktor, zoon van Churchill uit Rostock (twee druppels water) en Freedom, die op 25 november afgelopen jaar beviel van een tweeling. Op het onderstaande plaatje is te zien, hoe de dierentuin zich over dat laatste verheugt.
Over de ijsberen in Ouwehands valt vandaag verder weinig te vertellen. Viktor liep ...
En Huggies sliep ...
Freedom echter was in het Zoorestaurant, met beide kinderen!
Dat wil zeggen, ze waren daar te zien op twee grote beeldschermen. U had toch zeker niet gedacht dat ze werkelijk ...!?
Terug naar het begin. Het is één graad onder nul, er staat een oostenwind en van boven schijnt een waterig zonnetje. Mooi weer dus, maar in de dierentuin zijn maar weinig bezoekers - niet goed voor Ouwehands, maar precies zoals ik het het liefste heb.
Een winters bezoek aan Ouwehands Dierenpark in Rhenen.
Een fotoserie van 59 beelden (opent in een nieuw venster).
Ik wandel van dierenverblijf naar dierenverblijf, zonder vooropgesteld plan of route. De Amur-tijger verheugt zich over een groot bot met vlees en ligt later lui op zijn stenen bed in de zon te gapen.
De giraffen houden zich onledig met bezoekers. Twee kinderen worden nieuwsgierig besnuffeld, en waarom niet. Vanzelfsprekend staan de ouders in de buurt, natuurlijk beide met de mobiele telefoon aan het oor; wat doe je anders als je met je kinderen een uitstapje maakt? Zij zien niets; de kinderen daarentegen verheugen zich over de aandacht van de giraffen en de giraffen zelf zijn waarschijnlijk ook tevreden over hun onderzoek.
Bij de Berberapen
Een fotoserie van 33 beelden (opent in een nieuw venster).
De aap en het ijs.
Een fotoserie van 10 beelden (opent in een nieuw venster).
De jonge Berberapen die even voorbij het ijsberenverblijf leven, vermaken zich - wel dicht in de buurt van mama - met elkaar en dagen, vanachter moeder's rug, de andere dieren in de groep uit. Een aap verbaast zich over de vaste vorm die het water bij deze temperaturen aanneemt.
Strijd of liefde bij de lama's?
Een fotoserie van 34 beelden (opent in een nieuw venster).
Bij de lama's is iets bijzonders aan de hand. Twee van de dieren gallopperen door het verblijf, terwijl ze elkaar in de nek proberen te bijten. Op het eerste gezicht lijkt het een gevecht, maar de andere dieren blijven er rustig onder. Misschien een heftig liefdesspel!? Helaas is er geen verzorger in de buurt om uitleg te vragen.
De olifanten eten gemoedelijk hun hooi en de pinguins maken wilde capriolen in het water. In Het Berenbos leven bruine beren, die vroeger mishandeld zijn, weer een onbezorgd leven. Samen met de wolven genieten ze van een twee hectare groot bosperceel met onder andere een waterval, rotsen en een vijver.
Over het Berenbos is wel wat meer te vertellen. Griekenland was in 1991 het eerste Europese land dat succesvol actie ondernam tegen het brute misbruik van beren als straatartiest. Er werd een flink aantal beren in beslag genomen waarvoor een onderkomen moest worden gezocht. Door Ouwehands Dierenpark werd het concept Het Berenbos bedacht: een opvanglocatie voor misbruikte beren, die hier de rest van hun leven weer beer mogen zijn. Sinds die tijd hebben vele mishandelde en misbruikte beren in Het Berenbos een goede opvangplek gekregen. Hier kunnen ze alsnog van een heerlijk berenleven genieten.
Voor het project Het Berenbos en andere opvangprojecten werd Alertis, stichting voor beer- en natuurbescherming opgericht. Alertis zet zich in voor bescherming van de beer in het wild en voor een beter leven voor beren in gevangenschap. De stichting werkt samen met overheden en lokale organisaties aan projecten op het gebied van natuurbescherming, welzijn, educatie en voorlichting.
Trek eens een kwartiertje uit voor een bezoekje aan de website en misschien overweegt u eens hen (en de beren) te steunen. Het werk van Alertis is de moeite waard. Hier leest u wat u zelf doen kunt ...
In het Berenbos, waar je via een tunnel van gaas en een loopbrug doorheen wandelt, heerst momenteel diepe rust. De beren zijn in winterslaap. Ik zag op mijn bezoek slechts één dier - waarschijnlijk was het beer Niki - die slaperig een kort ommetje maakte alvorens weer in een hol te verdwijnen.
Aan de andere kant van de dierentuin staat een grote tropische kas, het Orihuis. "Verboden toegang", staat op de eerste deur die ik passeer. Maar de tweede is open. Ik bevind me in een klein paradijs met slangen, schildpadden, papagaaien en overvloedig tropisch groen.
Naar links is nog een deur. Is hij open of op slot? Open. De temperatuur stijgt naar nog hogere waarden, de klamme atmosfeer wordt nog vochtiger. Ook hier zie ik op het eerste gezicht alleen vogels en lianen. Maar om een hoek is een groter, lichter verblijf, afgeschermd met glas en, zo te zien, zonder planten.
Op het eerste gezicht lijkt het verblijf leeg. Dan zie ik achterin iets bewegen. Uit een hoop stro komt een Oerang Oetan tevoorschijn, die langzaam op mij af loopt. En wat zie ik daar voor bult op haar rug? Kijk, ze heeft een kind bij zich!
Met een vriendelijke blik in haar grote bruine ogen loopt Anak met haar kind op mij af. Gemoedelijk installeert ze zich in het stro aan de andere kant van het glas, tegenover mij. Wil ze mij haar kind laten zien? Zoekt ze wat gezelschap of afwisseling?
Ik ben verbluft over Anak's vertrouwen. Dat ze met haar kind uitgerekend in mijn onmiddelijke nabijheid een plaatsje zoekt, is toch bijzonder? Wellicht vertrouwt Anak minder op mij dan op de dikte van de ruit die ons scheidt, dat kan natuurlijk ook - maar ach, waarom zouden we het leven niet een beetje mooier maken dat het is!?
Na enkele minuten valt Anak iets in. Ze laat me alleen met haar kind en loopt naar de achterkant van het verblijf. Terwijl moeder even weg is, bekijkt het kind mij van onder tot boven. Hij komt kennelijk tot de slotsom dat ik geen kwaad kan, en speelt vrolijk verder. Even later komt Anak weer tevoorschijn met een krop sla, die ze voor mijn ogen langzaam en genoeglijk verorbert.
Op z'n gemak speelt het jonge dier met wat er zo allemaal in het verblijf voorhanden is: een touw, een emmer, stro, takjes. Eerst in zijn eentje, later met zijn oudere broer (of groepsgenoot), die na enige tijd komt opduiken.
Anak en haar kind
Een fotoserie van 31 beelden (opent in een nieuw venster).
Klimoefeningen
Een fotoserie van 30 beelden (opent in een nieuw venster).
Dicht bij moeder
Een fotoserie van 54 beelden (opent in een nieuw venster).
Speelkameraad
Een fotoserie van 62 beelden (opent in een nieuw venster).
De emmer
Een fotoserie van 19 beelden (opent in een nieuw venster).
Wie wat minder oppervlakkig toekijkt hoe een Oerang Oetan-kind speelt en welke intelligentie en fantasie daarbij te pas komt, gaat werkelijk twijfelen of wij mensen wel de 'hoogste' tak van de apenfamilie vertegenwoordigen. De vaardigheden van dit jonge aapje zijn, vergeleken met die van een kind van gelijke leeftijd, onvergelijkelijk groter. OK, dat verandert later - tenminste op een aantal gebieden ... Maar ook terwijl ik dit allemaal wel weet, sta ik toch versteld van waar dit jonge Oerang Oetan-kind allemaal al toe in staat is.
Zo zitten we rustig en gemoedelijk een drie kwartier bij elkaar. Anak bekijkt me, tussen het vermalen van de slabladeren door, haar kind en zijn broertje spelen, en kijken of ik wel goed zie dat ze spelen. Mooie momenten zijn het, werkelijk een hoogtepunt in mijn bezoek aan Ouwehands Dierenpark.
Op dinsdag 13 juli 2010 gaf Oerang Oetan Anak geboorte aan een prachtig kind, een jongen. Helaas heb ik de naam van het kind nog niet kunnen achterhalen. Moeder en kind gaat het goed. Op dit moment zijn ze nog gescheiden van de rest van de groep, die in Rhenen uit negen dieren bestaat. Maar de andere dieren weten, dat er een baby is en zijn zeer geinteresseerd en nieuwsgierig om een glimp van het kind op te vangen - aldus de website van Ouwehands.
Een geboorte van een Oerang Oetan in een dierentuin is nog altijd een speciale gebeurtenis, die niet heel vaak plaatsvindt. En dankzij de vriendelijkheid van Anak was het vandaag ook een speciale gebeurtenis voor mij.